Creatie van de gedachten @lewiscarmine-blog - Tumblr Blog

Een paar jaar later..

De toppen van de meidoorn laten hun magere geraamte zien, de wind suist langs de muren in mijn hoofd. Je vraagt me waar ik bang voor ben. Ik wijk af van de vraag omdat het antwoord me nog banger maakt. De wereld zit op slot en ik sta voor de deur te wachten op het moment dat ik mag. Luisteren proberen we allemaal, maar ondertussen is iedereen hardhorend. We verheffen onze stemmen op de verkeerde momenten.

#schrijfsel #nederlands #welcomeback #schrijf

Luchtzuiveringsysteem

Waar zijn we mee bezig? Het knaagt aan me terwijl ik op de fiets zit, en nogmaals lang het huis rijd. Het was leuk, het was speels, maar het was ook zo fout. Het was niet alsof iets vervangen werd, zoals een afspraak die vergeten is, of een belofte die nog gedaan moet worden. De vrijheid was er, de ruimte was er. Geen verplichtingen. Maar ik denk aan mezelf. Ik denk aan wat het bij mijzelf teweeg kan brengen, zoals je je gemoedsrust in de gaten houdt na een dag lang en intensief werken. Het bandje in de linker hersenhelft begint te draaien en er zijn enkele wazen in het zicht. De helft van de wereld begint te draaien alsof er in kleine schokjes geprobeerd wordt de aarde onder je voeten weg te trekken. We lagen naast elkaar, voordat je besloot dat het tijd werd om daden bij het woord te voegen. Op dat moment had ik moeten ingrijpen en moeten zeggen dat ik de persoon ben voor meer zekerheid en het boedistisch verlangen om in balans te zijn. Maar ik ging in op mijn korte termijn gevoel en stemde toe dat mijn balans werd verstoord. Het is ook gewoon irritant hoe goed je me aanvoelt, maar hoe slecht je me kennen wil. Dagen daarna komt de mokerslag pas binnen en zwijgt alles in mij tot het verlangen komt te schreeuwen. Het frustreert, die gewetenloosheid. Kun je werkelijk waar geen enkele vorm van inkadering aan? Al maken we van een vierkant een driehoek, al maken we van een cirkel een ovaal, dit gevoel van halfheid zal me opvreten. Dit gevoel van niet mogen bestaan, alleen op oproep, zal het nodige in mij kapot maken om het terug te nemen. Wees snel, voordat alle lucht uit mij gezogen is. Het is per slot van rekening één grote luchtzuivering..

De tijdens

Hij schoof en schuifelde en baande zijn weg door de zwenkende treincoupé. Met zijn zeventigjarige bottenstructuur was het niet gemakkelijk rechtop te blijven staan. Hij belandde geregeld half hangend of ondersteboven, altijd op een magistrale jonge vrouw. Alsof dat op zijn oude dag het lot was, om een figuur te slaan bij de mooiste meisjes van de aarde.

Er was veel veranderd sinds zijn tijd. Treinen reden nu op de seconde op tijd. Vertraging kwam niet of nauwelijks meer voor. Het was stabiel waar het in zijn tijd nog wankelde. Dat had zo wel zijn charmes, vooral als men dicht tegen elkaar aan kruipen moest in de wintermaanden bij lange vertragingen. In die tijd had hij Linea ontmoet.

Linea was een meisje in de hoogste klasse van haar soort. Naar uiterlijk keek hij vaak, maar bij Linea speelde meer. Zij was het hert op de Veluwe dat louter ongeïnteresseerd speelde met de aandacht die ze kreeg om haar geweldige vacht. Ze was de betonnen vloer waar bakstenen hun fundament op vormden. Ze oogde puur te handelen uit arrogantie en de wereld aan te kunnen met een simpele knipoog. Haar wimpers reikte ver en krulde speels. Haar lange bruine haar was licht en danste, in bepaalde warme omstandigheden onschuldig pluizend. Ze werkte zich moeizaam naar voren, omringd door uitschot dat haar versieren wilde. Ze wimpelde hen af met de boodschap dat ze actrice was, en dat haar gevoel niet oprecht hoefde te zijn. Of ze verliefd kon acteren. Of ze een stuk Shakespeare opvoeren kon. Ze waarschuwde, het kon intens worden. Ze deed een stapje naar achter, verdween, en kwam met haar trucjes te voorschijn. Genietend van de aandacht nam ze de lof in ontvangst. Voor haar was deze school snoeken aas voor de zoete comfort, maar niemand kwam binnen.

Linea was de dochter van een arbeider en zijn vrouw. in moderne termen was haar vader al met pensioen en deed moeder het huishouden nu samen met haar echtgenoot.

Op maandag middag zat hij het liefst in de trein tussen gedeponeerde zakjes waar frietlucht boven hing en lege blikjes energy. Hij was zich bewust van het feit dat de wereld om hem heen was veranderd. Het leek alsof bepaalde rages verdwijnen en plaats maken voor ouderdomskwaaltjes. Zoals gesuikerde drankjes die ervoor zorgen dat je bloed sneller pompen gaat, die plaatsmaken voor pacemakers die je hartritme reguleren. Zoals schoenen voor vijftien euro die hun functie later zullen uitbannen door dikke steunzolen.

Hij en zijn maten stonden op maandag morgen om kwart voor negen op het station. Op de rug een grote pack, op die pack nog een pack en daar bovenop een mini-pack. Hun schoenen groot en geveterd. Ze waren op weg naar de Biesbos voor een dag interventie. Hun packs naast zich om te wachten, de spanning tegemoet. Hij had al dagen uitgekeken naar hun eerste reis in de hechte groep die zichzelf 'de Bombestik' noemde. Ze zouden, zoals echte mannen dat doen, door de modder rollen en zich nergens anders druk om maken.

Wordt vervolgd

#kort verhaal #ouderdom #jeugd #rage #inspiratie #dutch #story

Zuur bloed

Als je de hele dag op bed ligt, kun je ’s nachts niet slapen. Dit klinkt als een nogal overbodige observatie, en waarschijnlijk is het dat ook, maar deze wijsheid komt toevallig wel van Confucius, zoals opgetekend in het boek Loen ju (Gesprekken), dat leerlingen van de wijsgeer schreven kort na zijn dood in 479 voor Christus. Ik heb de hele dag in bed gelegen. Nu het nacht is kan ik niet slapen, en hoe zwaar me dit ook valt, het geeft een beetje verlichting dat zelf Confucius dit ten minste eenmaal in zijn leven heeft meegemaakt. Zou het kussen van Confucius ook zo warm zijn geweest, of hadden ze ten tijde van de Tsjowdynastie nog geen kussens?

Na het telefoongesprek ben ik naar mijn kamer gestrompeld om de rest van de avond op mijn bed te liggen, verward, vernederd, verlaten, misselijk. Voortdurend herlas ik de brief die ik had gekregen, ineenkrimpend bij de gedachte dat alles voor niets is geweest, en keer op keer weerklinken de woorden van die middag. Ze had met alles erg geworsteld, hoorde ik haar almaar zeggen, met zichzelf, met mij, met onze opgewarmde relatie, met haar vijfentwintigjarige filmster. Vooral met hem had ze geworsteld, in meerdere betekenissen. De man, een jongen nog, had haar toch niet uit zijn gedachte kunnen zetten. Op een avond had hij met zijn verliefde ziel bij haar aangebeld, terwijl ik een halve kilometer verderop aan het werk was, omdat ik altijd aan het werk ben, want dat is het achteruitvliegende leven dat ik heb gekozen.

De jonge filmster had geen script, geen door scenarist geschreven claus, er stonden geen lampen, er was geen mistmachine, er klonk geen ondersteunend deuntje uit een romantische score, de jongen was niet gegrimeerd, niet gestileerd en kreeg geen aanwijzingen van een regisseur, en toch sprak hij, met een roos in zijn hand, de even eenvoudige als eerlijke als walmende voorspelbare cinema-zin: ‘Ik ben eruit wat ik wil in het leven... Ik wil jou’.

- Uit Troost van Ronald Giphart

gracedisgrace

lewiscarmine-blog

- Haruki Murakami

Decor

Ze liep over een zwart ijzeren marmeren staaf, en hield stil in het exacte midden. Waar dat was was afgetaped met een stukje wit fysio-tape. Ze wist waar stil te houden, en haar been naar achter te zwieren zodat het net uit zou komen op die smalle staaf. Haar voeten omklemde de gladheid, ze voelde haar bloed pompen. Het hing zo'n 50 meter boven de grond, een misstap kon ze zich niet veroorloven. Ze richtte zich op en maakte haar sprong. Op de nano-seconde ging het fout. Ze slipte met haar teen en schuurde haarzelf langs de zacht marmere balk. Vastgrijpen kon niet meer, nu hing ze met haar benen aan de balk. Blij geen publiek te hebben die haar deze doodsval ziet maken hing ze een paar seconden stil.

Waarom blijf ik niet trouw aan mijn gevoel van zo'n half jaar geleden. Mijn angsten. Ik ben blij te kunnen leven, maar moet ik dat op deze manier? Wil ik nog snel inhalen wat ik gemist heb?

De stadia van een mensenleven (en speciaal die van grootouder)

1. De ontdekking en herkenning Zoals het kleinste daar lag te kraaien, onbewust bekwaam om iedereen om haar heen van haar te laten houden met enkel en alleen de eerste zijn. Hoe het verder ook uitpakt: zij is de eerste geweest en dat zal hoe dan ook een onuitwisbaar spoor achterlaten. Het was niet langer ouder zijn dat tot haar takenlijst behoorde. Ze werd verwacht een nieuwe functie te vervullen: die van grootouder. Het vormen werd door de ouders gedaan. Als grootmoeder stond je aan de zijlijn en ving je liefde. Je haalde ze in plaats van dagelijks nog maar twee keer per jaar van school. Ze waren blij geweest je te zien, Ze waren blij geweest dat je bleef eten. Ze waren blij geweest dat ze langs kwamen.

2. De kennisoverdracht en de verkleining van de belevingswereld 'Die van op de hoek heeft zich in het schuurtje opgehangen' zei je zonder blikken of blozen. 'Twee kleintjes laat ie achter, zielig he?' Ik knikte instemmend. Mijn kennis van de wereld was dermate gegroeid dat ik opmerkte dat oma opgevoed was door mensen die de oorlog hadden meegemaakt: alles wat ze niet at voor avondeten ging de volgende morgen op de boterham. Zintuigelijke waarnemingen blijven je voor de rest van je leven bij. Hoe het rook waar je binnen kwam bij ze, de koude tegelvloer van dit gangetje, de warme woonkamer met de stoelen waar je niet al te veel in mocht leunen, anders brak de leuning. Maar de wereld beperkte zich tot de buren, de dokter en de familie.

Nieuwe liefde

Is het jou wel eens opgevallen dat als je ergens niet bij bent geweest, iedereen om het hardst gaat zitten roepen dat het verschrikkelijk leuk was, terwijl als je ergens wél bij bent geweest, er meestal geen moer aan bleek? Ik ben niet paranoïde, maar volgens mij is het een complot. Volgensmij is het gewoon nooit ergens leuk. Volgens mij doet iedereen alsof het ergens wél leuk is geweest, omdat het leven anders helemáál geen zin meer heeft. Het is natuurlijk verschrikkelijk belangrijk om te kunnen zeggen dat het ergens leuk is geweest tegen iemand die er niet bij was, want als jij iets leuks hebt meeggemaakt en een ander niet, dan komt het erop neer dat je eigenlijk leuker bent dan die ander. En dat is wat ons op de been houdt: de drang leuker te zijn dan een ander.

Uit: Giph van Ronald Giphart

Liefde van rechts, voorrang

Mag ik u iets vertellen, iets wat op mijn lever danst voor een tijdje? Mag het, mag ik uw knie vastgrijpen als mijn pleidooi grappig gevonden dient te worden? Kan het? Kunt u luisteren naar wat me raakt en waar roering plaatsvindt?

Nee, geen tijd.

Twins

Een hoofd vol met plannen, een vermoeid lichaam, de eeltknobbel op m'n linker voetzool, een koortslip, elke dag make-up erop en eraf, de nodige chocolade, een slooppand die we inrichten naar onze smaak, organisatorisch competent, mes naast het hoofdkussen, de uit knop, kleding uit de kast in plaats van erin en een hele strakke leren bustier.

Mijn week gevisualiseerd in tekst.

Dialoog 27.09.12

A: Ik weet het, ik verwijt jou alle vragen. Het is niet eerlijk, maar je verdient het.

B: Als het nu over is, verwijt ik jou alle vragen. Het is eerlijk zo maar het moet niet stoppen.

A: Maar als ik om me heen kijk, verwijt ik mezelf de antwoorden die ik niet geven kon: keer op keer, mond vol tanden, wat zal ik verzinnen. Als een pluisje in de hoek van de kamer, verwijt hem alle dingen die nog komen gaan. Onbehandelde zaken dienen behandeld te worden, maar dan ook zo snel mogelijk.

B: Als het nu over is, verwijt ik jou alle vragen. Het is eerlijk zo maar het moet niet stoppen.

Gezichten

Elke week nieuwe gezichten. Steeds uitleggen waar je woont, wat je doet, waarom je dat doet. Vragen wat het nieuwe gezicht doet. De vertrouwde gezichten knuffelen en herinneringen ophalen over de gemeenschappelijke gebeurtenissen. Elke dag van de week dezelfde plezierige gezichtjes. Wrijving en liefde. Het steeds ontplooiende groepsproces. Overal gezichten. In dat ene vrouwtje in de trein die je een spiegeltje leent. Een gezicht in de tweeëntwintig jarige jongen die op de grond zakte door overspanning. Het gezicht van het kindje op komst.

Nieuwe uitdagingen waarbij gezichten nodig zijn. Alleen is het niet altijd, want mijn aangezicht is enkel mijzelf plus de gezichten die ik onthouden heb.

Ben er dit weekend in geslaagd me in te leven in de rol van Dionysius, god van de wijn. Er is veel alcohol, gedans, maar dan help ik mezelf herinneren dat een mens sterfelijk is. Dat bevindt zich nu in bed.

Het bestaat uit constant koordansen, je hebt een zeker punt, een zekerheid. Maar het is zo dun en bijna niet bestaand, dat het uit evenwicht raken kan betekenen dat je faliekant mis stapt en belandt bij waar je begonnen bent. Als ik klaar ben met mijn studie, dat is als het meezit over anderhalf jaar, wil ik gaan ontdekken wat ik aan mijzelf heb. De afgelopen jaren hebben in teken gestaan van het opnemen van kennis, nu wil ik de kennis laten bezinken en me focussen op wat ik de wereld te bieden heb. De zekerheid moet wederom in mij terug dalen. Niet de zekerheid van geld of voedsel, maar de zekerheid om mezelf te kunnen redden als ik voor een noodlottige situatie kom te staan. Daarom ga ik in een onbekend land een project beginnen.. Wordt vervolgd

Nu wil ik weten: wat hebben jullie allemaal al gedaan om jezelf te vinden?

Scherven voor onderweg

De achterklep van het borrelende en pruttelende DAFje viel met een doffe dreun in zijn as terwijl hij nog bezig was met inladen. 'Deze moeten er ook nog in' zei hij met z'n handen vol theeservies van antieke waarde. 'Moet dat per se mee?' vroeg ik, bewust van mijn vraag. Als hij het servies in deze auto zou laden, was de kans dat het uitladen met teleurstelling gepaard zou gaan erg groot. Ik zag het gezicht van oma al voor me, en huiverde zichtbaar voor haar reactie. Oma was zo'n vrouw die met haar lichaam duidelijk kon maken wat ze eigenlijk schreeuwen wilde. Als oma met haar hiel een rondje draaide, wilde ze je eigenlijk de huid vol kankeren over hoe dom je wel niet was en of je niet wist waar je met je gedachtes zat. Hij keek beteuterd naar het drink- en eetgerei in zijn armen. 'Ik wil niet nog eens rijden als het er makkelijk bij past'. Hij had gelijk, de oude DAF zat nog helemaal niet zo vol, je kon zelfs nog uit de achteruitkijkspiegel kijken zonder al teveel moeite. Meestal was een operatie als deze geheel ongeplanned, maar met hem een georganiseerde bende. Hij wist alles zo te passen en meten dat het goed oogde, maar onderweg compleet van de schijn ontdaan werd.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Creatie van de gedachten