kaba

23

[liliye-sevgilerle]

Sevgili Lili,

İnan ki kaç yıldır konuşmuyoruz aklım almıyor. aklımdan çıktın sanma, gerçekten de çıktın. O kadar zaman geçti ve o kadar şey değişti ki..

Öncelikle araya bir 2 buçuk yıllık terapi süreci girdi bu da o kadar bir şeyi değiştirdi ki. inanamazsın. emin ol senin de bunu yaşaman gerekiyor, umarım bu kadar uzun yaşaman gerekmez. daha az kırık çürük olur.

Neler öğrendim neler, eski yazılarımı okuyunca yüzümde oluşan o gülümsemeyi tahmin bile edemezsin. Kız ben kocaman oldum. 26 yaşındayım. eminim oradan bakınca 26 yaş inanılmaz büyük gelecektir sana ama buradan bakınca inanılmaz da büyük değil. ama haklısın büyük yani. saçlarımı pembeye boyayarak biraz bununla savaştım sanırım ama ben de gerçeğin farkındayım.

En yakın 2 arkadaşım evleniyor. Benim de hayatım sanırım o yöne doğru ilerliyor. ve bu inanamazsın ama beni korkutmak yerine çok daha mutlu ediyor. ben kendimi saksı bitkisi sanırdım. ama şimdi kocaman kocaman kökler salmak istiyorum dünyama.

Hala kaybolduğum çok alan var, hala büyümem gereken çok alan var. Kendimi, başarısızlık, değersizlik ve yetersizlik hissi üçgenleşmesinden kurtarmaya çalışıyorum. yeri geliyor inanılmaz da kaybolmuş buluyorum kendimi. 26 yaşında çok daha belli olmasını bekliyordum hayatımdan. ama üniversitesini okuduğum mesleği bile yapmıyorum.

Aslında ne kadar kaybolduğumu anlatmak için oturdum buraya. ama aslında o kadar da kaybolmadığımı fark ettim. sadece yolda yürürken kuş bakışı göremediğin için önündeki belirsizlikler çok fazla geliyor sana ama hallederim ben ya Lili. Hatta hallederiz güzelim değil mi?

seni çok özledim.

Liliye Sevgilerle

[liliye-sevgilerle]

Sevgili Lili,

Hatırlıyor musun küçükken KOAH hastaları nasıl nefes alır diye bir kamu spotu vardı. Akciğerindeki havayı boşaltmadan tekrar derin bir nefes çekiyordun, ve birazcık hava verip tekrar derin bir nefes çekiyordun. Sanırım hayatımın son bilmem kaç yılı belki de hepsi böyle geçiyor. Nefes alabilmeni sağlayan şey nefes vermekmiş. Ben soluksuz kaldım çünkü nefesim akmadı.

Şimdi tıkanan bir yolu tekrar açmak için nefes vermeye çalışıyorum. Ama belki şu ana kadar beni tanıdığın kadarıyla tahmin edersin ki hiçbir şey kolay gitmiyor. Bazı şeylerden hiç bahsetmeden ve nefesini tam serbes bırakmadan konuşmak çok zor oluyor.

[liliye-sevgilerle]

Anlam

Bilimi sevme sebebim bilmiyoruz diyebilmesi. Diğer her şey her şeyin neden olduğunu değişen her durumun arkasından sürekli bildiğini iddia ediyor. Binlerce yıl geçiyor, dünyaya hayata ve insana bakışımız bu süreçte binlerce kere değişiyor ama süreklik ne olursa olsun bazıları biliyor. Bilmiyorum diyebilmek gerekir. Planck sayısının neden o sayı olduğunu, dolanıklılık ilkesini, ölçüm problemini bilmiyoruz. Henüz bilmiyoruz. Bilmiyoruz. Bazı şeylere anlam yüklememe rahatlığında olabilmemiz gerekiyor. Neden olduğunu açıklamak zorunda değiliz. Bilmediğimiz ve kafamızı karıştıran şeylere anlam yüklemek zorunda değiliz. Tanrıyı boşluklara, aydınlanmamış her gölgeye yerleştirmek zorunda değiliz. Olma olasılığı düşük bir durum olduğu zaman bunu sağlayan, bunu mümkün kılan, bunun olması için durumları ve oluşumları olduran bir tanrıya, bir güce gerek yok. Koskoca evrende sahip olduğumuz ufacık bilgi belki bizim bu kadar büyüleyici, bilinmez ve gerçekleşmesi güç şeyler olarak görme(me)mize sebep oluyor. Belki sadece görebildiğimiz kadarıyla yaşadığımız gezegende canlılığın olması bu kadar bağımlı değişkenlerin arka arkaya gerçekleşmesi sebebiyle var olma ihtimali düşük bir var oluşun var olmasına sebep oluyor. Yani ya büyülü bir durum yok ya da zor bir ihtimal de olsa gerçekleşen bir durum var. Piyangoda milyonda bir ama birine çıkıyor ve milyonda bir ihtimal gerçekleşiyor değil mi? Gerçi gerçekleşmeyip varlık fonuna da aktarılabiliyor.

[liliye-sevgilerle]

Hani dünya bir tahterevalliydi; aşağıdaysan bir gün yukarı çıkma ihtimalin vardı, yukarıysan bir gün aşağı inebilirdin? Bütün ağırlığımı veriyorum dünyaya, yine de ayaklarımın üstünde sapasağlam basarak duramıyorum.

[cirusk]

Já, Olga Hepnarová | Petr Kazda, Tomás Weinreb |2016.

[biruzayistasyonukadargaripveuza]

John Martin (19 Temmuz 1789 - 17 Şubat 1854) İngiliz Romantik ressam, oymacı ve illüstratördü. Dinsel konuların ve fantastik kompozisyonların tipik geniş ve melodramatik tablolarıyla, heybetli manzaralara yerleştirilmiş önemsiz figürleriyle doluydu.

[liliye-sevgilerle]

Sevgili Lili'm,

Geçen bir kitaptan öğrendiğim sosyal medyada göstermek istediğin her şey aslında sahip olmadığın ve ait olmadığın şeylerdir düşüncesine şunu eklemek istiyorum, "duşta kendine telkin verdiğin, karar aldığın her düşünce çok yüksek ihtimalle hiçbir zaman uygulayamayacağın düşüncelerdir."

Çok öncelerde bir yerde görüp paylaştığım bir alıntıda 'iğrendiğin insanlar, fikirler; içinde gördüğün insandan, fikirden kaynaklıdır.' diyordu. Hayat oldukça garip bir şekilde sevdiğin insanlarda damarına basacak, sevmediğin şeyleri tekrar ve tekrar çıkarıyor. Azra kohencilik yapıp tekamül gibi şeyler demeyeceğim. Bence hayatta olaylardan sonuç çıkarmak yoktur. Yani olan bir olayın ardından sonuç çıkarmaya gitmek hatalıdır. Doğru olan olan olaylardan sebep çıkarmaktır. Sevdiğim insanların içinde hep aynı sevmediğim damar varsa bunun bir sebebi vardır. Tıpkı iğrendiğin, görmeye katlanamadığın şeylerin senin içinde de olması gibi. Neredeyse herkese yakın çoğunlukta insanlar anne ve babalarından farklı olacaklarına yeminler ederek 20li yaşlara gelip sonra hayatın farklı anlarında kameranın dışarıdan çekimine rastgelerek anne ve babalarını görürler kendilerinde. Kaçtığın, uzak durduğun şeylerde kendini bulmak ve yakınına almak istediğin şeylerde tahammül edemediğin şeyleri görmek hayatın komedi anlayışına sığıyor sanırım.

Peki garip olan, ne yapılabilir diye sorduğunda ortaya çıkıyor. Duşta aldığın kararları uygulamalı mısın örneğin? Çabalamalı mısın? Ben diretme artık Zeynep, uğraşma, değiştirmeyi bu kadar önemseme, olduğu gibi aksın, şu ana kadar neyi ittirdin de bu ittirdiğin akacak, çok sinirlenme, öfkelendiğin şeyler günün sonunda seni utandıracak kadar önemsiz oluyor diyerek bir düşünce akışına dalıyorum. Ve sonra fark ediyorum ki en karşı olduğum insanın özellikleri bunlar. o insan olmayacaksın, sonun öyle mi olsun Zeynep diyorum. Ama o insan olmamaya çabalamak da bir tür oldurma gayreti değil mi? Çabalamamaya çalışmak en büyük çaba. Böyle duşlardan dinginlikle çıkıp hiçbir zaman uygulamayacağım kararlar alıp uyumak yerine yine çabalıyorum.

Aynı çıkmazlara sen de çıkar mısın acaba Lili? İyi geceler sevgili Lili.

[liliye-sevgilerle]

İnsanların heyecanları, coşkuları, aşkları onun için izlenmesi en keyifli seyirlerdendi. Birilerine bu duyguları yaşatmak, onları bu duygularla beslemek, bu beslenişi izlemek benliğine gizli bir okşanmayla beraber zevk veriyordu. Kendi içinde sağlayamadığı, yiyemediği, doğal olarak üretemediği tüm bu duyguları izlemek; renksiz denizlere mavi renk katan gökyüzlerinin karşısında vuku bulmak gibiydi. Dışarıdan görünen tüm renklerini birilerinin ışığından alıyordu. Kendi içinde yanan veya sönen hiçbir köz bulunmuyordu. Belki vardıysa bile karanlık çocukluk gecelerinde ısınmaya uğraşırken sönmüştü.

[liliye-sevgilerle]

“Estetik bir bitim ben, başka bir şey değil.” diye sürdürdü düşüncesini; başkalarının felaketleri karşısında öç alırcasına sevinç duyanların duygularına benzer bir duyguyla bu düşüncesini didiklemeye, onunla oynamaya, ondan avuntu ummaya başladı. “Evet, gerçekten bir bitim ben; çünkü ilkin, şu anda bir bit olduğumu düşündüğüm için bitim; ikincisi, bir ay boyunca, bu işi kendi zevk ve keyfim uğruna bir şeyler sağlamak için değil, sözde, soylu ve güzel bir amaca erişmek için yaptığıma, o yüce varlığı tanık gösterdiğim, onu rahatsız ettiğim için bir bitim. Hah–hah–ha. Üçüncüsü, işi yaparken eşitlik ilkelerine ve aritmetik ölçülere olanaklar ölçüsünde uymayı benimsemiştim; bitler içinde en yararsızını, en bit olanı seçmiştim, onu öldürüp, ilk adımımı atmak için bana gerekli olan kadarını alacaktım, ne bir fazla, ne bir eksik… (Bu durumda geri kalan da herhalde kocakarının vasiyeti gereğince manastıra gidecekti, hah–ha!)… Ben kesinlikle bir bitim.” Dişlerini gıcırdatıyordu. “Ben belki de öldürülen bitten de iğrenç bir bitim. Çünkü cinayeti işledikten sonra kendime böyle söyleyeceğimi sezinliyordum. Acaba dünyada bundan daha dehşet verici bir şey var mıdır? Ne alçaklık! Ne bayağılık! Atının üzerinde yalın kılıç nara atan ‘peygamber’i ne güzel anlıyorum: Allah’ın emri bu, ey ‘titreyen yaratık', boyun eğ! Bataryasını sokağın ağzına yerleştirip, herhangi bir açıklama yapmayı bile gerekli görmeden ve suçlu suçsuz demeden ateş açan ‘peygamber’in çok, ama çok hakkı var. Boyun eğ, ey ‘titreyen yaratık’ ve istek duyma, sen, isteyemezsin, bu senin işin değil!..

Sevgili Lili, Dostoyevski'ye aşık olmadan ölme.

[liliye-sevgilerle]

Hayatta kalma rehberi istiyorum! Bu evrende, doğduğumuz coğrafyada hayatta olduğumuz ilk andan itibaren toplum içinde, aile içinde, sınıf içinde, iş yaşamında daima bir yer bulmaya; bu yerde tutunmaya gayret ediyoruz. İlk andan itibaren devamlı travmalara maruz kalıyor ve bu travmalardan sonra kayıplara neden olan ve yanlış yönlendiren hasarlı duygu ve düşünme şekilleri ile devam etmeye çalışıyoruz. Bazı anlarda ise elimizi her attığımız dalın kurulmasından, yer bulamamaktan ne yapacağımızı bilememekten ölesiye korkuyoruz. Çünkü bir rehber yok, ne yapacağımızı biz bilmiyoruz. bir bilene danışamıyoruz. çaresizlik içinde acı gerçeklerimizi yutkunmaya çalışıyoruz. kendi kendmize öğrenmeye çalışıyouz. ama tecrübelerin, yaşanılanlardan çıkartılan derslerin büyük yanılgılarla dolu olabiliyeceği, travmalar sonrasında ezberlenmiş hatalar ve ilkel düşünceler bütünü olabileceği e bir gerçek. nasıl yaşayacağız, nasıl hayatta bir yer bulacağız, nasıl tutunacağız? Ne alacağız ellerimize, neye sarılacağız? kendi fikirlerimize ne kadar güvenebilirz? Fikirlerine güvenebileceğimiz insanlar var, klasikleşmiştir hani eğitim ailede başlar denir, onar düştüğünde dizlerinin üzerine çakıldığında biz ne yapabiliriz. sanki yuvarlanan kayalar gibiyiz, çarpan engellerle şekil alıyoruz ve bir kere yaşadığımız bir kere deneyimlediğimiz bu hayatta, yüzeyimizdeki girinti ve çıkıntıları referans alarak devam ediyoruz yaşamaya. kimsenin bir cacık bildiği yok, herkes yüzeyindeki girinti ve çıkıntılarla bir bok bildiğini düşünüyor. Hepimizin dağı ayrı, taşının yumuşaklığı ayrı, herkesin mayası başka mayalayanı başka. Nasıl yaşayacağız bu hayatı bilen var mı? Gerçekten bilen var mı?

Nasıl yaşayacağımı bilmiyorum, neden yaşadığımı bilmiyoum. Çökmüyorum, sadece bitmez tükenmez bu sorulardan ve duygulardan sıkıldım. Rayını bulamayan bir tren gibiyim.

[liliye-sevgilerle]

Bu dünyanın direği yok

Merhameti, yüreği yok

Kılavuzun gereği yok

Yolun sonu görünüyor

[liliye-sevgilerle]

Hayatta kalma rehberi istiyorum! Bu evrende, doğduğumuz coğrafyada hayatta olduğumuz ilk andan itibaren toplum içinde, aile içinde, sınıf içinde, iş yaşamında daima bir yer bulmaya; bu yerde tutunmaya gayret ediyoruz. İlk andan itibaren devamlı travmalara maruz kalıyor ve bu travmalardan sonra kayıplara neden olan ve yanlış yönlendiren hasarlı duygu ve düşünme şekilleri ile devam etmeye çalışıyoruz. Bazı anlarda ise elimizi her attığımız dalın kurulmasından, yer bulamamaktan ne yapacağımızı bilememekten ölesiye korkuyoruz. Çünkü bir rehber yok, ne yapacağımızı biz bilmiyoruz. bir bilene danışamıyoruz. çaresizlik içinde acı gerçeklerimizi yutkunmaya çalışıyoruz. kendi kendmize öğrenmeye çalışıyouz. ama tecrübelerin, yaşanılanlardan çıkartılan derslerin büyük yanılgılarla dolu olabiliyeceği, travmalar sonrasında ezberlenmiş hatalar ve ilkel düşünceler bütünü olabileceği e bir gerçek. nasıl yaşayacağız, nasıl hayatta bir yer bulacağız, nasıl tutunacağız? Ne alacağız ellerimize, neye sarılacağız? kendi fikirlerimize ne kadar güvenebilirz? Fikirlerine güvenebileceğimiz insanlar var, klasikleşmiştir hani eğitim ailede başlar denir, onar düştüğünde dizlerinin üzerine çakıldığında biz ne yapabiliriz. sanki yuvarlanan kayalar gibiyiz, çarpan engellerle şekil alıyoruz ve bir kere yaşadığımız bir kere deneyimlediğimiz bu hayatta, yüzeyimizdeki girinti ve çıkıntıları referans alarak devam ediyoruz yaşamaya. kimsenin bir cacık bildiği yok, herkes yüzeyindeki girinti ve çıkıntılarla bir bok bildiğini düşünüyor. Hepimizin dağı ayrı, taşının yumuşaklığı ayrı, herkesin mayası başka mayalayanı başka. Nasıl yaşayacağız bu hayatı bilen var mı? Gerçekten bilen var mı?

Nasıl yaşayacağımı bilmiyorum, neden yaşadığımı bilmiyoum. Çökmüyorum, sadece bitmez tükenmez bu sorulardan ve duygulardan sıkıldım. Rayını bulamayan bir tren gibiyim.

[liliye-sevgilerle]

[liliye-sevgilerle]

Yurtta gürültücü oda arkadaşları ile yaşamanın ve uyku konusunda oldukça hassas olmanın uyuyabilmek için kulaklık takıp bir şeyler dinlemek gibi bir getirisi oldu. Şu an herkes gibi ben de evimde olsam ve odamda tek başıma olsam bile hala bir şeyler dinleyerek uyumayı tercih ediyorum çünkü bu bir koşullu alışkanlık gibi bir şey. Zihnimi inandığı birkaç ritüel konusunda gerçeklerle yüzleşmeyi istemiyorum, çünkü zararsız birkaç ritüel değil mi? Ne diyordum, uyumak için dinlemek. Tahmin edeceğiniz üzere kaynaklar çok hızlı tükeniyor, masallar gibi uyuyup devamını kaçırsam fark etmeyecek ve reklam kapatmakla uğraşmayacağım şeyler dinlemek istedim ki bunun için de spotify güzel bir adres oldu. Adile Naşit'in masalları özellikle oldukça güzeldi. Tabii arada sesli kitaplarda dinliyorum fakat okumayı istediğim kitaplardansa muhtemelen okumayacağım kitapları ve dinlerken bitecek öyküleri seçiyorum. Bir tutam uzattım galiba. Neyse geçen haftalarda ustalık gerektiren kafaya takmama sanatına denk geldim ve okumam diyerek dinlemiş bulundum. Ve o kadar dinlemek hoşuma gitti ki bitene kadar uyumamaya çalıştım. Kitabı isteyenler okusun veya bu gece yatağa girince kulaklığı takıp benim gibi dinlesinler. 2 gece üst üste dinledim, tekrar da dinlerim herhalde. Bu ara ona kafayı taktım.

Kitaptan sonra göstermeye çalıştığın şey aslında olmadığın şeydir, fikrinden dolayı sosyal medya kullanıcılığımı epey tartmak durumunda kaldım. Bunlar biraz daha içsel konular olduğu için burdan sonrası liliye özel olarak taslaklarda kalsın. Sevgilerle Lili. 25.5.20

[liliye-sevgilerle]

Çok güzeldi ya, normal people ismi. Bu ara zaten her yerde çokça konuşuluyor ama diziyi o kadar derinde hissettim ki yazma gereği duydum. Üniversiteye geçtiğim vakit gerçekten adapte olmakta epey zorlanmıştım. Ki gerçekten okumak istediğim bir şehirdeydim, birçok hayal yükleyerek gelmiştim. Belki bu çok rastlanan bir durumdur, sadece dışarıdan kimse benim yaşadıklarımı yaşamıyor gibiydi. Ben insanları daha tanıma evresindeyken gruplaşmalar oluşmuştu ve benim için gerçekten anlaşabildiğim insanlar o grupların içindeki birkaç kişiydi. Ve nasıl oldu bilmiyorum onlarla ben arasına bir çizgi çekip uzak durdum. Tanıdığın kimse olmadan geldiğin bir şehirde bu şekilde bir yalnızlık gerçekten zordu. Yeni baştan insanlık ilişkileri var etmem gerekiyordu, edemedim. Sonra bu oluşmuş gruplardan biri dağıldı ve içlerinden anlaşabildiğim biriyle yakınlığımız daha da arttı. Herkes üniversite başında yanlış arkadaşlık ilişkilerine dahil olduklarını söylüyorlar evet ama dahil olmayıp-olamayıp kendi gibi hissetmediği insanlarla bir arada kalmayıp yalnız kalan insanlar duymuyorum ben. Bu yalnızlık hakkında epey düşündüm, kendim olamayacağım herkesten uzaklaştım ve geriye kimse kalmadı. Başta bunun sınıf popülasyonu ile ilgisi olduğunu düşündüm. Hayattaki tek gayesi ders çalışmak olan insanlar, yüzeyel insanlar gibi insanlarla olduğum için onlara dahil olamadığımı düşündüm. Ama onlar normal insanlar galiba. Ben de bir anormali var mı bilmiyorum. Üçüncü yıla geldiğimde durumlar çok daha güzel bir hale geldi. Çünkü insanları biraz da olsa tanıdım. Yani sınıfımdaki insanları ve kurabileceğim yakınlık seviyesini öğrendim. Hem onlarla iç içeyim, hem de gerçek yakınlık seviyesine ulaştığım bir kişi var; arkadaşlık anlamında. Sadece bu 3 yılı aldı. Bu yeniden tekrarlar mı, kendimi alıp yeni bir şehre atsam nasıl olur, sorun neydi bilmiyorum. Normal olan neydi bilmiyorum.

[liliye-sevgilerle]

Lili, anların anıya dönüşmesi ve yaşamla onların hiç ummadığın anlarda anımsanması çok keyifli oluyor. Bazı şarkılar, bazı otobüslerin penceresinden izleyediğin yollar, bazı filmler, kütüphaneler yıllar sonra anımsadığın küçük ve mutlu detaylar oluyorlar.

Kütüphaneden altı gibi çıkıp güneşin batışını arkama alarak kulağımda kulaklık aklımda hayallerimle yürüdüğüm, sapına kadar yalnız olduğum o günleri anımsıyorum şimdi, belki 4 belki 5 yıl öncesi. Galerimde sabahladığım bir günün kuş cıvıltılarının olduğu bir video buldum geçenlerde. Gece üçlerde uyuduğum ve sabah 6 buçukta kalkdığım geceler düştü şimdi aklıma. Pinhaninın kediköy albümü henüz yeni yayınlanmıştı. Masa başında dinlerken uyuyakalır, bazen alt kattakileri rahatsız etme pahasına dans ederdim. Kahvenin kanımda aktığı zamanlardı. Sadece 3 4 yıl öncesi ama ne kadar çok değişiyor hayat. Tırmandığın merdiven dönüyor ya, her basamakla merdivenin seviyesi kadar yanında seyrettiklerin de değişiyor ve karşında olanlar da. Ve en çok hayal kurarak büyüdüğün ve yürüdüğün yılların en kötü yanı basamakları tırmanıp gerçekten inandığın o hayallerin elinde bir konfeti gibi patladığında aynayı bakıp soru sormayı unutuyorsun. Ama ne kadar hayal kırıklığıyla yorulsa da her yanın, yürümeye devam ettikçe en azından o patlayan hayallerinin konfetisi adım adım düşüyor önüne. Yeniden hayallere sahip olmak oldukça zor oluyor, çünkü bazı şeyler ilk kez yaşanırken aslında bir kez yaşanıyor oluyor. Dedim ya merdiven tırmandıkça dönüyor. Yine de bu konfetilerden düşen şarkıların anıları en azından geriye bir şeyler bırakıyor.

Hiçbir zaman inandığın hayallerin olmasa hayal kırıklıkları düşemezdi üzerine. En azından bu var. Aynaya bakıp konuşacak şeyin kalmadığı zamanlarda en azından hayallere sahip olduğun anları hatırlayabiliyorsun.

Bu şarkıyı da sana bırakıyorum. Ben kütüphaneden çıktığım günlerde gün batımı arkamdayken dinlerdim. Sen de bir anıya davet et bu şarkıyı.

[liliye-sevgilerle]

"Benim bir dinim yok ve bazen bütün dinlerin denizin dibini boylamasını istiyorum. Hükümetini ayakta tutmak için dini kullanmaya gerek duyanlar zayıf yöneticilerdir. Âdetâ halkı bir kapana kıstırırlar. Benim halkım demokrasi ilkelerini, gerçeğin emirlerini ve bilimin öğretilerini öğrenecektir. Batıl inançlardan vazgeçilmelidir. İsteyen istediği gibi ibadet edebilir. Herkes kendi vicdanının sesini dinler. Ama bu davranış ne sağduyulu mantıkla çelişmeli ne de başkalarını özgürlüğüne  karşı çıkmasına yol açmalıdır."

Mustafa Kemal Atatürk

[liliye-sevgilerle]

Sevgili Lili,

Uzun umutsuzluk yolların sonu yine çaresizce bile olsa sana çıkıyor. Oldukça çaresizce, neden böyle diyorum belki hiçbir zaman öğrenmeyeceksin.

Bilmiyorsun ama insanlık olarak zor günlerden geçiyoruz. İşin sonu nereye gider hiç bilemiyorum, oldukça tecrübesizim. Belki de insanlık da benim kadar tecrübesiz bu konuda. Hepimiz bekliyoruz işte, bir sonuna varmasını.

Ben bu gece en derindeki sığınağıma sana geldim yine. Sarılmak istedim sana. Çok çaresizce olması bundan dolayı. Çok sarılmak istediğim bir günde sarılamayacağım sana yüksek ihtimal. Çünkü bu yollardan sana gelirsem, çaresizliğe açılan kapılarla sana çıkarsam yine sana satılabilecek bağlamaları mümkün kılmış olamam güzelim.

Boş da olsa konuşmak istedim, gecenin güne mutsuzlukla eriştiği günler yine. Mavi ışığın tavana yansıttığı elin gölgesinden yağan yağmurların görüldüğü günler yine. Umutluyum demek ki ama hala ki bu satırı yazıyorum.

Lili, easy as a kiss we'll find an answer

Put all your fears back in the shade

Don't become a ghost without no colour

Cause you're the best paint life ever made