Yıkılmış Saat Kulesi.

-bir adamın zihni-

[leventsevi-blog]

bu yaşa geldim içimde bir çocuk hala  sevgiler bekliyor sürekli senden  insanın bir yarısı nedense hep eksik  ve o eksiği tamamlayayım derken  var olan aşınıyor zamanla  anamın bıraktığı yerden sarıl bana  anılarım kar topluyor inceden  bir yaşam gibi geçmişin üstüne  ama yine de bir unutuş değil bu  sızlatıyor sensizliği tersine  senin kim olduğunu bile bilmezken  sevgiden caydığım yerde darıl bana

  metin altıok.

[almost-halfway-blog]

Becoming A Jackal / “Long Way From Home”, Istanbul Acoustic Sessions (x)

[leventsevi-blog]

A portrait of Nicolai Rimsky-Korsakov, painted by Ilya Repin, 1893.

[leventsevi-blog]

John Lennon & George Harrison at Stuart Sutcliffe's painting room after his death, photographed by Astrid Kirchherr, Hamburg, April 1962.

"When you see John's little face, it's so sad," Kirchherr says, a catch in her throat even now. "He looks so lost sitting there, and there's this 18-year-old boy standing behind him looking so strong. I always get the feeling George is saying, 'Don't worry John, I'll be there with you'."

[leventsevi-blog]

Büyükada, 1955. "Dondurma ile mısırın art arda yenmesinin yasak olduğu günler."

[leventsevi-blog]

Denizkızı Eftelya, 1933.

[leventsevi-blog]

Biz birbirimize yazılar yazarız bazen Mehmet'le. On beş yaşında mektup yazan çocukları hatırlayarak. Şöyle düşünelim: Bu bir gündüz rüyası sahnesi ve rüyanın içinde gezerek geçmişe doğru yol alıyoruz. İki şehri kapsayan ve Akdeniz'i yukarıdan gören bir rüya bu. Ve iki ülkedeki iki edilgen noktayı. Yazarken okuduğum veya sizin okurken gördüğünüz bu cümleler bizi Nazareth'deki bir okulun kütüphanesine götürüyor. Türkçe'ye ve bekleyişe dair her şey elimde tuttuğum kağıtlarda asılı. Çok ama çok kötü bir yazı. O kadar okunaksız yazılmış ki neredeyse İbranice'yi elimdeki yazıdan daha önce sökeceğim. Kocaman rafların ve kitap yığınlarının arasında tekrar tekrar okuyorum kağıtlarda yazanları. Utanmadan cevap da veriyorum. Okumayı yazmayı öğrendiğimden beri belki de yazdığım ilk gerçek yazılar bunlar. Kendimi anlatırken kendimden bir şeyler kattığım ilk yazılar. İlk kez ben'i anlattığım. Güzel cümleler kuruyorum, güzel cümleler kurabildiğimi görüyorum. Görüyorum, keza bu bir rüya. Rüyada geçmişe döndüğünüzde asıl soru şudur: Rüyayı yukarıdan gezinerek izleyen kişi şu anki haliniz mi yoksa rüyada gördüğünüz haliniz midir?  Yazıda da böyledir bu. Kendini izlerken geçmişi izlemek, geçmişi izlerken kendini izlemek; ama her şeyden önemlisi geçmişinle kendinin birbirlerini izlemelerini izlemek. Tam olarak böyle değil belki, ama böyle. Rüya ile gerçek arasındaki ayrımsızlık gibi. Bu ayrımsızlık yaklaşık on beş yıldır sürüyor. Mehmetler'in salonunda yerde oturarak dinlediğimiz "Division Bell" kasedinin ilk dönüşünden beri. Öylesine garip bir sahnedeyiz ki şu an, havadan değil de, halı dokusunun içinden görüyoruz her şeyi .

 Şiirlerimi ve yazılarımı okuyan az sayıdaki okuyucu bilir, ben şu ana kadar kendim         hakkında olmayan neredeyse hiçbir şey yazmadım; ve ben bilirim, gerçektir bu yazdıklarım, en azından benim için. Benim rüyalarım olduklarına göre, belki de sadece benim için. Kendimi anlattığım mektupların ilkini on beş yaşında yazdım, bugün hala o mektuplar dışında bir şey yazabiliyor değilim. Bu ise belki değersiz belki değerli, ama çok özel bir mektup. Bir teşekkür belki, ama her şeyden önce bir kutlama mektubu. 20 Mart tarihli.

 Yaşlanmak için aslında çok da bir neden yok. Çünkü ben ne zaman bir gündüz  rüyasında, kütüphanede kitapların arasında bir iskemleye oturmuş Mehmet'ten gelen mektupları okuyan çocuğu görsem, o çocuğu izleyen çocuk olurum.

[leventsevi-blog]

Evimi özledim ve Craig David dinliyorum. Her şeye yabancı olmak. Craig David'in sakalıyla bıyığının birleşememe noktası gibi. Böylesi zamanlarda bir şeyler anlatmak zor. Özellikle anlatmak istediğin tek kişi olan kendine. Birisine seslenmek de öyle. Neden uzaklaşıyorsun? Neden uzaklaşamıyorsun? Güç. Bazen kendimi o kadar soyutlanmış hissediyorum ki soyut kelimesinin anlamına bütün gün google'dan bakasım geliyor. Üretmek için beklemek gerektiğini bilmiyordum. Beklemek için ölmek gerektiğini. Anneannem öldüğü gün, neşeyle yataktan kalktım. Sanki yıllarca bu anı bekliyormuşum gibi. Pencerenin kenarından yerdeki yatağa doğru ince bir ışık geliyordu. O da beklemişti yıllarca, ama yine de şükrediyordu ve sonra yine bekliyordu. Pencerenin kenarında geçen yıllar. Her öğlen içilen türk kahvesi. Biraz çikolata. Yatağın kenarında duran birkaç fotoğraf. Uzaklardaki torunlar. Uzaklardaki hayat. Ve hepimiz o sessiz cenazeye gittik. Belki tüm bekledikleri değil. Güneşin tepeden kibirlice baktığı, güneşli, çok güzel bir kış gününde gömdük onu. Gelenlerle. Ona kan bağı olanlardan başka hiç kimse yoktu. Ve bakışlar gibi, akrabalar da, mesafeler de uzaktı. Hiç tanımadığım insanları geçerek geldim en öne. Ona geldiğimi söyledim, kolumu yaslayacak bir pencere kenarı olmadan ve gözyaşlarımı gözümde görerek. Ve arkamı dönüp gitmeden bir çiçek attım toprağa. Umarım yaşıyordur o çiçek. Umarım yaşıyordur o yatak. O fotoğraflar. Hepsi. Ve her şeyi. Umarım yaşıyorlardır.

Yaşım beş. Belki altı. Bir berber koltuğundayım. Şişli'de, Bayburt'lu ve aşırı dindar olduğunu anımsadığım yan yana çalışan iki berberin hacı sakallı olanının koltuğunda. Anneannem bekliyor. Berber ona madam diye sesleniyor. Bir aralar boks yapmış ve ben doğduktan kısa bir süre sonra ölmüş olan dedemden bahsediyorlar. Sanırım sakallı berber şakayla karışık onu evlendirmeye çalışıyor veya dalgasını geçiyor. Anneannem hiçbir şey demeden gülüyor. Gülümseyişi benimki gibi dudaksız. Arkamdaki saçlar ters çıkıyor. Berberin yanındaki dükkanda babamın tenis oynadığı arkadaşı çalışıyor. Kocaman bıyıkları ve siyah Harun Kolçak saçları var. Onun da o berbere gittiğini düşünüyorum. Çünkü berberdeki dergilerin içindeki adamlara benziyor. İnsan yüzüne bu kadar yakından bakabiliyor olmak bugün bile hoşuma gidiyor. Berberdeki bekleyişten ve aynadaki boğazına kadar örtülü yüzümden çıkıp başka bekleyişlere doğru yol alıyoruz. Sırtına yastık koyuyorum. Yüzünü okşuyorum. Beni öpmesini izliyorum. Ve toprak düşüyor. Onunla, bir sürü insanın yüzlerimize yakından baktığı bir fotoğrafımız geliyor gözümün önüne. Büyükada'da Barış Manço konseri olmuş, anneannemin kucağında ben ve tahminen biraz arkamızda Günaydın gazetesinin bir fotoğrafçısı. Babam o andan tam bir gün sonra gazetenin o parçasını kesiyor ve bugün hala o fotoğrafı cüzdanında taşıyor. Unutulan, unutulan, unutulan uzaklardaki hayatın sadece bir parçasını.

[leventsevi-blog]

[Ankara,Eylül,1966]Cuma

[Tezer Özlü’den Ferit Edgü’ye]

Sen trendesin şimdi. Ben de oturuyorum burada. Saat 12’ye geliyor. Gecenin bu saatlerinde insanlar kısıyorlar seslerini. Sessizlik bürüyor ortalığı. Ben de daha iyi duyuyorum dinlediğim müziği. Daha çok yitiriyorum tüm düşüncelerimi. Olmayan düşüncelerimi. Uyuyabilmem için hiçbir neden yok. Sabah 8’de kalkmış olmam, o ilgisiz büro, ev, ben, beni yoramıyor artık. Uyanmam için de hiçbir neden yok.

Bu kelimeleri alt alta, yan yana dizmem için de. Bir gece. Diğerleri gibi. bir ben. Diğer benler gibi. Bugün eski ben’lerimden biri olduğumu duydum. Karşılıklı gülsek.

Gülebilir miyiz dersin?

Gülebilir misin?

Bu gece okuyacak bir şey bulamıyorum. Bugün senin Bozgun’u okumaya çalıştım. Üç kelime okuyabildim. Elim, elimden çıkan kelimeler, benden uzaklaşıyor. Bu satırlar ben değil artık. Kafamdan geçenleri yazamam. Bir şey geçmiyor çünkü.

Geçenlerde düşümde yüksek bir yapının camının altında, bir parmak kadar dar bir yere abanıp kalmıştım. İçeriye girsem,girmeye yeltensem, camdan odaya bir adımımı atsam, düşüp ölecektim. Ama o cam kenarına yapışıp, boşluğun üstünde kendimi tutacak gücüm kalmamıştı. Nasıl olsa çözülecekti ellerim. Ve ben düşecektim boşluğa.

Yarın bütün gün trende gidecek olan sen misin? Nereye? Niçin?

Yarın bütün gün büroda oturacak olan ben miyim? Neden? Niçin? Hiçbir yerde olmak istemiyorum ki.

Belki de ben bugün ilk defa her şeyin sonundayım.

Gene bir yığın günler geçip gidecek ve ben kendime,işte bugün ilk defa her şeyin sonundayım mı diyeceğim?

Korkuyorum. Korkuyorum. Korkuyorum.

Tezer.

[leventsevi-blog]

Bob Dylan & Suze Rotolo, Mayıs 1963.

Kimse bana böyle sarılmadı ve kimse beni böyle öpmedi diye bağırdı rüzgarın içine doğru. Rüzgarın içi her şeyi bilirdi ve her şeyi doğururdu. Nasıl ıkınacağını bilmeyen ama yine de ıkınmaya çalışan bir anne adayı gibi. İşte o rüzgarın içine bırakıyoruz kendimizi. Rüzgarın kendisini de içine alarak. Cenin nasıl isterse. Kötü bir kitap ismi olabilirdi ama işte yerini yadırgamayan güzel bir cümle. Masallar ve rüyalar. Kötü, hatta tamamlanmamış bir cümle olabilirdi, ama işte güzel bir uykunun esrarlı bir vakti. Ressamların en sevdiğim özellikleri gereksinim duydukları zaman, sözcüklere gereksinim duymamaları. Rüzgarın içini resmederken, onu sözcüklerle anlatmaya gerek yok değil mi? İşte ben, yine de sözcüklere bağımlıyım. Bu bağımlılık, öylesine naif bir bağımlılık ki, hayatın ta kendisi olmaya da öylesine yakın. Ki rüzgarın içinde olmanın en güzel tarafı gökyüzüne yakın olmak, değil mi? Bu ne idüğü belli olmayan ama kendi içinde esrarlı olduğu kadar anlamlı cümleleri şu dizelerle bitirmek isterim: Esme deli rüzgar, başım dönüyor. / Ya da cenin nasıl isterse. / Ya da rüzgarın oğlu. / Seni uyanmaya çağırıyor.

[leventsevi-blog]

Long Way From Home - Dub FX.

[leventsevi-blog]

Chet Baker and Jimmy Bond, Amsterdam, 1955.

[leventsevi-blog]

Michael Jackson and Freddie Mercury, 1981.

-Spread your wings.

-And I'll fly away?

[leventsevi-blog]

Fareler Oyunda / İlk yazı.

Bugün kelime oyunlarından bahsedeceğiz. Birlikte. Kardeşinizle aynı yatakta, ikinizin de uykunuzun gelmediği bir gece. Birbirinizin söylediği son harften türettiğiniz futbolcu isimlerini bir hız arayışıyla birbirinize fırlatıyorsunuz. Kardeşinizle beraber koridorda top oynarken onun gollerini ofsayt gerekçesiyle saymadığınız günler geride kaldı ve o da artık bu konuda sizin kadar bilgili. Arada bir sessizlik olduğunda siz de onunla beraber düşünüyor musunuz? Eğer öyleyse, bu anın keyfini çıkarın çünkü aynı masada oturacağınız arkadaşlarınızla ayrı hayallere dalacağınız günler pek de uzak değil. Biraz sonra anneniz ve babanız gelecek - kendi aralarında karar vermek için oynadıkları bir taş kağıt makas seçiminden sonra belki - ve size artık uyumanız gerektiğini söyleyecek. Siz ise yarının ne getireceğini düşünmekten değil, gecenin getirdiklerini kaçırmamak için uyumak istemiyorsunuz. Henüz bunları düşünmek için erken. O gün için gece geç olsa da. Albertini. İsmail. Hangi İsmail? Galatasaray'da oynayan sarışın defans yok mu hani. Ya Türkler sayılmasın. Hadi tamam, peki. Leonardo. Okocha. O Jay Jay Okocha değil mi? Sadece Okocha da olur. Olsun. Albertini. Demin söylemiştin.

Demin ne söylemiştim? Demin ne söylediğim çok da önemli değildi. Her yerde aynı şey oluyordu. Okul servislerinde, herhangi bir evin herhangi bir masasında, ucunda kimlerin olduğu pek de umursanmayan bir koridorda veya bir okul kantininde, hep aynı şey oluyordu. Zaman duraksamadan akıyordu. Ve belli ki artık zaman kalmadı, oyun oynamaya zaman bulmak için. Eskiden o zamanı aramak da, bulmak da gerekmezdi. Ve şimdi biraz nostalji.

Zamanın boşluğunu yararak, kafamda iki ayrı dizeyi birleştiriyorum. İlki Peter Handke'nin, "Song of Childhood" şiirinden: "Çocuk çocukken, çocuk olduğunu bilmezdi." İkincisi ise Pink Floyd'un "Remember a Day" şarkısından: "Neden bugün oynayamayız? / Neden öyle kalamayız?" Bu iki ayrı dizeyi birleştirince, bu şiirde şair; "yetişkin, yetişkin olduğunu biliyor", demek istiyor diyen Türkçe öğretmenlerinin kafasına derhal kağıttan bir uçak yapıp atmalıyız. Haksız oldukları için değil, onları da oyuna katmak için.

Çocukluğa dönüş bir unutuşsa eğer, oyun da, oyunun kendisi de öyle. Sevgilimizle yatakta konuşurken (oynaya oynaya gelin çocuklar), gtalk'de arkadaşımızla chat'leşirken (asdlşkdaslkşdslklkdskldssd), bir futbolcunun üç kişiyi çalımlayıp boş kaleye golü atamamasını izlerken, (hass...) hepimiz unutmuyor muyuz? Kelimeleri özenle seçiyoruz artık belki, izlerin okşadığı belleklerimizden yararlanıyoruz, veya aynı şekilde, top oynayanları bile daha bilinçli izliyoruz. Ama hepimiz, o an, unutuyoruz. Unutulacak ne varsa. 

Eskiden, hepimiz çocukken, oyun hayata dahildi. Şimdi ise yaşadığımız hayatın, bir anlık bir çıkış kapısı olabilir ancak. Ama bunu bilmek oyun'dan bir şey eksiltmiyor. Çocuk çocukken, hiçbir şeyi bilmemesinin, oyun'dan hiçbir şeyi eksiltmemesi gibi.

[leventsevi-blog]

Philip Larkin.

talking in bed ought to be easiest  lying together there goes back so far  an emblem of two people being honest yet more and more time passes silently. outside the wind's incomplete unrest builds and disperses clouds about the sky. and dark towns heap up on the horizon. none of this cares for us. nothing shows why at this unique distance from isolation it becomes still more difficult to find words at once true and kind  or not untrue and not unkind.

[leventsevi-blog]

Gece yine erken geliyor. Bu cümleyi yazarken düşündüğüm tatminsizlik duygusunu geceye bağlamak ne kadar da kolay. "Okyanus iyidir ama çok nemlidir." diye yazıyordu balık burcunu anlatan bir kitap. Gece iyidir ama çok karanlıktır diyebiliriz o zaman. Bu aralar mutlu olduğumu da düşünüyorum. Ama mutluluğu mutlu bir insan gibi yaşayabiliyor muyum? İşte bu gecenin içinden çıkamayacak bir cevap. Belki kendi içimden de. Ve işte şimdi durup dururken Tezer'in bir cümlesi kafamda yankılanıyor: "Ve bana geceler yetmiyor." Ve devamını sessizce okuyorum: " Günler yetmiyor. İnsan olmak yetmiyor. Sözcükler, diller yetmiyor." Hayatını düzene sokmak isteyen her insan gibi kaostan hoşlanıyorum. Onu kucağıma alıp seviyorum. Okşuyorum onu. Kötü yazarların da dediği gibi, ondan besleniyorum da denilebilir belki, ama hayır, onu besliyorum. Şu an olduğu gibi. Ve hepimiz de geceden. Ve hepimiz de geceyi. Öyle değil mi? Yapılacaklar listesi yapsam, ki asla yapmam, ilk sıraya yapmayacağım bir şeyi koyardım. Bu bile kendimi tanımam için yeterli. Hem gece de okyanus kadar nemli. Bazen. Bazı günler. Ve özellikle bazı geceler. İnsanın kendisiyle karşılaştığı. Ve durup selam verdiği. Açlıktan çiçekleri yiyen bir kedi gibi.

[leventsevi-blog]

Kurt Vonnegut, Jill Krementz and Sting, 1984.