Lars Buytaert @larsbuytaert - Tumblr Blog

Film: Solo: A Star Wars Story

Solo: A Star Wars Story (Humo) https://www.humo.be/filmreviews/390515/solo-a-star-wars-story

Dinsdag 22 mei 2018 - 15:51, door (es)

De Han Solo-film die we wilden zien.

Ja, het is ’m! Er valt veel te vertellen over de nieuwe ‘Star Wars’-spin-off, maar dat het hoofdacteur Alden Ehrenreich, ondanks een slechts vage fysieke gelijkenis met Harrison Ford, is gelukt om Han Solo overtuigend vast te pinnen – schuine grijns inbegrepen – is uiteraard het enige wat écht telt. Onze opluchting was immens. Want Han Solo is, meer nog dan Indiana Jones of Dutch uit ‘Predator’, altijd onze favoriete filmheld geweest. En dat zeggen we niet alleen omdat hij graag rondhangt in schimmige bars, of omdat hij de kapitein is van het coolste ruimteschip aller tijden, de Millennium Falcon. Of omdat hij, in weerwil van zijn cynische houding in ‘The Empire Strikes Back’, tóch het meisje krijgt. Wat we nog het meest aan hem waarderen, is dat Han – door C-3PO ooit bestempeld als ‘een onmogelijk man’ – ongeveer de enige in het ‘Star Wars’-universum is die voor zichzelf denkt. In een heelal waarin iedereen ofwel een kepie van de rebellen ofwel een Stormtrooper-pak draagt, houdt hij vast aan zijn eigen coole jasjes; een levenshouding die navolging verdient.

In ‘The Force Awakens’ maakte de oude Han een waardige comeback, en nu heeft de jonge Han zijn eigen standalone-film gekregen. Zoals u wellicht weet, ging de productie door erg zwaar weer: nadat regisseurs Phil Lord en Christopher Miller na zware meningsverschillen de laan waren uitgestuurd en vervangen door Ron Howard, spraken sommigen al over ‘de grootste ‘Star Wars’-flop ooit’. Geen idee hoe groot de puinhoop precies was, maar goeie ouwe Ron heeft er een geweldige avonturenfilm uit weten te puren. U ziet: Han Solo is niet kapot te krijgen!

Hoe Han aan zijn achternaam komt, hoe hij Chewie leert kennen, hoe de Falcon in zijn bezit komt (nog niet die roestbak uit de andere films, maar een propere schuit), hoe hij in het smokkelaarsleven terechtkomt: ‘Solo’ vertelt het met schwung en humor, én met veel gevoel voor wat een ‘Star Wars’-film behoort te zijn. Zo maken we na BB-8 kennis met een alweer geweldige sidekick: L3, de navigatiedroid die gelijke rechten hoog in het vaandel voert. En bovendien zet ‘Solo’ iets recht wat George Lucas met zijn stompzinnige digitale ingrepen in de re-release van de oorspronkelijke trilogie had verpest (hallo, Greedo?).

Natuurlijk blijft het wel een béétje jammer dat Disney ons deze spin-offs serveert. Immers: hoe meer we te weten komen over onze geliefde personages, hoe minder er wordt overgelaten aan de eigen fantasie. Maar eerlijk is eerlijk: scènes zoals die waarin Han en Lando (ook Donald Glover doet alles juist) elkaar ontmoeten, hadden we zelf écht niet beter kunnen verzinnen. Naar het einde toe dienden wij ook met een krop in de keel terug te denken aan Luke die in ‘The Last Jedi’ de lichten in de cockpit van de Falcon aanknipt. Om nu de jeugdige Han voor de eerste keer in diezelfde cockpit de stuurknuppel in handen te zien nemen... Slik. En wanneer Chewie even later naast hem plaatsneemt, voelt alles in de wereld weer heel even aan zoals het hoort.

Mijn mening hierover:

Ik ging samen met Giles in de Kinepolis te Brussel naar de film Solo: A Star Wars Story kijken. Deze film hoort niet thuis tussen de het ‘gewone’ Star Wars verhaal maar legt zich volledig toe op het tot stand komen van het geweldige personage Han Solo. Het is een ietwat charmante en speelse smokkelaar voordat hij zich aan de Rebellenalliantie aansluit en heeft altijd zijn trouwe vriend Chewbacca aan zijn zijde. Het was mij toch wel even schrikken vooral wennen toen ik zag dat de acteur van het personage was veranderd. Waar de immerbekende Harrison Ford altijd Han Solo speelde, was dat nu niet het geval. Toch raakte ik ook met vervanger Alden Ehrenreich vrij snel in het verhaal. De bijna autobiografische film toont ons hoe Han kennismaakt met Chewbacca, het wordt duidelijk hoe hij de Millennium Falcon veroverd van Lando Calrissian en is er een scène die verklaart hoe dit ruimteschip de zogenaamde Kessel Run in minder dan twaalf parsecs aflegt. De film gaat over het luchtig personage en dus bevat enkele grappige scènes zonder zijn eigenheid van Star Wars film te verliezen. Ook maakt de kijker kennis met een nieuwe robot genaamd L3-37. Het is een hilarisch figuur dat strijdt tegen robotslavernij.

Deze mening deel ik volledig met de recensent. Het is altijd fijn om te horen als er weer een nieuwe Star Wars uitkomt, toch is het belangrijk dat het zijn eigenheid niet verliest door de kijker te veel info te geven. Het is net fijn en grappig dat iedereen zijn verschillende visie en interpretatie heeft van zijn of haar favoriet personage. Han Solo is en blijft voor mij een geweldig figuur die niet weg te denken is uit Star Wars. Ik vond het een zeer goede en verrassende film. Hierdoor ben ik nog meer te weten gekomen over het personage, al wil ik ook weer niet te veel weten en me zelf er wat fantaseren over de wereld: A long time a go in a galaxy far far away...

#StarWarskeDoen

Extra: Serie Code 37

Via Netflix keek ik de seizoenen 1-3 van de Vlaamse televisieserie Code 37. De knappe Veerle Baetens speelt het personage van Hannah Maes. Zij is de hoofdinspecteur van de Sectie Zeden in Gent. Samen met een team bestaande uit Bob, Charles en Kevin proberen ze iedere aflevering conflicten en mysterieuze zaken rond pedofielen, kindermisbruik en prostitutie op te lossen. Hiernaast leidt Hannah een privé-onderzoek naar een overval bij haar thuis waarbij haar moeder werd verkracht. De serie is erg spannend en ondanks dat er iedere aflevering een nieuw verhaal is, loopt er met het privé-onderzoek van Hannah toch een rode draad doorheen de serie. Het verhaal is erg verrassend en sleept de kijker echt mee in het verhaal. Een absolute aanrader voor iedereen die houdt van achtervolging, actie en spanning.

#Code37 #VlaamseSeriesZijnOokOké

Extra: Boek The Da Vinci Code

Ik heb heb het boek The Da Vinci Code van Dan Brown gelezen. Het is een thriller waarin men op zoek gaat naar de Heilige Graal. Hoofdpersonages Robert Langdon en Sophie Neveu ontdekken dat hier een heus mysterie van de Kerk aan verbonden is en hopen dit te ontdekken en uit de doeken te doen. Het is een van de betere thrillers die ik al gelezen heb, het verhaal is een constante achtervolging wat het boek erg spannend maakt. Alles wordt goed uitgelegd in het verhaal waardoor je als lezer makkelijk kan volgen. Ondanks de enorme hoeveelheid pagina’s was het boek bij mij in 3 weken uit, een echte page-turner. Dan Brown slaagde erin me meteen in het verhaal te sleuren en me te boeien met zijn grootse mysteries. Een echte aanrader, net als de film!

#Boekske gelezen

Klassiek: klasconcert Carmina Burana (Carl Orff)+ requiem (Mozart)

Deel I

WOLFGANG AMADEUS MOZART (1756-1791) REQUIEM, in D, KV 626 (1791) I Introitus (Adagio) II Kyrie (Allegro) III Sequenz: - Dies irae (Allegro assai) - Tuba mirum (Andante) - Rex tremendae - Recordare - Confutatis (Andante) - Lacrimosa IV Offertorium - Domine Jesu (Andante con moto) - Hostias (Andante) V Sanctus (Andante) VI Benedictus (Andante) VII Agnus Dei VIII Communio: Lux aeterna (Adagio)

Deel II

CARL ORFF: CARMINA BURANA Cantiones profanae, cantoribus et choris cantandae, comitantibus instrumentis atque imaginibus magicis CARMINA BURANA : Profane liederen gezongen door solisten en koor, begeleid door instrumenten en magische beelden Indeling Fortuna Imperatrix Mundi - Fortuin, Keizerin van de Wereld I. Primo Vere - In de Lente, liefdesliederen: 3 - 10 Uf dem Anger II. In Taberna - In de Taveerne, drinkliederen: 11 - 14 III. Cour d’amours - Het Hof der zinnelijke liefde: 15 - 24 Blanziflor en Helena Fortuna Imperatrix Mundi (rep)

TWEE MONUMENTALE KLASSIEKERS TIJDENS ÉÉN UITZONDERLIJK CONCERT ! CARMINA BURANA & MOZART REQUIEM vertolken tijdens één enkel concert, die uitdaging wordt aangegaan door het Tsjechisch Symfonieorkest en Koor van Praag. Dit buitengewone ensemble legt zich de laatste jaren specifiek toe op dit grandiose repertoire. MOZART’S REQUIEM, zijn ultieme meesterwerk met de sublieme “LACRIMOSA”. Dit overbekende meesterwerk blijft ook vandaag nog verbazen. Door zijn muzikale kracht, emotionele geladenheid en dramatische ontstaansgeschiedenis is het Requiem een meesterwerk dat geen mens onberoerd laat. CARMINA BURANA van Carl Orff is het bekendste oratorium aller tijden, met teksten in het Latijn, Middelhoogduits en Oudfrans. Orff inspireerde zich voor zijn werk op een in 1803 in een klooster in Benediktbeuren (Hoog-Beieren) teruggevonden manuscript dat nooit vertaald werd doch gezongen over de hele wereld. De uitvoering van beide werken is een unicum voor alle liefhebbers van zeer grote muziek. THE CZECH SYMPHONY ORCHESTRA AND CHOIR PRAGUE Conductor: Petr CHROMCZAK. Solisten zang: Monika BRYCHTOVÁ, Sopraan; Dita STEJSKALOVÁ, Alt; Michal VOJTA, Tenor; Jakub TOLAS, Bariton (onder voorbehoud van wijzigingen) Een unicum voor alle liefhebbers van zeer grote muziek. En een origineel eindejaarsgeschenk.

Onze leerkracht Latijn (Ugo Vannijvel) overtuigde onze klas om samen met hem op 11 maart naar de BOZAR te gaan om er een fantastische voorstelling te gaan beluisteren. Ze speelden er Mozarts’ Requiem en de Carmina Burana van Carl Orff.

Zo doende verlieten we even het carnavals-drukke Halle en vertrokken we naar de BOZAR in Brussel. We kwamen aan en zochten meteen onze plaatsen in de grote Henry Le Boeuf zaal. De zaal was volledig volgelopen met over het algemeen ietwat oudere en chiquere mensen. De lichten dimden en een Tsjechisch Symfonieorkest en het Koor van Praag werden voorgesteld. Het eerste deel zou de Requiem bevatten met als hoogtepunt de ‘Lacrimosa’. Hoopvol en met goede verwachtingen kon het concert beginnen. De zaal kuchte voor een laatste keer en werd muisstil, de dirigent begon voor het eerst te dirigeren.

Helaas bracht het eerste deel veel minder dan ik gedacht had, behalve dan de begrafenissfeer want die was duidelijk aanwezig. Natuurlijk moet je erbij denken dat de Requiem van Mozart eigenlijk over een begrafenismis gaat. Ik vond de tenor en de sopraan wel erg impressionant en met momenten echt goed. Het was indrukwekkend om zulke klok van een stem te horen. Toch was het bij momenten wel moeilijk om wakker te blijven.

Na anderhalf uur was er dan een pauze waarin we eindelijk iets mochten vertellen en konden praten over het stuk. De leerkracht gaf dan ook wat extra informatie en verzekerde dat het 2e deel veel beter en fleuriger zou zijn.

Het tweede deel begon ook meteen goed met de wereldbekende tonen van ‘O Fortuna’. Het is eigenlijk maar een klein gedicht uit de gedichtenbundel van de Carmina Burana, maar raakte bekend over de hele wereld omdat het vaak terug te vinden is op spannende momenten in een serie of film. Onze leerkracht had duidelijk gelijk, want het 2e deel was veel ludieker en luchtiger. Zo zaten er onder meer Latijnse drankliedjes. De alt nam deze voor zijn rekeningen en maakte wat grappige bewegingen wat de hele zaal aan het lachen bracht. Het orkest sloot de avond af met nogmaals ‘O Fortuna’ in te zetten. Zo was mijn avond toch nog wat gered en konden we terug naar Halle om ons daar weer in de carnavalsstemming te brengen. Op de trein praatten we nog wat na met onze leerkracht over het concert.

Het 2e deel vond ik duidelijk beter en aangenamer maar toch vrees ik dat zulke concerten met een symfonieorkest, hoge/lage gezangen... niet aan mij besteed zijn.

#BOZAR'ke doen

Extra: Serie The 100 (seizoen 1-3)

The 100 is een Amerikaans post-apocalyptische serie die je kan kijken op Netflix. Het verhaal speelt zich af 97 jaar na een nucleaire oorlog in ruimtestations die rondcirkelen boven de aarde. Vanwege zuurstoftekort zendt men 100 jongeren naar de aarde. Wat volgt is een avontuur vol spanning, liefde, af en toe wat sci-fi en toch ook wel problematiek binnen een ‘maatschappij’. Ik vind het erg spannend en aanstekelijk. Na de examens ben ik van plan om seizoen 3 af te kijken om zo aan 4 en 5 te kunnen beginnen.

#Serieke kijken

POP: concert Het Zesde Metaal (+Brihang)

Primeur: Rapperium met Het Zesde Metaal

Het was een West-Vlaams onderonsje in de Brusselse Ancienne Belgique vorige week. Rapper Brihang stond er met Wannes Cappelle op het podium tijdens het nummer 'Naar de Wuppe'. Het was de eerste keer ooit dat ze samen op de planken stonden. En dat met deze opmerkelijke live-versie van het nummer tot gevolg.

Dat Wannes Cappelle en Brihang elkaars werk en talent respecteren is geen geheim. Brihang noemde Wannes Cappelle al een grote invloed, en die noemde Brihang’s ‘Zolangmogelijk’ zijn favoriete album van de laatste jaren. De rapper dook al vaker op in het voorprogramma van Het Zesde Metaal, maar vorige week stonden ze voor het eerst ook echt samen op de planken.

Op het einde van de set verscheen Brihang op het podium tijdens het nummer ‘Naar de Wuppe’. Gelukkig was er een cameraman in de AB om de chemie vast te leggen tussen de artiesten op het podium.

Op 29 november 2017 (wanneer ik net mijn vorige opdrachten indiende) ging ik naar de Ancien Belgique in Brussel om naar het concert van ‘Het Zesde Metaal’ te gaan. Bij het boeken van mijn ticket zag ik ook dat ‘Brihang’ het voorprogramma ging verzorgen, dus van thuis uit zocht ik al het een en ander op en dat maakte me toch wel nieuwsgierig.

Het concert begon om 20 uur dus besloten we ruim op tijd te vertrekken met de trein, en op voorhand iets te gaan eten in hartje Brussel. Eens aangekomen in de AB kon een leuk avondje ‘West-Vloamse rap’. De AB liep goed vol en alles werd klaargemaakt voor het voorprogramma.

Vol nieuwsgierigheid keken we uit naar wat de tot dan toe mij onbekende Brihang ging brengen. Ik was dan ook ten zeerste (weliswaar aangenaam) verrast door zijn hiphop/rap act. Hij had ons (het publiek) meteen mee en bracht direct sfeer in de zaal. Volgens mij was iedereen wat verstomd van zo’n goed voorprogramma want ik denk dat iedereen nog altijd voor ‘Het Zesde Metaal’ kwam. Het was dus zeker mooi meegenomen dat het voorprogramma zo goed meeviel.

Zowat een halfuurtje later kon dan eindelijk de hoofdact van de voorstelling beginnen. Zanger en frontman Wannes Cappelle werd onder luid applaus ontvangen en de hele band maakte zich klaar voor een concert dat ik me nog lang zou herinneren. Ze begonnen met de liedjes ‘Ier Bie Oes’ en ‘Nie Gezond’. Iedereen was erg enthousiast en het leek wel alsof Brussel voor één avond veranderde in een of andere hippe West-Vlaamse stad. Uiteraard moesten de topnummers ‘Ploegsteert’ en ‘Naar de Wuppe’ dan nog komen. De song ‘Ploegsteert’ die natuurlijk iedereen kon meezingen. Vol ambiance volgde het ene nummer het andere op en was er ook tijd voor de iets rustigere nummers zoals ‘Dag Zonder Schoenen’. Het was een avond om nooit te vergeten en wat ik vooral fijn vond, was dat er een soort van samenhang was tussen liedjes leren kennen en hits echt herkennen en meezingen. Het hoogtepunt van de avond moest dan nog komen met het geweldige ‘Naar de Wuppe’. De song ging van start en nog geen 10 seconden later kwam Brihang terug op het podium. De band samen de met de uitstekende rapper bleek een goede combinatie en het publiek schreeuwde enthousiast mee. Moesten een meer van deze concerten zijn en iedereen zou wat meer genieten, ‘dan ist inderdaad allemoal nog nie nar de wuppe’. Het concert was rond 22u50 gedaan en tegen 23u30 lag ik moe maar voldaan in mijn bedje.

Van deze avond onthoud ik vooral de ontdekking van Brihang en de schitterende performance van ‘Het Zesde Metaal’.

#AB'ke duun #TesAlNogNieNaarDeWuppe

Extra: Film ‘Dode Hoek’

De film die geregisseerd werd door Nabil Ben Yadir, met toppers als Jan Decleir, Peter Van den Begin en Adil El Arbi leek mij wel een goede film om naar te kijken. Op IMDB krijgt de film een score van 6.4 op 10 en ik kan ze geen ongelijk geven. De film is allesbehalve slecht maar kan toch ook niet echt overtuigen. Ondanks een topcast, met Peter Van den Begin die de hoofdrol (Jan Verbeeck) voor zich neemt, had ik er meer van verwacht. Jan Verbeeck is de commissaris van een drugsbrigade in Antwerpen tot hij plots zijn ontslag indient voor een carrière in de politiek. Helaas brengt zijn laatste inval in een pand in Charleroi heel wat problemen met zich mee. Het is een erg duistere thriller waarin toch heel wat actuele en politieke verwijzingen zitten. Het verhaal komt erg traag op gang, al denk ik dat er wel heel wat tijd is gegaan naar het zoeken van de juiste locaties die een zekere mysterieuze sfeer opwekken. Peter Van den Begin toont waarom hij nog steeds bij de top van de Vlaamse acteurs hoort en speelt zijn rol uitstekend. De film was goed en spannend, al vond ik hem hier en daar wat diepgang missen en af en toe te simplistisch. Kortom, zeker niet slecht voor een Vlaamse film, al vind ik dat het bijvoorbeeld absoluut niet kan tippen het niveau van de film ‘De Premier’ van Erik Van Looy

Extra: boek ‘Vlees’

Samen met 2 vrienden las ik voor een boekbespreking het boek ‘Vlees’ van een van de beter Vlaamse thrillerauteurs, Luc Deflo. Hoewel het verhaal vrij traag op gang kwam, was dit één van de betere boeken die ik ooit las. Normaal doe ik er altijd erg lang over om een boek te lezen maar nu was het verhaal spannend genoeg om het binnen de week uit te lezen. Deze ‘pageturner’ vertelt het verhaal van een man van middelbare leeftijd genaamd Karel Depestel die een enorme gezinsdroom heeft. Hij gaat hiervoor erg ver en ontvoert zelfs meerdere vrouwen. Mede door barre omstandigheden, gebrek aan hygiëne en seksuele mishandeling blijft een eerste slachtoffer niet lang uit. De talrijke verdwijningen en het terugvinden van het lijk vallen op en hierdoor komt politierechercheur Nadia Mendonck op de zaak. Er lijkt maar geen einde te komen aan de verkrachtingen, verwondingen en het misbruik. Als ook de ontvoerde Lisa sterft, komt Nadia via een oude vriend van Karel uit de psychiatrie op een nieuw spoor. Nadia trekt op eigen houtje op onderzoek. Dag en nacht blijft ze zoeken want vanaf nu telt elke seconde. De ontvoerde Gerda heeft ondertussen al eens geprobeerd te ontsnappen, zonder succes. Plots wordt alles duidelijk voor Nadia en Karel voelt de hete adem van Nadia in zijn nek. Hij wordt steeds zenuwachtiger en impulsiever, wat niet in het voordeel speelt van de slachtoffers. Hoe het boek eindigt hou ik nog in spanning voor jullie... Het boek bevat enkele gruwelijke scènes maar komt erg geloofwaardig over, ik vond het erg spannend en een echte ‘must-read’ voor thrillerliefhebbers.

Extra: Film ‘The Kite Runner’

Mede voor een boekbespreking van het vak Nederlands bekeek ik de film van het boek ‘De vliegeraar’ geschreven door Khaled Hosseini. Deze werd verfilmd onder de naam ‘The Kite Runner’ door regisseur Marc Forster. Op IMDB krijgt de film een score van 7.6 op 10 en ik vind dit zeker niet onverdiend. De film sluit erg nauw aan op het boek, op enkele geromantiseerde scènes na. De film bevat een ontroerend verhaal over het schuldgevoel van hoofdpersonage Amir. Het verhaal neemt de kijker meteen bij de keel door erg ruwe scènes en een erg gedetailleerd beeld te tonen. Door een telefoontje van een oude vriend van zijn vader, wordt heel het leven van Amir overhoop gegooid en komt zijn verleden met zijn goede vriend Hassan terug bovendrijven. Het is een film vol verassingen met een spannend einde. Zeker een aanrader al neemt voor mij de dramatiek iets te vaak de bovenhand.

Foto’s van uitstap naar Lezarts Danses Urbaines

Podium: Festival Lezarts Danses Urbaines

Persoonlijk vond ik deze categorie (podium) de moeilijkste van de 5. Ik had nog slechts weinig of geen ervaring met opera, dans of theater. Ik twijfelde dan ook even toen me gevraagd was om te gaan kijken naar ‘Lezarts Danses Urbaines’. Ik bekeek wat filmpjes van hun en zocht wat meer achtergrondinformatie en besloot het wel een kans te geven en me dus volledig open te stellen voor een nieuwe ervaring. 28 oktober ging ik dus naar de Koninklijke Vlaamse Schouwburg in Brussel. Het was een soort van festival dat een groot aantal mensen van verschillende culturen samen bracht. Eens plaats gevonden kon de show dan eindelijk van start gaan. Je werd meteen ondergedompeld in de Urban Dance en het hiphop. Vele verschillende groepen kwamen aan bod, onder meer uit Rotterdam, Frankrijk, verschillende Belgische steden en uit enkele Afrikaanse landen gaven zich helemaal op het grote podium. Niet elke dans vond ik erg mooi maar ik leerde wel elk optreden en genre appreciëren. Ondanks mijn weinige kennis over dans viel vooral de breakdancegroep Funky Feet mij op, ik vond het erg leuk om naar te kijken. Ze dansten niet alleen goed, maar waren ook erg enthousiast en zette de zaal in lichterlaaie. Ook de sfeer, het geklap en het gejoel van ‘the crowd’ was erg opvallend. Vele fans lieten duidelijk hun appreciatie zien. Ik heb zeker en vast genoten van dit spektakel en ben van plan volgend jaar nog eens terug te keren. Het was een aparte ervaring, het duurde wel vrij lang, maar het was zeker de moeite waard om het eens mee te maken. Achteraf zijn we net als vele andere toeschouwers nog iets gaan drinken in de bijhorende foyer die erg mooi is ingericht. Achteraf gezien ben ik erg blij dat ik gegaan ben en kan dit zeker en vast aanraden aan andere. Ook al is je kennis van dansen beperkt, dat is helemaal niet erg want je wordt helemaal meegesleurd in de prachtige wereld van hiphoppers en urban dancers.

Hieronder nog wat meer info van de dansers en de acts.

Lezarts Danses Urbaines vormt eens per jaar het epicentrum van de Belgische hiphop-danswereld. Het rijke landschap van de urban dans ontplooit zich in een waaier van creaties, technieken en stijlen. Van ultrakorte choreografische shows tot zorgvuldig gepolijste voorstellingen. Van amateurcrews en dansscholen tot opkomende namen en professionele gezelschappen. Met als afsluiter telkens een voorstelling van internationaal kaliber.

Op zaterdag 28 oktober 2017 neemt dit festival voor het eerst de BOX en de BOL van KVS in. Dankzij deze kersverse samenwerking breidt de programmatie zich uit tot nieuwe artiesten uit stedelijke culturen. Brussel is die dag the place to be voor urban dansers van Luik tot Gent, van Amsterdam tot Namen. En voor het publiek dat hun werk wil ontdekken en de kracht van de verschillende hiphopstijlen in dans wil ervaren.

Lezarts Danses Urbaines 2017 bestaat uit een namiddagprogramma in de BOX en een avondprogramma in de BOL. Tussenin kunnen de aanwezige dansers zich met elkaar meten in een open cypher.

PROGRAMMA

16u Korte shows en jonge makers in KVS BOX

18:30u Open cypher

19:30u Focus op Hiphopcreaties in KVS BOL

EEN GREEP UIT DE ARTIESTEN

Les Mybalés (BE)

De Brusselse tweelingzussen Doris en Nathalie Bokongo Nkumu vormen samen het dansduo Les Mybalés. Ze zijn gepassioneerd door hiphop en gespecialiseerd in de genres house dance en afro house. In KVS waren ze al te zien in de voorstelling Malcolm X. In de hiphopwereld lieten ze zich opmerken op internationale battles in de categorie house dance. Voor hun eerste voorstelling werkten de zussen samen met de Franse choreografe Marion Motin, in het kader van het Europese project 7Steps. Illusion werd meteen hun doorbraak in de Europese hiphop. Op het Festival Lezarts Danses Urbaines zijn ze inmiddels een vaste waarde. Dit jaar presenteren ze een work in progress van hun nieuwste creatie. Voor die voorstelling stellen ze hun eigen codes in vraag om te graven naar een meer instinctieve manier van dansen, die altijd eigen is geweest aan de taal van hiphop.

Be Fries (BE) Dit hiphoptrio, afkomstig uit Verviers, bestaat uit Hendrickx Ntela en Pierre Aganda – beiden lid van het krumpcollectief BBF 2.0 – en de experimentele danser Stéphane Deheselle. Deze drie dansers vermengen verschillende inspiratiebronnen en technieken om tot een nieuwe dansvorm te komen.

Ronin (BE) Ronin is een collectief van Belgische artiesten met verschillende en complementaire artistieke vaardigheden. De polyvalente crew brengt vooral hiphop, maar ook dancehall, house, jazz, breakdance en tricks.

Funky Feet Academy (BE) De breakdancegroep Funky Feet uit Namen bestaat al sinds 2008. Daaruit groeide de dansacademie Funky Feet Academy, een artistieke plek voor hiphop die onderwijs van de beste kwaliteit biedt.

Afro House Belgium (BE) Het collectief brengt een fusie van traditionele Afrikaanse dansen uit de ancestrale cultuur en de basistechnieken van house dance.

PERFORMANCES & WORK IN PROGRESS

Untiteld – Mazel Freten (FR) Mazel Freten bestaat uit de dansers Brandon Malboneige Masele en Laura Defretin. Brandon en Laura stellen hun eerste creatie Untiteld voor, die ze beschilderen als een moment, ongekunsteld, oprecht, intens en levend. Het duo is ontsproten uit de mélange van de hiphopcultuur en elektro en plaatst ze tegenover elkaar in al hun overeenkomsten en verschillen. Geen scenografie hier; enkel twee lichamen in perfecte harmonie. Een verstild moment in menselijke openheid. Een manier om hun ideeën te verdedigen, in stilte, zonder titel.

Got to Groove – Ghetto Funk Collective (NL) Hoe definieer je funk in dans en in het leven? Got to Groove is een fundamenteel levensonderzoek waarin funk symbool staat voor de zoektocht naar een eigen ritme en de verbinding met anderen.

Cyborg's Quest – The Slayers (BE) The Slayers is een trio van dansers die gelinkt zijn aan het collectief Impulsion. Ze zijn geïnspireerd door hiphop newstyle, afro dance, turfing, yoga, gevechtssporten en hedendaagse dans. Op het festival Lezarts Danses Urbains presenteren ze hun eerste creatie: Cyborgs’ Quest. Een belichaming van de symbolische strijd in een wereld waarin het menselijke en de technologie met elkaar versmelten, en de uniciteit van de mens in relatie tot de machine in vraag wordt gesteld. Met het oog op dit verlies van houvast en betekenis stelt zich de vraag: wat is nog de plaats van de mens, en hoe probeert hij zich te onderscheiden en te de niëren?

Gaou ! – Cie La Mer Noire (SEN) Dit Senegalese hiphop-dansgezelschap werd opgericht in 2014 en bestaat uit vier dansers en choreografen. In november 2016 wonnen ze de internationale competitie “Hip Hop Games Concept, Les Jeux de la Danse” in Rijsel. Hun eerste voorstelling Gaou ! gaat over mensen die hun geboorteland verlaten om de wereld te ontdekken. Ontheemding en het verlangen naar nieuwe ontdekkingen staan centraal.

To Be A Slave – Cie Hendrickx Ntela (BE) Dit gezelschap bestaat uitsluitend uit krumpers uit Frankrijk, Duitsland, Senegal en België. To Be a Slave spreekt over slavernij in al zijn vormen en getuigt van het verlangen om de expressieve dansvorm krumping, die intenties wil vatten en uitdrukken, aan de hele wereld te tonen.

Treasuries of Mysteries – Sheyda Darab (NL) Dit werk is de eerste soloperformance van de Amsterdamse choreografe Sheyda Darab, gekend uit de underground hiphopscene. De voorstelling is gebaseerd op het eeuwenoude Perzische gedicht Makhzan al-Asrar uit 1176. Sheyda Darab mixt urban dance, hiphop en breakdance met klassieke oriëntaalse muziek, als echo van haar Iraanse roots.

D-Complex – Ismaël Mouaraki (FR) Ismaël Mouaraki gaat aan de slag met de eigenheid, de kwetsbaarheid en de intuïtieve authenticiteit van acht performers barstensvol talent. Op het podium geven de lichamen zich over aan elkaar. Ze vermengen zich en maken zich vervolgens weer los van elkaar, om zo tot een levendige en authentieke interpretatie te komen van identiteit. D-Complex stelt ook de hiërarchie van de dans in vraag en verdedigt het idee dat dans democratisch is, en niet alleen het privilege van een beperkte elite.

Ziehier foto’s van mijn uitstap naar het Kasteel van Gaasbeek waar de tentoonstelling The Artist/Knight plaatsvond.

Expo: The Artist/Knight

Via wat surfen op de website van het Kasteel van Gaasbeek, vernam ik dat er een nieuwe tentoonstelling gaande was die zich afspeelde binnenin het Kasteel. Deze expo droeg de naam The Artist/Knight (letterlijk de kunstenaar en de ridder) en liep van 11 juli tot 5 november. Niet enkel het ridderschap stond centraal, ook kunstenaars die de ridder ‘bellichamen’ kwamen aan bod. Als geïnteresseerde in de riddertijd twijfelde ik niet lang, ik trommelde wat vrienden op en vertrokken samen voor een fietstochtje met als eindpunt de tentoonstelling te Gaasbeek. Eens goed en wel aangekomen konden we van start gaan in het museum. Met een bundeltje uitleg en veel nieuwsgierigheid begonnen we aan de tentoonstelling die startte bij een grote massieve bol die te midden van de binnentuin van het Kasteel lag. Dit bleek een reuzekanonsbal te zijn gevuld met massa’s springstof. De bom zou pas ontploffen over 100.000 jaar en dus hoefden we ons zeker en vast geen zorgen te maken. Na te genieten van een prachtig uitzicht over de Vlaamse velden en het Pajottenland konden we beginnen aan de eerste van 27 kamers. Net als te lezen in vele artikels over de tentoonstelling vallen de vele middeleeuwse/ridderlijke elementen meteen op. Binnengekomen en gegroet door de 2 opgehangen harnassen bots je meteen op het eerste schilderij waarin we de stijl van de renaissance konden herkennen . Hierna volgen meerdere kamers met soms grote, uitbundig geschilderde schilderijen, alsook de kleinere, meer bescheiden schilderijen. Naast schilderijen vindt men ook de ridderlijke kunst terug in de 2 filmfragmenten waaronder de bekende scène van ridder Lancelot. Ook de kamer met de weefgetouwen was erg speciaal. Vele kunstenaars werkten mee aan dit reusachtig geheel, de ene al bekender als de andere. Onder meer Marina Abramovic en Jan Fabre toonden hun ridderkunst maar ook het nooit eerder getoonde schaakspel van Yoko Ono was erg indrukwekkend. De ridders van het Kasteel van Gaasbeek reeds verdwenen? Zeker en vast niet gedurende deze expo. Het plaatje klopte voor mij helemaal, nergens anders dan in een reusachtig kasteel hoort deze riddertentoonstelling. De kunst was niet allemaal aan mij besteed, meerdere werken konden me niet bekoren omdat ik vaak het echte riddergevoel er niet in terugvond. In totaal duurde de expo net geen 2 uur. Dit was zeker geen verloren uitstap al had ik er wel meer van verwacht.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Lars Buytaert