LATE FOR IT ALL

ramblings of two hyperactive minds

[lateforitall]

Ja!!! Ik moet een klein tekeningetje van 3 benen die symboliseren dat één been verzetten de eerste stap is van alles.

De eerste stap van het betalen van een rekening.

De eerste stap van naar de wc gaan.

De eerste stap om naar het feestje te gaan.

En ook de eerste stap om in bed te belanden.

Een plaatje van drie benen op m’n linker onderarm zodat ik altijd een visuele herinnering heb aan die eerste stap.

Een herinnering dat het ook de eerste stap is om weer op te staan van de wc. Want terwijl dit allemaal zit te bedenken zijn mijn benen bijna gevoelloos van de wc bril.

Want terwijl ik dit zit te bedenken realiseer ik me voor het eerst dat ik al heel lang een Late For It All tattoo heb.

Namelijk mijn allereerste. Een klein hartje op m’n onderarm, die ik altijd zou zien. Een visuele herinnering om water te drinken, te eten en naar de wc te gaan. Om goed voor mezelf te zorgen.

Zat al jaren in mijn hoofd voor ik die impulsief op twee mei in een crappy tattoozaak in Berlijn liet zetten.

Hoe ADHD die is realiseer ik me pas nu ik dit zelfde principe zit uit te denken. Maar cool om te zien hoe goed ik, heel ver voor diagnose, al wist wat zou werken.

Ik moet een tattoo op m’n onderarm, drie benen in strijd tegen executive dysfunction.

[lateforitall]

Ik probeerde me in te houden. Dat mislukte.

foto: Valerie Land Ik probeerde me in te houden. Dat mislukte. Dus deed ik het ADHD ding. Onderbreken. Niet uit laten praten. 

Ja, dat doe ik al. Ja, mn ritme is goed, beter dan ooit eigenlijk. Oh. Ja maar ik heb voor het slapen een routine. Zelfs één voor het opstaan. Nee kijk geen tv. Lezen? Ja, dat doe ik wel. Oooh hahahahaha, nee, ik lees boeken waarbij het niet erg is als ik hele stukken mis. Ja, planning heb ik wel. Ik maak eigenlijk heel vaak nieuwe overzichten. Ja… ook voor taken van één dag maak ik een planning, die maak ik meestal de avond van te voren. Oh maar ik beweeg wel. Dat zet ik ook op mijn planning. Ja. Ik weet dat uren achter elkaar de aandacht bij hetzelfde houden niet realistisch is. Daarom maak ik voor grotere taken blokken van 15 tot 20 minuten. Ik zet ook achter elke onderdeel op m’n planning hoelang ik er mee bezig ga. Of hoe lang ze ongeveer duren. Bij taken waar ik tegenop zie helpt het vaak dat ik kan zien dat het maar echt kort duurt. Zo doe ik ze sneller. Ja, inderdaad. Vind ik zelf ook slim. Wist je dat dit ook handig is omdat ik zo steeds wat meer inzicht in tijd krijg? Mmm ja. Alsjeblieft. Oh. Ja, knap he. Hoeveel ik al weet en doe. Ja, klopt dat ik er zelf al erg veel van weet. Mmmm ja, ik ben inderdaad heel actief bezig om te zorgen dat ik zo goed mogelijk functioneer. Eigenlijk doe ik dat m’n hele leven al. Maar nu met wetenschap hoe mijn hoofd werkt. Ja. Klopt. Het is lastig accepteren dat ik dat tot drie jaar geleden niet wist. Jup. Slecht zelfbeeld inderdaad. Ja… je hoort t wel aan mn stem waarschijnlijk. Nou, vooral dat ik mezelf mn hele leven telkens weer de tyfus in gewerkt heb terwijl ik mezelf ook vertelde dat het m’n eigen schuld was. Ja, ik weet nu dat het niet klopte. Maar nog steeds heeft het me wel in deze tering bende gebracht dus daar schiet ik nu geen reet mee op. Nee, eigen deadlines kan ik maken maar die werken echt niet. Ja, er is veel tijd inderdaad. Oh. Nee. Ik kan deze tijd niet meer zien als extra tijd om al die dingen te doen die ik wil doen. Of zou moeten doen. Nee dus. Dat werkt al twee jaar niet. Nee. Ok. Weet ik niet. Ja ik had gehoopt om van jou misschien dingen te horen waar ik nog niet aan had gedacht. Nee. Ok. Dan weet ik het ook niet. Over twee weken weer bellen? Ja, laten we dat dan maar doen. Ja dankje. Jij ook succes.

Zo ongeveer ging het gesprek met de GGZ ondersteuner van de huisarts. Ik had een afspraak gemaakt omdat de pandemie ernstige effecten begint te hebben op mijn toch al slechte vermogen de aandacht ergens bij te houden. 

Ik ben totaal onderprikkeld en mijn brein schreeuwt om NIEUWNIEUWNIEUWACTIE!!!!!

Wanneer ik werk moet doen dat niet bestaat uit daadwerkelijk fotograferen kan ik niet stil zitten. Kan ik niet vijf minuten ergens mee bezig zijn voor ik, zonder dat ik het doorheb, ook alweer iets anders aan het doen ben. 

Wat ik moet doen is overzicht maken. Organiseren. Plannen. Schrijven. Nog meer organiseren en plannen. Normaal een grote uitdaging. Maar nu bijna onmogelijk. 

Geen houding achter een bureau is comfortabel en mijn stil-zit-hulpmiddelen werken niet.

HOE STEL IK VERDORIE EEN GOED PORTFOLIO OP ALS IK VOOR IK DE ENE FOTO GEVONDEN HEB ALWEER EEN ANDERE AAN HET ZOEKEN BEN?

Mijn medicatie werkt. Maar de onrust en chaos is zo veel groter dat het effect lang niet toereikend is.

Deels gaat het beter met me dan ooit. Het voelt voor het eerst alsof ik overzicht heb in mijn leven. Alsof ik overzicht heb over mijn werk. Overzicht in mijn huis en overzicht in mijn financiën.

Mijn ritme is zo goed dat ik mezelf nog steeds verbaas. Alle planten blijven in leven. Minstens één keer per week is mijn huis totaal op orde. Na het douchen maak ik trouw alles droog met de wisser (take your time Tess!!!).

Elke dag merk ik hoe fantastisch het is om eindelijk beter voor mezelf te zorgen (als je niet weet hoe moeilijk het kan zijn om elke avond je tanden te poetsen dan kan ik t je niet eens uitleggen).

Maar opnieuw blijkt (hahahahahaha ja, we wisten dit al) dat lijstjes, routines, opgeruimde omgeving en bewegen niet de magische oplossing zijn zolang ik mijn eigen hoofd nog heb.

Het ging de hele pandemie vrij goed. Maar het is op. Stilzitten is pijnlijk. Pogingen tot ergens op focussen lijden tot frustratie. 

Dus ik besloot professionele hulp in te schakelen want er moet toch iets zijn wat ik over het hoofd zie? Dus ik belde de huisarts en kreeg een afspraak met de ggz-poh.

Goede hoop maar dit gesprek leverde vooral frustratie op. De prof is aardig en concludeert dat ik mijn hoofd verdomd goed ken (zie mij trots knikken). Dat ik hard werk om mijn hoofd te laten werken (nog trotser knikken). 

Maar het helpt niet. Niet voldoende in ieder geval. 

Want deze situatie nu is het resultaat van (grotendeels) verveling.

Het onvermogen om dingen te doen als het niet de -WHAAAAAA INTERESSANT IK VIND DIT TE GEK IK WIL ALLES WETEN, WHAAAAAAA ACTIE NIEUW NIEUW NIEUW SPANNING- ingrediënten heeft vind ik één van de meest frustrerende dingen van ADHD.

Dus na m’n bezoek aan de professional kom ik hier. Want wie weet is er iemand die zich net iets minder alleen voelt na het lezen. Wie weet is er iemand die het gelukkig niet zelf herkent maar nu wel gelooft dat het geen onwil is.

En ik kom hier om duidelijk te maken dat ‘als je het maar belangrijk genoeg zou vinden deed je het wel’ echt onzin is. (Zeg dat niet please)

Ik ben geen arts. En zoals je las, mijn hoofd werkt niet optimaal dus vul aan of corrigeer. Maar dit is hoe ik het beste uit kan leggen waarom verveling een ware hel kan zijn.

ADHD X Verveling X Dopamine

Dopamine is een neurotransmitter die verantwoordelijk is voor emotieregulatie, het in actie komen om bepaalde taken te volbrengen én het gevoel van beloning en plezier.

Mensen met ADHD verwerken dopamine anders dan neurotypische mensen. Hoe dit precies in elkaar zit zijn wetenschappers nog niet helemaal uit. Maar het lijkt er vooral op dat we niet te weinig dopamine hebben maar dat het gebruik en de verdeling ervan verstoord is.

Juist daardoor hebben we vaak wél te weinig dopamine om onze aandacht te houden bij dingen die niet genoeg stimulatie geven. Saaie taken zijn verschrikkelijk. Niet omdat we niet willen. Maar omdat ons brein schreeuwt om dopamine en daar altijd naar op zoek gaat.

Dat is altijd het geval. Maar in deze tijden van de pandemie, die voor velen extra saai zijn, nog meer.

Persoonlijk mis ik bijvoorbeeld extreem de actie en chaos van de dingen die ik buiten een pandemie fotografeer. Ik mis de spanning en het avontuur van op pad zijn en op nieuwe plekken werken. De drukte van werkdagen met andere creatieve mensen waar nieuwe gekke ideeën ontstaan. Ik mis de input van reizen en een veranderende omgeving. Ik mis de rust in mijn hoofd die juist dit soort omgevingen en activiteiten me geven. 

Er is veel minder werk, ik werk voornamelijk vanuit huis en doe extra veel dingen achter mijn computer. Terwijl ik mijn best doe dat werk te doen is mijn hoofd tegelijkertijd op zoek en ook al op reis naar dingen die me EXCITEMENT geven. 

Het voelt als examen luistertoetsen op de middelbare school. Waarbij ik elke paar minuten ontdekte afgedwaald te zijn. Ik me, frustratie opbouwend, steeds opnieuw voornam mijn aandacht erbij te houden. En telkens meer teleurgesteld raakte in mijzelf. Bewust van mijn falen en met de wetenschap dat ik, opnieuw, ondanks alle pogingen en goede voornemens, weer een 1 of 2 zou scoren. 

De situatie nu heeft hetzelfde effect. Maar dan de hele dag. Of de hele week IK HAAT HET. 

Wat ik ook haat is dat ik dit deel. Ik haat het met mijn meest enthousiaste zelf. Maar het is geen zelfhaat die ik voel branden. Het is haat voor het onbegrip. Haat voor het gebrek aan kennis. 

Want verdorie. Ik denk aan alle kleine Tessa’s die nog verantwoording moeten afleggen aan volwassenen. Die het tijdens deze pandemie nog zwaarder hebben dan ze al hadden. Die stuiten op onbegrip. Op snerende opmerkingen. Die de zuchten horen van mensen die ze liefhebben. Die het gevoel krijgen dat het hun eigen schuld is als dingen niet lukken, als ze niet in beweging kunnen komen. 

Dus deel ik toch maar weer. Ook een klein beetje voor mijn jongere zelf. 

soundtrack: Wrapped Up - Time and Pressure

[lateforitall]

De Pit. Een Vieze Ode.

Door: Valerie Land

Maanden keken we vol verlangen vanaf de bank toe hoe bezwete lichaamsdelen zich in je heen en weer bewogen, hier en daar helikopterend, dan weer wat voorzichtig duwend vanaf de zijkant, soms genadeloos hard en vergezeld van een portie bloed en andere lichaamssappen, vaak lomp, soms meer uitgevoerd als een gepassioneerde dans.

Warm, vies, veilig en eng tegelijkertijd. Een onderprikkelde geest breng je tot leven, overprikkeling verander je in rust. Zaterdag worden we dan eindelijk herenigd. Misschien moeten we weer even aan je wennen en durven we je eerst alleen nog van een afstandje te begluren, misschien stuur je ons naar huis met een bloedneus. Either way; WE KUNNEN NIET WACHTEN. Wie zien we zaterdag in, naast of onder de pit bij Revolution Calling? 

foto: Tessa Wiegerinck

[lateforitall]

Geef herrie en chaos voor concentratie

Het is duister.  De bas is lomp en snel. Dreunt in mn oren en galmt door m’n lijf.

Naast rook en laserstralen zie ik weinig.

En terwijl ik dans in deze chaotische ruimte vol tyfusherrie heb ik het ineens.

Het gehele concept voor het project wat ik gevraagd ben te doen. Enthousiasme had ik genoeg maar de juiste insteek kon ik niet vinden.

Maar daar, als mijn voeten zeer doen en de bas lekker in mijn oren dondert is het ineens besloten. Alles rond. Alle lijntjes verbonden. Zonder moeite. Projectplan uitgedacht.

Het enige wat nodig was was nog meer chaos, verdomd goede herrie en dansen tot ik niet meer kan.

Met je: ‘Ja, zo zou ik me ook niet kunnen concentreren. Als je zorgt voor minder chaos om je heen word je daar in ieder geval niet door afgeleid!’

[lateforitall]

Appartementencomplex ‘de Bovenkamer’

Geschreven door Valerie

Allereerst wil ik even kwijt hoe blij ik ben dat Tessa en ik hiermee begonnen zijn.

Het lijkt misschien allemaal nog niet zo heel veel; een site met waar tot nu toe 3 stukken opstaan, een instagram, wat playlists, een blad met logo’s (GREEEF<3), 1 tatoeage en 7 to go, een vermelding in 2 verschillende podcasts, 127 fans, sinds kort zelfs een discordchannel waar we onszelf en andere uitstel-veelplegers de kans geven om elkaar in de nek te hijgen (zodat je dat ene gaat doen wat je al heel lang wil doen, maar steeds niet doet, want er is zoveel te doen en zoveel uit te kiezen -zoals dit stukje schrijven; Tessa ‘hangt’ as we speak in de discord en hijgt digitaal in m’n nek; het werkt!-) en dan komt er binnenkort ook nog een zine aan (want wij kunnen wel veel lullen, maar aan de reacties te zien hebben jullie ook veel moois en interessants te delen).

Nou oke, het is toch echt al een aardig lijstje. Ik ben toch wel heel trots eigenlijk. Dit herinnert me er ook aan dat ik vaker stil moet staan bij wat er eigenlijk wel allemaal lukt, in het algemeen.

Ik dwaal af; wat ik wilde zeggen is dat LFIA me goed doet. Ik schrijf lang niet zoveel als ik had gepland toen we hier mee begonnen en daar voel ik me regelmatig ook onzeker over (‘wordt dit er weer een in de categorie enthousiast beginnen en niet afmaken?’ ‘kan ik dit eigenlijk wel?’ ‘wie zit er eigenlijk op te wachten?’), maar eigenlijk merk ik dat alleen al doelmatig bezig zijn met waar ik over zou willen schrijven zorgt voor meer orde in de chaos.

Ik kan daardoor mijn gedachten over m’n gedrag een stuk beter clusteren en verzamelen in aparte kamertjes. En ik kan je zeggen; dat is verdomde welkom in deze tijd van overvloed aan tijd voor zelfreflectie .

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik stroom inmiddels echt een beetje over; geef me alsjeblieft een pit vol vies lekkere zwetende lijven om al deze nieuw vergaarde zelfkennis en over- geanalyseerde gedachten, conclusies en dromen over letterlijk ALLES bij kapot te kunnen slaan en weg te kunnen gooien in het bier dat ik uit m’n handen laat vallen. Zijn die vaccinaties al hier??

Maar welkom in mijn flatgebouw, ik zal jullie even een snelle rondleiding geven; We beginnen bij de ‘de lange weg naar mijn ADHD diagnose’ kamer waar ik eigenlijk van vond dat die geopend moest worden voor mijn volgende stukje -want context en meer begrip bij de lezer over waarom ik dit eigenlijk doe en hoe ik hier ben gekomen-, maar waar bij het opendoen nog zoveel verlegen figuren voorzichtig om het hoekje naar buiten spiekten, dat ik die toch eerst nog even ga laten wennen aan hun nieuwe onderkomen- licht uit, gordijnen dicht, dikke emoplaylist aan-: komt wel, nu nog even te eng.

Dan hebben we ook een ‘uitstel- en planningkamer’, die inmiddels is samengevoegd met de ‘alles draait om keuzes’-kamer, waar zich recentelijk ook de ‘aandacht tekort? aandacht- teveel!’ kamer zich bij aan heeft gesloten en de ‘je bent altijd zo enthousiast!’ kamer ook al een bezichtiging voor heeft gepland. Op andere verdiepingen hebben we nog de ‘waarom komt alles altijd zo hard binnen’, de ‘alles moet eens in de zoveel tijd compleet overhoop gegooid worden’ en de ‘wat wil ik nou eigenlijk met m’n leven’ kamers.

De ‘je bent gewoon dom’ kamer heeft gelukkig sinds een jaar of 2 het formaat van een meterkast aangenomen, maar in deze tijd van woningnood kan die wel altijd nog worden verhuurd onder de noemer ‘studio’, dus ook die zal ik goed in de gaten moeten blijven houden.

Nou goed, het ordenen lukt dus aardig, maar tegelijkertijd bevestig ik ook wederom aan mezelf dat alles aan elkaar gelinkt is, door elkaar loopt en niet op zichzelf staat.  Als het dat nog niet zo is, weet ik wel ergens op een vergeten verdieping een stoffige internetverbinding te vinden die mij terugbrengt naar een herinnering van 25 jaar geleden of dat ene wat ik 3 maanden geleden een keer tegen iemand zei. Dus al die kamers hebben sowieso geheime deuren, ramen en van die politiebureau spiegels..en dat is prima. Je hoeft het niet allemaal in 1 oogopslag te zien.

Ik wil dit gegeven niet langer een reden laten zijn om niet gewoon te beginnen met het uitschrijven van het interieur van een van die kamers, of een deel daarvan. Ik ga jullie in mijn posts gewoon stuk voor stuk in een chaotische bezichtiging proberen mee te nemen in een van de zovele ruimtes, terwijl ik jullie tussendoor naar binnen laat gluren bij een van de andere kamers, gecombineerd met random geluidsfragmenten en rare beelden die net iets te hard en fel op je afkomen. Ook zal ik hier en daar geheimzinnig doen over kamers waar nog een dik slot op zit (wellicht is het horen van jullie ervaringen wel de geheime code).

Grote kans dat die kamers er de keer daarop dat ik jullie een rondleiding geef wel weer heel anders uitzien (“had gezegd dat jullie langskwamen, dan had ik opgeruimd”), er een kamer bij is gekomen of verdwenen. En dat is ook okè.

Niets staat vast, alles is veranderlijk. Gelukkig maar, anders zaten we nu allemaal nog op wit leren banken uitgedroogde plakjes leverworst naar binnen te schuiven.

Heel regelmatig vraag ik me af hoe de gedachtenstroom bij anderen eruit ziet. Gaat het bij jullie ook altijd door? Voelt het bij jullie ook als een flatgebouw waar altijd het licht aanstaat en de main switch onvindbaar is? Ik bedoel, het lukt me gelukkig regelmatig om het licht in een aantal kamers te dimmen, maar er is er altijd wel 1, of meer, waar het felle TL licht constant doorknippert.

De afgelopen periode heeft dit helemaal extreme vormen aangenomen, nu er veel minder externe afleiding is en ik, zoals iedereen, een groot aantal van m’n uitlaatkleppen tijdelijk kwijt ben.

Ik slaap veel lichter, droom naar mijn idee veel meer en ben ik echt pro aan het worden wat betreft overdenken.

Maar voor mij werkt het bezig zijn met LFIA dus heel erg, helpt het feit dat ik structuur heb in m’n leven door mijn fulltime baan en heb ik ook heel veel baat bij meditatie en yoga*, dus eigenlijk zou ik moeten proberen me daar ook echt vaker toe te zetten.

Daarnaast zal ik heel eerlijk toegeven dat ik merk dat ook alcohol m’n chaos wat naar de achtergrond drukt, maar gezien mijn verslavingsgevoeligheid probeer ik ook echt om dit te beperken tot het weekend -ja dat weekend begint soms al woensdag; ik maak ‘m maar alvast, dan hoeven m’n vrienden dat niet te doen-.

Hebben jullie nog (gezonde) tips om de formule 1 race door het appartementencomplex waar het licht altijd aan staat en waar altijd wel iemand een feestje aan het vieren is, wat meer in slow motion af te laten spelen of zelfs soms even helemaal af te kunnen sluiten?

Ik ben heel benieuwd. In onze discord hebben we een #support channel waar je deze tips eventueel zou kunnen delen. Gil als je de link wilt, dan spreken we elkaar daar.

*hier ben ik trouwens dus echt heel enthousiast over; in m’n vorige stukje benoemde ik ook al dat ik bezig ben met punk rock yoga en dat plan vormt zich steeds meer. Wil je nu al meer horen over waarom ik denk dat echt iedereen baat kan hebben bij yoga (ja ook jij met je allergie voor bomenknuffelaars), stuur me een berichtje.

Soundtrack: Life Long Tragedy- Explaining a Feeling

(Beide foto’s zijn gemaakt door de geweldige Tessa)

[lateforitall]

De stappen van soep eten

Geschreven door Tessa

[ CW - eten - verstoord eetgedrag] Voor je verder gaat een waarschuwing over de inhoud: deze blog gaat over eten en verstoord eetgedrag. 

Soms zit er ineens een champignon in mijn hoofd. Die blijft daar om aandacht vragen tot ik het gegeten heb. Superhandig, want als vanzelf ontstaat er zo een gerecht omheen. Regelmatig verrassend lekker. De kans dat ik het een tweede keer precies zo kan maken is klein. Wat jammer is voor de mensen met een favoriet Tessa gerecht. 

Plezier, iets goed kunnen én externe bejubeling zijn perfecte hulpmiddelen voor mijn brein dat de dopamine en noradrenaline logistiek niet al te best regelt. Klinkt in principe als een succesrecept voor de beste maaltijden ooit. 

Maar helaas. Koken, maar ook eten, is soms een grote uitdaging met mijn chaoshoofd. Het is ook de perfecte illustratie van hoe lastig het soms is om mijn aandacht bij één ding te houden. Dus, welkom bij het avontuur dat soep eten heet. 

Mmmm soep. Yum. 

Het is lockdown én avondklok dus welke dag het is weet ik niet. Maar ik voel me raar en merk dat ik cynisch reageer op berichtjes van vrienden. 

Ik ga m’n checklist af. 

Moet ik naar de wc? Nee

Heb ik het koud? Ja

Heb ik dorst? Nee

Honger? Nee

Wacht... 

Hoe laat is het? Kut. Te laat voor boodschappen. Veel te laat voor avondeten. 

Wanneer at ik voor het laatst? 

Toen ik mijn medicatie nam. Vier uur nadat ik opstond. Dus ik at zeven uur geleden voor het laatst. Een banaan. Honger is waarschijnlijk gekomen maar ook weer afgedropen toen het te lang genegeerd werd. Heeft waarschijnlijk een tijdje staan roepen maar werd niet opgemerkt.

Het betekent ook dat ik mijn medicatie 3,5 uur geleden had moeten nemen.

Ok. NU! Eten en medicatie.

Even een slok drinken. En Heinzi aaien. Zoeken of er een soeprecept is met knolselderij want die ligt daar langzaam kleiner te worden.

 Als ik een berichtje zit te lezen bedenk ik me ineens weer dat ik eten zou maken. En medicatie zou nemen. Ongeveer 20 minuten geleden.

Ok. Eerst bedenken wat ik in huis heb want er is bijna niets en een keuze maken terwijl ik door kastjes ga zoeken loopt nooit goed af. Dat wordt zoeken zonder te kunnen kiezen. Vallen er allemaal dingen uit kastjes, die ik er dan weer terug in moet gooien.

De lichtbruine verpakking met veel groene blaadjes komt ineens in m’n hoofd voorbij. Ohjaaaa, ik kocht kant klare soep. Hippe, biologische, vegetarische soep. 

Voor dit soort momenten is soep altijd het beste (makkelijk te eten, warm, comfort). En deze hoeft zelfs alleen maar in de pan en warm gemaakt, wat niet mijn favoriet is, maar wel heel simpel.

 ‘Best gezond’ <> ‘bullshit, de verpakking liegt’‘Best gezond’ <> ‘bullshit, de verpakking liegt’‘Best gezond’ <> ‘bullshit, de verpakking liegt’

FUCK YEAAA de keuze is gemaakt. Noodzakelijk om direct één been te verplaatsen zodat de rest van mijn lichaam volgt want anders heb ik alweer drie nieuwe dingen opgestart.

In mijn hoofd noem ik de stappen die ik moet doen. 

‘Opstaan.’ ‘Naar de soep lopen.’ 

Voordat ik de soep bereik loop ik langs het pannenkastje dus, hé, logisch om eerst een pan te pakken. En als ik daar toch ben direct de kookplaat aan te doen.

Oh en dat doosje van mn ontbijt moet bij het oud papier anders staat het er morgen nog. In de kelder zit poes Cthulhu onder z’n brug van dozen naar me te staren. Ik probeer een foto te maken maar het licht is lelijk. Wacht. Shit. Ben ik nou weer oud papier vergeten aan de straat te zetten? Even opzoeken wanneer dat is. Internetbrowser openen. Soeprecept zien. 

Ohja... Terug. Soep pakken. Goed. Zoals bij elke kooksessie besluit ik bij de pan te blijven en geduldig te roeren tot het warm is. 

‘Duurt maar even.’

Roer. Roer. Roer.

Er is altijd een moment dat ik toch even trots ben dat ik geduldig bij die pannen sta. Daarna is er ook altijd minstens één moment dat ik ineens ergens anders ben. Niets nieuws, dus ik probeer mezelf heel bewust bij het roeren van de soep te houden. Zo saai. Roer. Roer. Roer. Niet roeren is geen optie. De lepel loslaten is als mezelf afschieten naar iets anders wat ik kan doen. Roer. Roer. Roer. 

En dan hoor ik ineens de scheidsrechter van de buurman fluiten en heb ik door dat het pijnlijk stil in huis is. 

Wacht!! Muziek. Dat helpt altijd. Waar is m’n muziek. Muziek helpt. Welk liedje. Mmmm. Moeilijke keuzes.

De keuze voor het perfecte roer liedje heb ik nog niet gemaakt als ik de soep hoor. Het zit deels aan de bodem maar is ook klaar om te eten. 

Tevreden kruip ik in m’n hoekje. Neem een slok drinken.

Shit. Medicatie. Als ik die nu neem heb ik er wat aan als m’n eten op is. Kan ik het meteen niet meer vergeten.

Ik moet een nieuwe strip en als ik die pak zie ik een kadootje liggen dat ik al weken wil versturen. Laat ik die vast in het zicht leggen. Welk kaartje zal ik erbij doen? Een schattig zeehondje erbij of een wasbeertje? Stop ik er ook confetti in? 

Als ik het op tafel leg zie ik dat ik ook mn medicatie in de hand heb.

Medicatie. 

Of had ik die nou wel voor het koken ingenomen? 

Wacht. Soep. 

'Loop terug naar je hoekje. Neem je medicatie. Eet je soep.’ 

Die zin herhaal ik bij elke stap die ik zet. Want elke stap die ik zet kan ook ineens een andere kant op gaan. 

‘Neem je medicatie. Eet je soep.’ ‘Neem je medicatie. Eet je soep.’

Het is smerige soep. Maar ik troost me want op dit soort momenten is er weinig wat ik wel lekker zou vinden. De brokjes, die nog net gekauwd moeten worden, zijn hele gezonde stukjes broccoli vertel ik mezelf. 

‘Eten! Straks voel ik me er beter door.’

Het is alsof ik weer 6 ben en met een bol deeg, wat ooit een hap volkorenbrood was, in mijn mond zit. Slikken is moeilijk.

Zo groot mogelijke happen besluit ik. Dan ben ik er t snelst klaar mee. Het is een taak die volbracht moet worden. Geen pleziertje.

Tijdens het eten lees ik een boek en ineens ontdek ik dat ik vergeet te eten. De randjes zijn al koud geworden. Gatver.

‘Eten. Grote happen.’ 

Tussendoor maak ik even een foto van mn kommetje soep. Het ziet er zo smerig uit. Maar ook grappig. En als ik er over wil schrijven is dat handig. Mijn camera ligt gelukkig naast me. Als ik vervolgens de foto al naar mijn telefoon geïmporteerd heb en zit te bewerken realiseer ik me dat ik alwéér vergeet te eten. Camera weg. Telefoon weg. 

‘Eten. Grote happen.’

In mn hoofd moedig ik mezelf aan. Niet alleen omdat het smerig is. Ook om te proberen mijn hoofd bij de taak van eten te houden. 

Als ik ineens weer aan het zoeken ben naar een passend liedje voor het diner met de koude randjes, en opnieuw vergeet te eten schuif ik m’n telefoon over de grond van me af.

‘Eten. De helft is al op. Daarna kun je blowen. En lezen.’

‘Eten. Grote happen. Eten. De brokjes zijn maar gezonde stukjes broccoli.’

.

.

.

.

Veel ADHD-ers hebben een verstoord tijdsbesef. Late For It All weet je wel. Voor mij betekent het onder andere dat een ‘normaal’ dagritme echt veel makkelijker is als ik externe referenties heb. Huisgenoten om mee te eten. Mensen om me heen die ik zie eten en drinken. Externe werkafspraken die op een bepaald moment van de dag plaatsvinden waardoor er automatisch een ochtend, middag en avond is. Maarja, lockdown en alleen wonen, weg referenties. De hele dag heb ik om mijn dingen te doen. Veelal eigen projecten of achter de schermen werkzaamheden. Het maakt niet uit wanneer ik dit doe. Rond een uur of drie in de middag lijkt er altijd een schakelaar om te gaan in mijn hoofd. Vanaf dan word ik vaak ergens ingezogen. Heerlijk, werken als het buiten donker wordt. Maar als ik dan ineens ergens in zit dan is soms ook de tijd ineens voorbij. Waardoor ik soms vergeet te eten. Vergeet boodschappen te doen.

Toch heb ik dit soort dagen niet zo vaak op het moment. Wat echt knap werk is als ik kijk naar de totale structuurloze ruimte van niets en alles op dit moment.

Dat gegeven heb ik, niemand is verbaasd, geanalyseerd. Want hé. Als ik weet hoe iets zit is het ook makkelijker er nog beter in te worden. 

Tessa wordt een goede volwassene aflevering honderdduuzendzessenzestig.

JEEEZUS TESSA. KOM OP. JE BENT 38 JE KUNT TOCH ZEKER WEL GEWOON FATSOENLIJK KOKEN? EN ETEN! JE HEBT VRIENDEN DIE DAT DOEN TERWIJL ZE GOOCHELEN MET LUIERS EN SCHETTERENDE KINDERTV OP DE ACHTERGROND HEBBEN. 

Dit soort dingen zeg ik niet zo vaak meer tegen mezelf sinds ik mijn diagnose heb. En weet waarom dit soort dingen soms gebeuren. En, hoezeeeeeee, dat er blijkbaar heel veel mensen zijn die dit soort dingen herkennen. En ook hebben! Wowww.

KOKEN

Heuj: Ritalin! Koken is bijna altijd een proces van in mijn hoofd herhalen wat ik moet doen omdat ik anders ineens andere dingen doe. Met medicatie is dat nog steeds zo maar het kost veel minder moeite. Vaak kan ik zelfs de afwas tussendoor doen. Wat FANTASTISCH is. Want hoooozeeeee, huis op orde houden. (Vertel ik misschien ook nog wel eens wat over. Als ik durf.) 

Mijn kookeiland van 1 kookpit en een oven. Beperkingen zijn als een cool spel wat ik wil winnen. Als ik oplossingen moet bedenken en creatief moet zijn is de kans een stuk groter dat ik er plezier in heb. En mijn aandacht erbij kan houden. Dus ik heb een oven en één kookpit en ik heb nog nooit zo vaak, zo lekker voor mezelf gekookt.

ETEN

Ik blijf een stuk aardiger tegen mezelf nu ik weet hoe het komt dat ik soms vergeet te eten. Loslaten dat ik altijd een maaltijd zou moeten kunnen maken maakt het een stuk makkelijker om goed voor mezelf te zorgen. Nu hou ik vooral aan dat het belangrijk is om te eten en dat ik dat zo gezond mogelijk wil doen. Daarom probeer ik nu de volgende dingen altijd in huis te hebben:

Yoghurt (jeuj altijd makkelijk te eten)

Bananen (niet perse lekker maar t is makkelijk eten en werkt goed) 

Noten en repen (gezond, energie, makkelijk eten)

Alles om een echt lekkere soep te maken

Rauwe groenten zoals komkommer, wortel, radijs, paprika (gezond en kan ik altijd eten

Als eten moeilijk gaat omdat ik mezelf geen tijd gun of het te lang vergeten ben helpt het me om eerst iets makkelijks te eten. Daarna kan ik beter een keuze maken wat ik nog meer wil eten én lukt het beter om dat klaar te maken.  Soms kies ik ervoor mijn eten staand aan het aanrecht te eten terwijl ik naar buiten kijk. Interessant genoeg en toch zo min mogelijk kans op afleiding tussendoor. Snel en zonder heen en weer lopen is soms gewoon de beste keuze.

<3

PLEZIER EN NIEUWIGHEID/ EERVOLLE VERMELDING 

Toen we in maart 2020 moesten isoleren had ik geen eigen woning. Rondreizen zat er niet meer in. Maar gelukkig was daar de uitnodiging voor een quarantaine huishouden met de beste Wouter Pieterse die zijn huis opende voor mij en Judith Hontstrouw. 

Niet alleen had ik ineens een fantastisch huis aan zee en fantastische huisgenoten. Ook brachten we samen structuur in structuurloze tijden. 

Wouter is een geweldige kok die met alle liefde elke avond een vegan maaltijd voor ons toverde. Daardoor at ik met een extra goed geweten zoooooveel nieuwe dingen. Ik ontdekte van alles. Vooral ook nieuwe combinaties. (Win win win voor mijn brein). Maar ook had ik mede ADHD puppy en isolatie buddy Judith om samen te jubelen over het eten. We begonnen overdag met praten over de heerlijke dingen die we al gegeten hadden en ons verheugen op wat we nog meer voor lekkers zouden gaan eten. Ondertussen snuffend als wij nog laat met werkdingen bezig waren en de geuren uit de keuken kwamen. En daarna altijd volle verbazing te kijken naar de minstens drie pannen gerechten en samen vol verbazing wowwww wowwwwww te roepen. 

Eten is in chaotische momenten vaak een noodzakelijk iets voor me. Maar dit zorgde ervoor dat eten een speciaal moment op de dag werd. Wat me er ook aan herinnert dat ik nog genoeg te vertellen heb over wat met liefde een thuis krijgen deed voor het accepteren van hoe beperkend ADHD kan zijn. Én dat dat dus blijkbaar los staat van de waarde van mij als persoon. (HEBBEN JULLIE OOK ZO’N ZIN OM DIT TE LEZEN????)

<3 <3 

Als je dit herkent dan hoor ik graag welke trucs jij heb gevonden voor dit soort situaties. 

Herken je dit niet, lees dan vooral om te begrijpen.

yum soep

[lateforitall]

ADHD - Niet te veel en niet te weinig aub

Geschreven door Tessa

JAAAAA! Denk ik elke keer als ik denk te weten wat ik wil zeggen en begin te typen. Twee zinnen vliegen uit mijn vingers en dan ineens, is er niets. Behalve twijfel. Net als Val heb ik moeite met deze eerste. Ook ik kan niet kiezen. Want jemig. Ik wil zo veel vertellen en deze allereerste, pfoe. Dit moet de perfecte knaller zijn.

Dus kiezen. Waar ik nu honderdduuzend opties heb, wil ik er het liefst twee. Goede kans dat ik kies en op het laatste moment wissel van keuze. Maar twee. Dat lukt. 

Er is zo verdomde veel waar ik het over wil hebben. En ALLEMAAL is het even belangrijk. 

Nog lastiger. Het heeft allemaal invloed op elkaar dus hoe kan ik nou een onderwerp kiezen zonder allerlei zijpaadjes te nemen? Zonder de context te schetsen. Context is alles bepalend. Voor mij in ieder geval. En ik wil óók graag dat anderen die context begrijpen.

En ook ik ben bang. Wat gaan de reacties zijn? Zullen mensen niet vinden dat ik gewoon niet zo moet mauwen? Zullen ze denken dat ik aandacht wil? Of, erger nog, komen ze straks met medelijden of verzachtende woorden? Gaan ze me vertellen dat het komt door de maatschappij en dat ze niet van labels houden? En moet ik me dan inhouden om niet al mijn zwartgallige reacties en pijn uit te spugen? 

Want jemig. Bijna twee jaar geleden kreeg ik mijn ADHD diagnose. Het gecombineerde type (ADHD-C), wat, kort gezegd betekent dat ik én aandacht en concentratieproblemen heb én hyperactief en impulsief ben (en als ik niet kan bewegen, dan wordt de lichamelijke beweegbehoefte omgezet in nog meer drukte in mijn hoofd).

36 was ik en wat heeft het mijn leven veranderd. Verbeterd. Lichter gemaakt. Makkelijker. 

Langzaam word ik aardiger voor mijzelf, leer ik dat de stem, waarmee ik mezelf van kritiek voorzie vaak helemaal geen gelijk heeft. Dat die stem gebaseerd is op altijd geprobeerd te hebben mezelf aan te passen. Door altijd gehoord te hebben dat ik het gewoon moest doen. Dat ik laks ben. Dat ik het niet belangrijk genoeg vond. Dat ik zo slim ben. Dus ik zou -vul maar in- gewoon moeten kunnen. Langzaam leer ik dat ik niet de fuck up ben die ik dacht te zijn. Dat ik gelijk had wanneer ik zei dat veel dingen voor mij anders werken. Dat het klopte wanneer ik het gevoel had dat mijn hoofd anders werkte dan voor veel anderen. Ik leer dat ik gelijk had als ik zei dat ik daadwerkelijk mijn best deed maar het me niet lukte.

En die zelfhaat stem in mijn hoofd? Langzaam leer ik om die af en toe te negeren. En dan te doen zonder af te wegen of het te veel of te weinig is.

Jarenlang zei ik tegen mezelf dat ik me zou laten testen als ik echt vast zou lopen. Hoe dat vastlopen eruit zou zien? Geen idee. Zo concreet was het plan niet uitgewerkt. Maar eerlijk gezegd denk ik dat ik onder een brug had moeten liggen om dat punt te bereiken. Gelukkig was er een vriend die me een deadline gaf. Hij had al maanden naar me geluisterd toen ik zei dat ik misschien de huisarts wel ging bellen. Hij wilde een datum. En gelukkig, toen had ik een deadline, want daar doe ik het goed op, dus ik belde en ik ging. Eindelijk. Ik werd doorverwezen. Deed mijn verhaal. Testen vond de psycholoog een goed idee. Angstig wachtte ik op de uitslag. Want, sja, ik had dit waarschijnlijk zelf verzonnen en moest gewoon harder mijn best doen. Die angst bleek ongegrond. Ik had bijna niet hoger kunnen scoren en bleek een typische ADHD-er.

En nu? Bij zoveel situaties denk aan de jongere Tessa. Dan denk ik aan hoe onnodig streng en boos ik ben geweest op mezelf. Hoe onterecht ik me de eeuwige faler voelde. Hoe ik op de kop kreeg voor dingen waar ik echt gewoon heel beperkt in ben. Dan denk ik aan alle momenten waar ik eigenlijk hulp had moeten krijgen. Maar het niet kreeg of het niet voor elkaar kreeg er om te vragen. 

Vaak vraag ik me af hoe het kan dat het zo lang duurde voor ik besloot dat er misschien meer aan de hand was dan dat ik lui en laks was.  Want ik leer meer en meer over ADHD en ik praat met andere ADHD-ers en elke keer opnieuw valt me op wat voor typische ADHD-er ik inderdaad ben. 

Ik deed een sociale opleiding, werkte met jongeren met ADHD (en snapte niet hoe het kon dat anderen hen niet begrepen want het was allemaal zo logisch) en ik had geen idee. We weten te weinig. Het beeld dat de meeste mensen hebben van ADHD is niet ADHD. Dat is het topje van de ijsberg. Dat is over het algemeen het deel waar andere mensen last van hebben. Wat er weer voor zorgt dat ADHD-ers heel erg hard hun best doen dat deel te onderdrukken. Te maskeren. Het zorgde ervoor dat ik me nooit goed genoeg voel. Maakt niet uit waarmee. Want ik zou beter moeten kunnen. En wat blijkt, ook dit is een typisch gevolg van (onbehandelde) ADHD. Het gebrek aan kennis zorgt voor stigma. En het gebrek aan kennis zorgt ervoor dat veel mensen zonder diagnose blijven. Onbehandelde ADHD zorgt in veel gevallen voor depressie, angsten en zelfhaat. ADHD is neurologisch. En het is serieus beperkend. En slopend.

Die wetenschap, in combinatie met hoe enorm de diagnose, therapie, medicatie en alle kennis die mede ADHD-ers online delen mij geholpen heeft, zorgt ervoor dat ik toch doorzet om deze shit online te gooien. En hier samen met Val onze ervaringen te delen. De waarom van deze blog.

Want echt. We moeten hier meer over praten. We moeten meer praten over mentale gezondheid. 

Dus zo wordt deze blog de zoektocht om onszelf nog meer te begrijpen. Om kennis te delen. Elkaar te steunen. Ervaringen te delen. Om shit kwijt te kunnen. Maar ook om anderen wat meer inzicht te geven in ADHD en hoe het invloed heeft op je hele leven. 

Tijdens dit schrijven is de bekende eeuwige twijfel of ik het wel goed doe aanwezig. De twijfel of het wel duidelijk is, of het wel gewenst is, of het wel genoeg is maar niet te veel, of of of of. Die eeuwige twijfel, voor je gaat doen maar ook nadat je iets gedaan hebt. Gezegd hebt. Niet gedaan hebt. Niet gezegd hebt. Gek word ik er van. Maar ik ben het ook gewend. Dus hier zijn we dan.

NOU EN! Prikte ik pasgeleden met inkt en naald in mijn been als herinnering (ik kan mijn impulsen prima bedwingen hoor). Dus. Nou En. Hier heb je het.

* Om het niet te weinig te laten zijn sluit ik af met wat losse gedachten waar ik hoogstwaarschijnlijk wel meer over ga vertellen:

- Ik had pasgeleden ineens tranen in m’n ogen omdat ik een pagina studiemateriaal door had gelezen zonder tig keer de draad kwijt te raken. (Ritalin ik hou van je)

-  Wist je dat er meer mensen zijn voor wie sommige geluiden fysiek pijn doen? Ik nu wel en ik ben zo blij te weten dat ik me niet aanstel.

- Executive dysfunction is een BITCH (geloof me, hier komen we beide vaak op terug). Maar het bestaan ervan betekent ook dat ik dus niet lui ben. 

Of laks. 

- Lui is een kapitalistische kut uitvinding

- Het onderdrukken van wiebelen en ander bewegelijks (ja hoi, ik wil ook graag sociaal geaccepteerd worden) saboteert mijzelf. Hoe veiliger ik me voel om dit niet tegen te houden, des te prettiger en kalmer ik me voel.

Deze blogpost ontstond in 6 etappes en bevat zo’n 66 keer tranen. Werd geproduceerd met begeleiding van 4 playlists waarvan ongeveer 20 liedjes werden geskipt. En ten tijde van dit alles werd er zeker 13 keer gevloekt en minstens 12 keer heel diep gezucht. 

Liedje dat op repeat ging: Turnstile - Gravity

[lateforitall]

Bierbrouwen als therapie

Geschreven door Valerie

Kiezen wat het onderwerp ging worden voor mijn eerste stuk op deze site, zorgt natuurlijk voor keuzestress en het gevaar dat ik het daarom helemaal niet meer doe.

Naast keuzestress; geef me teveel tijd en ruimte om ergens over na te denken en ik kan je 100 redenen geven waarom het een slecht idee was om er überhaupt mee te beginnen - “er zijn nu toch veel meer prangende zaken om aandacht voor te vragen, mensen die met veel moeilijkere shit te dealen hebben? Waarom ga ik hier niet strijden voor meer diversiteit & inclusiviteit? Dit platform gebruiken voor het nog meer onder de aandacht brengen van de klimaatcrisis? Het patriarchaat kapot trappen? - en als ik niet met het perfecte stuk kan komen, waarom zou ik dan starten? Ik moet toch beginnen met context, met uitleg over mij, mijn motivatie voor het starten van dit project en mijn levensverhaal? Maar waar begin ik dan?

Beginnen is voor mij altijd een een enorme uitdaging geweest. Ik heb altijd duizend ideeën, maar ook duizend redenen om er niet mee te starten of hier na de eerste stappen mee te stoppen. Ik merk gelukkig wel dat beginnen vaker iets beter lukt sinds ik begin dit jaar gestart ben met medicatie (dexamfetamine). Iets vaker. Iets afmaken gaat beter aangezien ik nu sneller in de hyperfocus terechtkom, maar beginnen (en dan vooral kiezen en prioriteiten stellen binnen alle mogelijkheden, taken, verwachtingen, verplichtingen, verantwoordelijkheden en interesses die ik heb) blijf ik wel een dingetje vinden.

Ik heb een hele sterke ‘maar, dat kan je helemaal niet’ stem die ik al vrij snel na het hebben van een idee moet onderdrukken.Ik zal jullie in dit stuk nog even besparen hoe deze stem is ontstaan en heeft kunnen groeien: ik begin even wat luchtiger.

Naast die stem is het ook de overvloed aan opties en de ‘ja, maar wat als’ gedachte die me vaak blokkeren. Gelukkig lukt het me steeds sneller om deze stemmen weg te jagen en ga ik in ieder geval aan de slag. Mijn plan op papier zetten, een passende playlist maken, een Instagram- en Facebook -pagina maken, iedereen er al heel enthousiast over vertellen, dagdromen over hoe dat er dan uitziet, wie daar allemaal blij van worden, welk gat in de markt ik ga vullen...vaker wel dan niet is de laatste stap dat ik toch ook maar eens ga uitzoeken wat ik daar eigenlijk allemaal voor nodig heb.

Dit is ook tekenend voor één van m’n andere uitdagingen: het grote geheel en de stip op de horizon zien. Waar wil ik eigenlijk heen? Ik verlies mezelf nogal snel in de details (die ik ook allemaal even belangrijk vind; prioriteit? Alles! En ook vooral als eerste de leuke dingen doen, vaak de dingen waarvan ik al weet dat ik ze kan).

Een van de zoveel ideeën is dat ik al een tijdje bier wil brouwen. Mijn eigen bier, met unieke smaak en helemaal alleen door mij gebrouwen, met een mooi logo en een groep fans onder m’n vrienden en familie. Al vrij snel had ik ideeën over welk soort bier ik zou willen brouwen, hoe het zou heten en hoe het logo eruit ging zien. Ik had zelfs al dromend een beeld bij waar het verkocht, gedronken en door de lucht gegooid zou worden zodra het een succes werd. Aan enthousiasme en verbeeldingskracht geen gebrek.

Maar daar heb je het weer: al vrij snel nadat ik ging onderzoeken wat ik daar dan allemaal voor nodig had, raakte ik verdwaald in alle opties en meningen over het perfecte brouwproces en wat je hier allemaal (minstens) voor aan moest schaffen. Na het brouwen laat je het bier een week staan voor het bottelen, nee minstens 2 weken, nee echt 3! Wat is een SG meter? Voor het filteren heb je een extra pan en vergiet nodig, of toch een filterkuip? Hey! ik kan ook gewoon verder met m’n LP’s op alfabet zetten (of op genre, of op autobiografische volgorde; maar net in welke maand je me treft).

Bovenstaande zal vast voor veel mensen heel herkenbaar zijn en hoeft ook absoluut niet altijd als heel vervelend ervaren te worden, net als bij veel van de uitdagingen waar mensen met een neurodivers brein tegenaan lopen (over de perks van een afwijkend brein later meer ;)). Pas wanneer bepaalde zaken je weerhouden ergens verder mee te komen, een terugkerend karakter hebben, sterker voelen dan je wilskracht om dit te veranderen, kan dit problematisch worden. Ik vind vaak dat ik pas echt trots kan zijn op mezelf als ik iets van a tot z zelf hebt uitgezocht en uitgevoerd. Om die reden ligt er nu al 3 jaar laminaat in m’n hal (de gang moet nog gedaan worden, daarna kan de rest weg) en zijn m’n keukenkastjes een zooi, omdat ik niet weet waar ik zou moeten beginnen als ik hier extra planken voor zou moeten zagen.

Daarbij ben ik als het op m’n eigen werk en keuzes aan komt vervelend perfectionistisch, maar ga ik wel blindelings mee*** in het oordeel van een ander, en heeft ‘perfect’ of ‘compleet’ ineens een andere betekenis. Als iemand het zo overtuigend brengt zal het wel kloppen (“Je hebt echt die spijkers van 3,8 mm nodig”) en als iemand iets maakt wat ik niet kan ben ik heel snel enorm onder de indruk (“WOW, die plantenbak heb je helemaal zelf in elkaar getimmerd? Trouw met me!”). Van dit gegeven zou ik eigenlijk vaker het voordeel in moeten zien en er gebruik van moeten maken. Daarover zo meer.

***Disclaimer: belangrijk om te weten is dat dit absoluut niet geldt als het om mijn ‘normen en waarden’, politieke keuzes, onrecht en maatschappelijke kwesties gaat, waar ik dan - heel gek - weer een hele sterke mening en overtuiging over heb, een heel sterk ‘dit is goed / dit is fout gevoel en weinig twijfels of onzekerheid - waar ik ook vol overgave voor uit durf te komen. Wat niet betekent dat ik niet door nieuwe invalshoeken en nieuw inzichten van of door iemand anders mijn mening / oordeel niet wil aanpassen; graag juist en dit gebeurt dan ook doorlopend; ik leef voor goede, diepgaande gesprekken met gelijk-, maar ook on-gelijkgestemden, bij voorkeur buiten social media om. Ik heb het in dit geval echt over mensen die wel kasten kunnen bouwen, schilderen, liedjes schrijven of om kunnen gaan met een heftruck.

Terug naar het bierbrouwen; na maanden hier niet meer aan gedacht te hebben (want o.a. begonnen met pornoborduren, starten met een punk- rock- yoga plan, deze site), kreeg ik niet lang geleden voor m’n verjaardag een hele brouwset. Een brouwemmer, een SG meter, alle ingrediënten om m’n eerste 5 liter blond bier te brouwen, een stap voor stap uitleg van het proces en zelfs extra pannen. Ideaal! Ik hoef niet meer na te denken over welk vergiet ik moet kopen en kon gewoon meteen aan de slag.

Het verjaardagscadeau bevatte zelfs een blok in m’n agenda, dus ook over het perfecte moment van starten na hoeven te denken was weggenomen. Ook de playlist was al gemaakt, dus ik kon dit ook niet uitstellen door eerst nog 3 avonden bezig te zijn met het vinden van alle noodzakelijke flauwe biergerelateerde nummers.

De dag na het brouwen heb ik met tranen in m’n ogen kunnen melden dat het cadeau zelf al geweldig was, maar dat het grootste cadeau eigenlijk is geweest dat alle zorgen over de spullen uitzoeken en het voorbereiden mij uit handen waren genomen.

Tijdens het brouwen zelf kwam ik mezelf aardig tegen, maar stoppen was geen optie: dat bier moest die avond de emmer in, zodat ik het over 2 weken kan bottelen en hopelijk 2 weken later van een eigen biertje kon genieten. Ik ging dit afmaken.

Een paar van de uitdagingen waar ik tegenaan liep:

Te kleine pannen: 2 van de 3 pannen bleken te klein te zijn voor het volume (ik had toch ook zo wel kunnen zien dat er geen 6 liter in die pan past?)

Caring too much, caring too little: 60 minuten lang de temperatuur bijhouden en switchen van obsessief naar de temperatuurmeter blijven kijken naar ‘ik kan vast even die pan alleen laten’ en vervolgens vergeten dat die pan überhaupt bestond.

Dramatisch tijdsbesef: Een timer zetten op 45 minuten, na 30 minuten naar de timer kijken, zien dat deze over 10 minuten afgaat, maar er van overtuigd zijn dat je de timer nog geen 10 minuten geleden heb aangezet, waardoor ik er eerst van overtuigd was dat m’n telefoon stuk was, toen toch accepteerde dat dit wel zou kloppen, maar zo schrikken van m’n wederom dramatisch slechte gevoel voor tijd, dat ik er echt even kort verdrietig van werd.

Perfectionisme: Het perfect en volgens de uitgeschreven stappen willen doen, dat ik het echt heel lastig vond om niet super onrustig te worden van het feit dat de wort al 10 minuten steeds net een paar graden boven de 67 uitkwam waar deze op moest blijven en daardoor het bier straks misschien naar rotte boter smaakt.

Allemaal punten waardoor ik normaal wellicht al had opgegeven, maar deze keer niet:

ACTION to the rescue: Ik heb voor het starten snel een grotere pan gekocht

Turn that shit around: Neergelegd bij het feit dat ik nou eenmaal wat onrustig en onzeker werd en al vrij snel gerealiseerd dat het ook wel mooi was dat ik het in ieder geval zag gebeuren en ook meteen begreep waar dat vandaan kwam.

STIP OP DE HORIZON: Meteen opgezocht hoeveel een brouwketel kost die het reguleren van de temperatuur automatisch doet, mocht ik dit vaker willen doen (In m’n hoofd stond m’n hele huis over een paar maanden al vol met zelfgebrouwen biertjes)

Maar het is dus gelukt! en het biertje is nog lekker geworden ook, maar eigenlijk voelt dit inmiddels als bijzaak.

Ik ben iets (met hulp, samen met iemand) gestart en ik heb eindelijk weer eens iets afgemaakt. Dat ik eigenlijk om 14:30 zou beginnen, dit 21:30 werd (omdat ik eerst mezelf echt goed wilde inlezen, het bestickeren van het notitieboek waar ik het proces in bij kon houden belangrijker vond en een nieuwe pan moest kopen) kon de pret niet drukken. Ik ben s’avonds nou eenmaal op m’n meest productief.

Om half 2 s’ nachts zat er 5 liter soon to be blond bier in de emmer.

Afsluitend, de belangrijkste leerpunten voor mij, met betrekking tot bovenstaande en soortgelijke situaties:

Durf om hulp te vragen; je hoeft niet alles alleen te doen. Daarbij vinden mensen die ergens iets vanaf weten het vaak ook leuk om hun kennis te delen en je te adviseren.Als dank zou ik in dit geval bijvoorbeeld een (drinkbaar) biertje terug kunnen geven.Ook kan iets met iemand samen doen een mooie stok achter de deur zijn natuurlijk.

Begin (deels) onvoorbereid, ook al weet je niet precies wat stap 2 gaat zijn: gaandeweg leer je ook veel, dit hoef je niet allemaal van tevoren al duidelijk op een rijtje te hebben. Dit weerhoudt mij er heel vaak van om te ergens mee te starten.

Niet alles hoeft te lukken, maar probeer je het niet, dan is dat al zeker (hoi tegeltjeswijsheid: niet geschoten, is altijd mis). Daarbij, wat is lukken? Hoe langer ik naar dit stuk kijk, hoe meer ik kan bedenken dat ik anders had willen doen of me afvragen of het sowieso wel iets toevoegt, maar het stuk staat; dat is gelukt.

Durf aan jezelf toe te geven waar je (op dit moment) wel en niet goed in bent. Vertel dit aan de mensen om je heen. Dan komt het ook niet uit de lucht vallen als je zegt dat je gitaar wilt leren spelen, al 10 gitaren hebt uitgezocht, 4 uur Youtube filmpjes hebt zitten kijken, maar echt diegene nodig hebt om de laatste keuze te maken tussen die 6 roze gitaren van 8 andere merken voordat je er echt mee aan de slag kan gaan.

Doe veel verschillende dingen, zeg vaker ja. Ga achterhalen wat je wel / niet kan en waar je blij van wordt (en onthoud dat alles veranderlijk is: dat is oké en juist alleen maar troostend!). Zo leer je ook steeds beter door gewoon veel te doen. Dit jaar alleen al ben ik begonnen met borduren, heb ik m’n gitaar weer eens opgepakt, voor het eerst gezongen in een repetitieruimte, heb ik een trippy ademhalingssessie ondergaan, me opgegeven voor een pottenbak- workshop en ben ik deze site begonnen. Het lastige is dat ik het allemaal leuk vind, ik ook fulltime werk, en daarnaast ook in een klimteam zit waar ik elke maand mee train (oh ja, en ook graag de lieve mensen in m’n leven wil zien, maar ook veel alleen moet zijn om op te laden), maar ik kom er wel steeds beter achter waar ik positief door geprikkeld word, soort van ‘goed’ in ben en energie van krijg. Het feit dat er dit jaar geen concerten zijn en sowieso minder te doen is heeft me hier wel echt de ruimte voor gegeven. Dat deze periode er juist ook voor zorgt dat ik me, zoals vermoedelijk veel van jullie, overall veel minder geprikkeld, actief en creatief voel is weer voeding voor een hele nieuwe post.

Lach jezelf regelmatig uit, dit helpt met relativeren.

P.S. Had ik al gezegd dat kort & krachtig ook niet echt m’n ding is?

Ecostrike- Time Is Now