François Martin-Kavel
Fai_Ryy
Show & Tell
art blog(derogatory)

titsay
🩵 avery cochrane 🩵
almost home
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH

ellievsbear
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
noise dept.
Mike Driver
Game of Thrones Daily

No title available

tannertan36
d e v o n
No title available
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open

❣ Chile in a Photography ❣
𓃗

Game Changer & Make Some Noise

seen from Netherlands

seen from Vietnam
seen from United States

seen from Malaysia

seen from Mexico

seen from Malaysia
seen from Bangladesh
seen from United States
seen from Canada

seen from Malaysia

seen from United States

seen from Canada
seen from Canada
seen from Colombia
seen from Philippines

seen from United Kingdom
seen from Canada

seen from Australia

seen from Indonesia

seen from Germany
@lequaidesparolesmiroir
François Martin-Kavel
Photography by october blue (away) on Flickr
que nos corps se retrouvent.
Cate Blanchett and Isabelle Huppert as sisters Claire and Solange in the play “The Maids” from French playwriter Jean Genêt, 2014
by ohlovelylies
Inspired by a #biancajagger 📸
What I mean when I say “I can’t do that”- Anxiety Version:
I am unable to do that
I am too stressed out to do that
I cannot face the humiliation of attempting to do that
My body will physically not allow me to do that
I am on the verge of a panic attack
I cannot do that
What people hear:
I am unwilling to do that
I am just shy
I am overreacting
I am lazy
I need to get more experience in social situation to help my anxiety
I need a push
I don’t want to do that
Never hit reblog so fast in my life
Vase with Roses, Vincent van Gogh
Vincent Van Gogh ‘Vase mit Rosen’ - Saint-Rémy, May 1890
Aqui. Cuando la inteligencia se esfumó.
Ya no quedó nada.
Cualquier reflexión, cualquier comentario se torna difícil.
La inteligencia ya no existe.
Somos trozos que se pierden en un mar de atomos repletos de angustias.
Liturgica aurora.
Cada mañana. Cada noche.
Círculos. Ya no queremos llorar.
Sabemos tanto sobre otras vidas, y tan poco sobre la nuestra.
Pararse.
Respirar.
Solamente respirar. Pero el aire que nos rodea nos contamina.
Nos convertimos en seres contaminantes y contaminados.
Queriendo dominar el mundo, acabamos.
Dadme un gato y una flor ya que no queda aire puro.
Esta mezcla de cousas que é facebook. O muro. Publicidades de todo tipo. A guerra que destrue todo en Siria, a dor e o espanto a traves do que comparte un amigo kurdo de siria. Con cousas en arabe non entendo todo, pero quedan as imaxes.
Pero aqui é veràn. A xente sube fotos, na praia, con vistas, vida fora e felicidade. Amigos. Amigas. Amores. Mostrar todo iso. Denme case ganas de vomitar. Tanta felicidade aparente no medio de tanto caos, na minha mente e no mundo.
Logo esta o problema dos refuxiados. Unha amiga de facebook si que fai cousas. E nos mestres tanto, vivimos sen culpa. Haberia que tela ?
Non somo culpables, se cadra complices. Complices seguro. Dun mundo superfluo. Artificial.
Eu si son a culpable de no facer nada por estar mellor aquí. Ir caendo. E perder o pasamans que me axudaba a subir (ou a baixar ?)
O amor e o único que queda ?
Pero cada vez e mais difficil chegar. Cruzar esa mirada que che recarga de enerxia. Esa persona que che tranquiliza. Cuando falas con ela sintes que vives, e que non soamente sobrevives. Das gracias (a que ? a Deus ? a vida ?) de ter esa conexión con esa persoa, esas persoas. Ata crees na maxia. Equivocome ?
Por que non e así coa familia ? Por qué todo é tan difícil ? Por qué hai tantos secretos, tantas cousas que nunca nos diremos ?
O tempo pasa para todos. Xa non somos os que fomos. Diferentes, pero iguais. Os mesmos medos. Non sei se a minha avoa é a mesma. Queda o olvido de quem nos criou ao mesmo tempo que o temos gravado en nós como tatuaxes ensangentadas que non se borraran ate ese momento.
A xente, penso, non se para tanto a comprender esas cousas. Por qué eu ?
J'ai perdue une précieuse chance...
Plus je la cherche désespérément, plus elle s'éloigne.
Un error, un error que nació sin duda de una ilusión. Equivocada ilusión. Equivocada energía. Un jarro de agua fría. Y luego. Me difumino. Me he perdido en el camino. He creído atrapar algo que no existe. Mi mundo. Mis historias. Nada mas que mías. Sin tan solo quisiese cambiar. Creo tener el poder, y no tengo nada. Solo la locura. Sin tan solo pudiese ser como el resto. Querer a la persona que se espera. Dejar de querer sonrisas. Dejar de querer ojos color cafe. Dejar de querer atrapar a alguien que esta a anos luz de mi. Dejar de asustar. Dejar de decir tonterías. Dejar de escribir cosas estúpidas. Dejar de creer que me quiere, y dejar de creer que no me quiere al instante siguiente. Quizá no haya explicación para esta tormenta extraña de mi corazón. Esto son solo destellos de mis mentiras. Los restos de mis locuras pasadas. Sentimientos que regresan para recordarme que tengo que cambiar, porque he creído cambiar, pero no lo he hecho. Sigo queriendo seducir a personas que nunca serán seducidas. Ese muro en el que me golpeo es hoy mas duro y alto que nunca. Esta frío, y me haría heridas si decidiese escalar. Ademas es tan alto que no puedo ver lo que me encontraría al otro lado. Es tan alto que ni siquiera puedo saber con certeza si encontrare algo. Y hoy esto casi segura que en efecto, no hay nada del otro lado.
Es rara la vida. Te vas. Volviste. Como si nada hubiese cambiado. Pero cambio. Cambiamos. Caminamos. La cama no estaba en el mismo lugar. Un mes no es mucho tiempo. Pero pense que había sido un abismo. Me agarraste, como tantas otras veces. Lloraste. Y yo no lloré. Como casi siempre. Amputada de mi. Histérica de las cosas que nunca haremos. Como tu también. Nostálgica, de lo que no sucedió. Dolorida hasta los huesos de tantas idas y venidas. Ella regreso después de cinco anos. Tu volviste a mi vida después de este mes abismal sin tu sufrimiento. Ella me volvió a reprochar lo terrible que soy. Me marcho de mi. Abdico de mi. De mis tonterías y de vuestros besos. No merezco nada. Solo merezco nadar en una piscina sin agua.
Adele Haenel. Cannes 2016. Les Inrockuptibles. Photo Vincent Ferrane. Representation Modds/ @moods.fr @vincentferrane #festivaldecannes #cannesfilmfestival#lesinrocks #vincentferrane#vincentferranephotography @lesinrocks@festivaldecannes @cannes_filmfestival @http://vincentferrane.tumblr.com/ @modds.fr #adelehaenel