Ik was er dus vandaag. In de bibliotheek van het dorp. Nee ik laat me niet verleiden tot het zeggen van de plattelands bibliotheek, want dat roept eerder beelden op van een leesbus. Zo erg was het nou ook weer niet. Er was gerust een dak en de bieb had intrek genomen in een gebouw wat cultureel centrum zou moeten heten, maar die naam is te pretentieus dus laten we het gewoon een bibliotheek noemen en dan verzin je er zelf maar de entourage bij.
Dat er dan iemand is die bedenkt: "Wat voor vloer zullen we leggen in een stille bibliotheek?" Dat een ander dan zegt: "Eentje die zoveel mogelijk herrie maakt bij elke stap die men zet" "Is goed, doen we"
Zou het zo gaan?
Ik las het boek Zwarte Sylvester in een ruk uit. Grappig door de toon en setting, vermakelijk door de absurditeit. Over een jongen van zeventien die binnenkort sterft door een tumor in zijn hoofd, elke nies brengt hem dichter bij de dood. Een aantal mooie woorden kwam ik tegen, zinnen. Ik weet niet wat het is met literatuur van ongeveer mijn generatie maar het is zo zo flippo. Zo pokemon. Zo plastic spaarpoppetjes van de supermarkt. Zo televisie. Ongelaagd. De tweede laag ligt bovenop, eronder rest niets dan gedeelde herinneringen aan een kinder en tienertijd, die mij niet verteld hoeft te worden, want ik was er bij. De overdekop generatie. We hoeven niet meer te shockeren. Geen hoogstandjes meer te schrijven. Wat rest is humor en een beetje prikken. Een beetje Kakhiel en Zwarte Sylvester zijn. Stukjes schrijven op Geen Stijl. Scheetkussens neerleggen voor onze ouders die denken dat het echte terroristen bommen zijn. Hoogmoed en de val van jeugdige overschatting en bravoure omdat we elkaars taal niet spreken. Taal is het, nieuwe taal, combinaties van nieuwe woorden van de tijd van nu, snel, vluchtig en over de kop. Post-its die razendsnel wapperen. Die blijven plakken aan je lipgloss of aardbeien milkshake mond.
Hiero een linkje naar de trailer van Zwarte Sylvester: http://www.youtube.com/watch?v=E0WKtuDyXQA
We kunnen het internet bevolken met creatieve uitspattingen, huizen en hutten bouwen in een landschap wat nog niet ontdekt is, waar wij een van de eerste bewoners van zijn. Nu het besef langzaam begint door te dringen bij hen die regels maken dat er een onontdekt land en domein is toegetreden tot het bestaan op aarde, dat lijkt hand in hand te gaan met ouder worden, wordt ook onze speeltuin steeds meer dichtgetimmerd. Meer Buma Stemra. Meer haha, ik lag me rot en meer. Succes met je achterhaalde systeem en bij voorbaat al niet werkend ondernemingsplan.
Liever lees ik boeken geschreven in tijden dat ik nog niet geboren was, of nog niet na kon denken of enig besef van de wereld om me heen had. Liever dompel ik me onder in een sfeer die ik niet ken. Alles wat binnen bereik is, lijkt saai. Alles wat ik ken is te plattelandsbibliotheek. Wanneer het enige spannende de nieuwe gedrukte boeken van deze week zijn, ondertussen al weer weken oud, moeten we er misschien musea van maken. Mama, wat was dat dan vroeger, een boek? Wat zijn dat, televisies?
Wellicht is het ook het besef dat dit dan de decoratie is van de verhalen die ik nog ga schrijven. Roze bubblegum en fireballs, smurfensnoepjes en knalrotjes. RTL4. Dat er dan opeens zoiets is als Nu. Dat Lieve Beer, eens vooruitstrevend platform, nu overal te vinden is. Het opsteekt en opkomt als de bof. Als een idee dat op meerdere continenten tegelijk wordt uitgevonden. Lieve Beer boft de wereld rond.
