Juergen Teller & Nicolas Ghesquière, The Flow
Steidl, 2015. Bought at Yvon Lambert, Paris.
will byers stan first human second
YOU ARE THE REASON
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
I'd rather be in outer space 🛸
TVSTRANGERTHINGS
No title available

izzy's playlists!

Discoholic 🪩
todays bird
Sade Olutola
tumblr dot com
we're not kids anymore.
styofa doing anything

blake kathryn
Cosmic Funnies
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
taylor price
"I'm Dorothy Gale from Kansas"

shark vs the universe
seen from Germany

seen from Singapore
seen from Australia

seen from Chile

seen from United Kingdom
seen from Cambodia
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Argentina
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from Malaysia

seen from United States
seen from Germany

seen from Malaysia
@liselotteschrijft
Juergen Teller & Nicolas Ghesquière, The Flow
Steidl, 2015. Bought at Yvon Lambert, Paris.
Fischli and Weiss, Flirtation, love, 1984
Eindejaarsbericht (omdat de website onbereikbaar is)
Mijn website is offline. Want er komt een nieuwe. Een moderne. Eentje met updates, een blog met de stukken die nu hier op liselotteschrijft.tumblr.com verschijnen en een selectie van integrale artikelen die elders zijn gepubliceerd. Weet je meteen waar ik mijn kerstvakantie aan ga besteden.
Daarom op deze plek een eindejaarsoverzichtje van recente publicaties. Naast rondleidingen en weer een bulk aan nieuwe soeprecepten op het Soup en Zo blog is dit de fysieke vrucht van mijn arbeid: - 'Talent Maroesjka Lavigne', interview - PF 6 2014 - 'Boudewijn Bollmann en de straat', interview - PF 7 2014
- 'Dikke vette badeend', over Florentijn Hofman - Kunstbeeld 11-2014 - Artikel over fotograaf des Vaderlands Ilvy Njiokiktien voor het Franstalige Septentrion 4-2014 Dan nog een kleine vooruitblik. In het decembernummer van PF verschijnt een dubbelinterview met Max Pinckers en Vincent Delbrouck. Dat was een crazy dag in Brussel en een huurauto. Later in PF ook een interview met Frieke Janssens over de emancipatie van de vrouwelijke fotografe. Twee stukken (Met Warschau en Antwerpen als onderwerp) staan in de wachtrij bij NRC-next, daar ben ik wel een beetje opgewonden over. Voor Kunstbalie in Tilburg ga ik in 2015 met Naomi Boas een reizende fototentoonstelling voor lagere scholen ontwikkelen. In maart verschijnt het verslag over mijn week op de Academie Minerva in Groningen waar ik een projectweek over vormen van onderzoek in de kunst bijwoonde (en ondergedompeld raakte). In het voorjaar gaan we daadwerkelijk aan het Soup en Zo kookboek werken.
Verder ga ik niets beloven, behalve dan dat die nieuwe site er komt.
En ook nog dit: mailen kun je voortaan naar [email protected]. Lise Lotte goes international. Een beetje toch.
Fijne kerst! En dan nog een opmerking van stichtelijke aard: sta ook even stil bij hoe goed we het hier hebben.
Illusies van kant en ruches
Ten geleide | Eind vorig jaar besloot ik tot een actieve zoektocht naar een bijverdienste. Met een stapel cv's in mijn tas en mijn beste glimlach op, toog ik naar winkels, broodjeszaken en theaters. Meestal ving ik bot, drie keer een kat in de zak. Zeer recentelijk werd ik aangenomen als kok, dacht ik. Maar sinds de twee proefsessies is er vooral gebakken lucht. De kledingwinkel waar ik in september werd aangenomen bleek een week later te slecht in de cijfers te zitten om nieuw personeel te kunnen aannemen en ging zelfs een dag extra dicht. In juni solliciteerde ik als verkoopster van luxe lingerie. Daarover schreef ik onderstaande column. De conclusie? Misschien dat dit alles vooral de inspiratie dient.
Alicja Bielawska - Excercise for two lines
Saw this exhibition the other day. Three dimensional drawing. Vibrating colours against white backdrop. Tactility, wanting to bite it. Childhood memories. Amazing.
http://starter.org.pl/2014/10/alicja-bielawska-mufka-na-trapezie/
Water, olie en gêne. Over Thomas Verstraeten in SHOWROOM (Antwerpen)
Een kwestie van spullen de grens over rijden
Stress Voor de mentale effecten van een verhuizing naar een andere cultuur bestaat een onderzoeksgebied: aculturatie psychologie. En ja, ook een schijnbaar weinig ingrijpende verhuizing van Nederland naar België valt daaronder, hoewel de gevolgen voor arbeidsmigranten en oorlogsvluchtelingen uiteraard vele malen meer impact hebben. ‘Het scala aan veranderingen wanneer je van cultuur verandert is heel breed: van veranderingen in emoties tot hoe je over de wereld denkt. Stress, alle nieuwigheid net wel of slechts met moeite aankunnen, is daar een onderdeel van’, legt Batja Mesquita uit. Mesquita is hoogleraar psychologie aan de KU Leuven en ervaringsdeskundige. Ze begreep mijn verzoek in eerste instantie dan ook niet: ging het om haar expertise of om haar persoonlijke verhaal? Ze woonde op veel verschillende plekken in Europa, zelfs in Bosnië, maar ervoer de grootste shock in Amerika. Mesquita: ‘Bij een internationale verhuizing verandert er niet alleen materiaal veel, maar verlies je ook je sociale netwerk. Aculturatie kan je moe maken omdat alles, zelfs hoe een melkfles eruit ziet, anders is dan je gewend bent. In zeer ernstige gevallen kun je van aculturatie uitgeput raken, angstig of depressief worden. Als je dichterbij blijft, is de impact natuurlijk kleiner.’
Het ligt niet alleen aan jou
Je hebt ervaring met de nieuwe cultuur nodig om je ertoe te leren verhouden en om over je stress heen te komen. Maar wat nu als je alleen contact hebt met een nukkige caissière, bijvoorbeeld omdat je thuis werkt of doordat je onwillekeurig veel vrienden maakt met dezelfde herkomst? ‘Je past je maar aan in de mate waarin je contact hebt met de nieuwe omgeving’, legt de wetenschapster uit. ‘Het is bovendien heel belangrijk hoe de vertegenwoordigers van die nieuwe cultuur over jou denken. Als je niet welkom bent is het moeilijk, zo niet onmogelijk, om geïntegreerd te raken. Wanneer je in een goede baan terecht kan, heb je daar natuurlijk veel minder last van. Je gastomgeving speelt een belangrijke rol in hoe snel en hoe goed je integreert, dat ligt niet alleen aan jou.’
Cava Wat kan helpen de stress het hoofd te bieden: dénken dat je het aankunt, enkele positieve ervaringen in het begin en de aanwezigheid van een bestaand netwerk om op terug te vallen. Het handjevol mensen met wie ik contact heb gehouden zijn dus een aanknopingspunt, al was het maar om te weten te komen waar ik mijn kaas moet kopen en waar je het best een cava kunt gaan drinken op vrijdag. Voor fotograaf Ksenia Galiaeva, sinds een jaar in Antwerpen, was de aanwezigheid van goede vrienden de reden om zonder veel twijfel te verhuizen. Oorspronkelijk komt ze uit Rusland. Vlak na het ontbinden van de Soviet Unie nam ze de gelegenheid om een jaar in het buitenland te studeren. Het werd de kunstacademie in Den Bosch. Het ene jaar werden er achttien.
Ze vertrok naar België omdat ze Amsterdam zat was. ‘Ik moest steeds verhuizen, kreeg minder ruimte voor meer geld. Toen er ik na drie maanden reizen in Japan terugkwam, werd ik overvallen door al die dingen die me waren gaan tegenstaan. Het was echt een cultuurschok, ik ben meteen doorgereisd naar België.’
Deze keer was het maar een halve migratie
Vergeleken met de schok toen ze uit Rusland kwam, stelde deze verhuizing niets voor. Een halve migratie noemt ze het. ‘Het duurde heel lang voor ik de dingen begreep destijds. Nu was het beter: dichtbij, dezelfde taal, vrienden in de stad, weinig risico omdat je leven een beetje door kan lopen en je makkelijk terug kunt als je zou willen.’
Ik vertel haar over mijn vermoeidheid, hoe de kleine verschillen me tegenvallen. Ze geeft toe dat ook zij de verhuizing heeft onderschat. ‘Ik dacht dat sommige dingen makkelijker zouden zijn omdat ik al vrienden had. Maar mijn netwerk breidt zich niet echt uit. Ik werk bovendien in een atelier aan huis tegenwoordig. Of dat een goede invloed heeft weet ik niet’, voegt ze er grinnikend aan toe.
Zetelplakken Ondanks mijn bescheiden netwerk in de stad breng ik veel tijd alleen door achter de computer, of met mijn geliefde op de zetel of café. Of het eigenlijk uitmaakt of je alleen of samen verhuist, vraag ik aan Batja Mesquita. ‘Het kan bedreigender zijn als je in je eentje bent. Meer heimwee, een hardere confrontatie omdat je alles zelf moet uitzoeken. Maar daarvan leer je ook sneller en dan gaat de stress misschien eerder over. Als je samen bent is de kans op isolatie groter omdat je eerder geneigd bent thuis in de zetel te blijven plakken. Dat is veilig, maar isolatie geeft op den duur ook stress omdat je je niet leert aanpassen.’
Schrijver Ivo Victoria verhuisde twaalf jaar geleden naar Amsterdam. Dat zijn Franse vriendin daar reeds woonde vergemakkelijkte zijn integratie. ‘Zij had al een sociaal leven daar, wist waar we uit konden gaan, waar er dingen te doen waren. Ik kende ook mensen van mijn vorige werk bij Mojo. Daarbij, ik hield wel van de Nederlandse manier van werken en communiceren, dus ik ging gemakkelijk mee in de nieuwe situatie.’
Dat hij na al die tijd nog altijd de Vlaamse Amsterdammer is, deert hem nauwelijks. ‘Ik merk het wel wanneer er een Nederlander met vergelijkbaar werk en status tegelijkertijd een boek uitbrengt. Dan zal De Volkskrant eerder dat boek recenseren dan het mijne. Maar tegelijkertijd kan ik juist door de afstand ook meer voor De Standaard werken, omdat de verschillen een onderwerp zijn geworden.’
Met de spullen in de supermarkt heeft hij geen probleem, maar zijn vriendin koopt altijd groot in wanneer ze in zo’n Franse supermarché zijn. ‘Wat ik wel echt mis is de cafécultuur. Vroeger kon ik gewoon ergens alleen naar toe en dan was er altijd wel iemand die ik kende. Dat is nu niet meer, de stad is te uitgestrekt.’
Rijker beeld Brengt een internationale verhuizing ook positieve psychische gevolgen teweeg? Batja Mesquita: ‘Veel onderzoeken laten zien dat wanneer je bi-cultureel bent, je een rijkere en complexere denkwereld hebt. Je bent eerder in staat om verschillende perspectieven te combineren en te zien. Het geeft je een ander, genuanceerder beeld van de wereld. Maar alleen als je het aankan, anders is het stresserend.’
Het zou verplicht moeten zijn voor Belgische politici
‘Ik zou een ander mens zijn als ik in Antwerpen was gebleven’, bevestigt Ivo Victoria dat idee. ‘Mijn leven is totaal verandert doordat ik ben gaan schrijven, freelancer geworden ben. In België was dat ondenkbaar, daar werd het totaal niet gestimuleerd. Toen ik mijn ontslag gaf bij Mojo omdat ik meer vrijheid wilde voor mijn romans, werd dat toegejuicht.’ Zou hij het aanraden om een keer aan de andere kant van de grens te wonen? ‘Absoluut. Al was het maar om de relativiteit van je eigen problemen en het land van op afstand te kunnen bekijken. Voor Belgische politici zou het verplicht moeten zijn.’
Verfrissend, vermoeiend, blijvend Het perspectief van de buitenstaander is zowel verfrissend als vermoeiend. En blijvend, hoezeer je ook integreert. Je kunt dat ook inzetten, zoals Ivo Victoria in zijn boeken de vervreemding als achterliggend thema heeft, of ter herwaardering van je culturele afkomst. Hoe anders is het lopen door een Leidse straat waarin alle huiskamergeheimen zich aan je prijsgeven tegenover de van oude verf bladderende rolluiken in een Antwerpse. Verbazing is een prettiger toestand dan ergernis.
Nog een laatste vraag aan Batja Mesquita. Stimuleert een creatieve geest een spoedige gewenning? ‘Er bestaat geen onderzoek naar, maar ik kan me voorstellen dat een nieuwe situatie minder bedreigend is omdat creatieve geesten meer open staan voor nieuwe ervaringen.’ En als het toch tegen zit kun je altijd nog in je zetel gaan zitten met een boek van Victoria.
BOEK - Over de verschillen tussen de Belgische en de Nederlandse cultuur valt smakelijk te discussiëren. In 2011 liet Huis De Buren negen Belgen en negen Nederlanders hun verhaal optekenen in het boekje ‘Beste Buren’. Daarin staat onder andere een getuigenis van Ivo Victoria. Ook schrijfster/illustratrice Joke van Leeuwen komt erin voor, wiens dichtbundel ‘Kind in Brussel’ (1999) over haar ervaringen als jonge emigrante verhaalt.
Slappelingen
Ik was in Lexmond deze week. Mijn bezoeken aan het dorp komen met gemiddeld een jaar ertussen voor. Mijn auto gaat er naar de garage. Als ik in het dorp Lexmond ben ga ik soms naar de rivier. Zitten op een blok basalt aan het eind van een pier en dan staren naar de aken uit Duitsland en het gras dat wuift op het ritme van de wind en de zon die zijn vlekkenspel speelt. Soms ga ik naar de bakker om Lexmondse krakelingen te kopen. Lexmondse krakelingen kraken van de suiker. Eigenlijk zijn ze zacht. Slappelingen, noemde mijn vader ze. Ze zijn mierzoet en smaken naar vroeger en verjaardagen. Ze zijn ongelooflijk lekker. Meestal rijd ik in de geleende auto terug naar mijn woonplaats of naar een afspraak. Deze week was ik in Lexmond en ging ik naar de groenteboer in de Dorpsstraat die veel aangeharkter is dan toen ik er zeventien jaar geleden vertrok. Hj verkocht me drie zeer verse preien en een stuk boerenkaas. 'B', stond erop. 'Belegen', zei hij. 'Dat dacht ik al', zei ik. Ik liep via het Pad van Alting naar wat vroeger de Christelijke basisschool was. Aan het eind kun je de kerktoren boven de daken zien uitsteken. Vele jaren geleden filmden ze het Pad van Alting vanaf een hoogwerker naast de kerktoren voor 'Lang leve de koningin'. Er lag een boerderij met een grote tuin tussen het schoolplein en het achterste deel van onze tuin. Als ik ziek thuis was hoorde ik de kinderen spelen. Ik zat op de openbare basisschool Prinses Wilhelmina. Ik weet niet of die van voor of na haar regeerperiode stamde. De school is gesloopt. Te weinig leerlingen. Nu is er een brede school op de locatie van de Christelijke. Bij de nieuwe ingang staat een beeld van mijn vader. Het stond eerst voor ons huis bij de oprit van de dijk, maar daar stond het in de weg.
Het is niet praktisch om je garage zo ver van huis te hebben. Maar we zijn er allebei geboren en de service is er goed. Als ik op de snelweg het Zuid-Hollands landschap doorkruis, zijn mijn zintuigen extra alert ter hoogte van de aflag.
Als ik straks een Belgisch kenteken heb en een Belgische garage, wat verbindt mij dan nog met mijn geboortedorp?
Alfred Eisenstaedt’s photos of Howard University, 1946, for LIFE magazine.
-From Mr.
Aubergine love
Jack Nicholson photographed by Ron Galella, 1978.
Hier fleurt mijn maandag van op
Excellent Manners Wolf goes to his local coffee shop
John Thompson’s Foochow and the River Min, 1873
Ruth Kitchen, associate curator
John Thomson was one of the first photographers to travel to the Far East, documenting its landscape, people and antiquities.
Foochow and the River Min records the city of Fuzhou (Foochow) in Fujian province, South East China, and Thomson’s journey up the River Min by boat from Fuzhou to Nanping.
The area was noted for its beauty, with the Min winding through spectacular mountainous terrain, tree-lined valleys and rocky gorges.
The landscape inspired effective and striking composition in Thomson’s photographs - all carbon prints; a beautiful, stable process, producing images that are still vivid 140 years later.
1 of only 46 copies ever produced now sits in the National Photography Collection at the National Media Museum.
See more of Foochow and the River Min on the National Media Museum blog.
All images c. 1871, John Thomson © National Media Museum, Bradford / SSPL. Creative Commons BY-NC-SA
Bespreking | Kerry James Marshall @ MuHKA
Happy Travels! Part of the model car typology series by Diana Zlatanovski.
Ik was in mijn feedly lijst aan het speuren naar een aanknopingspunt voor een stukje en stuitte op de mini-docu 'Wij jagen', een ode aan de jacht. Het is van Nederlandse makelij, in het Nederlands gesproken en door Vimeo verkozen tot Staff pick.
In een mistig kolenveld dat door Bjorn van der Veen wordt beheerd, zien we hem en zijn Drentse jachtgroep. De makers (Vera Holland, Ted Alkemade en Salih Kilic) hebben Bjorn de goede vragen gesteld. Zijn antwoorden zijn als voice-over onder serene, niet van Jagten-achtige spanning verstoken beelden gemonteerd. Bjorn vertelt wat hij mooi vindt aan het jagen: het ritueel, de saamhorigheid ("boerenknecht en huisarts zijn tijdens het jagen gelijk"), de mate van dieronvriendelijkheid afgezet tegen megastallen. Waar hij echt van kan genieten: wanneer een dier door zijn eigen skills te gebruiken de jagers te slim af is.
Er kleeft al jaren een negatieve sfeer aan de jacht. Maar is jagen wel zo negatief? Zijn die megastallen waar Bjorn aan refereert niet veel slechter voor het dierenwelzijn? Isabella Rozendaal onderzoekt sinds 2009 overal ter wereld de jachtcultuur en haalde haar brevet om mee te kunnen doen. Dat ze wel vlees lust steekt ze ook niet onder stoelen of banken. Best opmerkelijk in een tijd waarin de gemiddelde hoogopgeleide, kunstzinnige stadsbewoner zich laat voorstaan op zijn door filosofische gronden ingegeven vegetarisme.
Daar tegenover staat een legertje mannen en vrouwen dat zelf varkentjes fokt om vervolgens het dier zelf te slachten en helemaal op te eten (Restaurant As in Amsterdam en de Tosti-Frabriek van Mediamatic bijvoorbeeld). Doet me denken aan 'The trout, the rooster and the lamb', het boekje en de serie filmpjes waarmee Sascha Landshoff afgelopen jaar afstudeerde aan de KABK in Den Haag. Hij vond het hypocriet dat hij wel vlees eet maar nooit een dier had gedood. Zodoende besloot hij drie dieren te leren doden, hetgeen resulteerde in drie brevetten en een prettig griezelig fotoproject.
Al die kunst heeft mij aan het twijfelen gebracht. Ik ging van vleeseter, over vegetariër, naar sporadisch bio-vlees eter naar keuzes ingegeven door hoe mijn pet staat. Ik ben ondertussen misschien ook wel toe aan een louterende ervaring waarbij ik het dier recht in de ogen kijk voor ik het opeet, dus er bestaat een kans dat ik binnenkort met mijn geliefde afreis naar een vriend in Zwitserland die jaarlijks een schaap slacht en dan vier dagen niets anders eet, te beginnen met de ingewanden. 's Ochtends een vent...
Je kunt je ook gewoon beperken tot kunst en eten. Deze maand is er in Tilburg een tentoonstelling en serie evenementen geweid aan het onderwerp: Meating, een bijzondere kunstmanifestatie met indringende vragen over vlees. Op 28 en 30 november kun je nog aanschuiven.
Ik wil van harte deze tentoonstelling in het Stadsarchief Amsterdam aanbevelen. Tussen drie en vijf zijn er zeer weinig andere bezoekers. Kun je er zo in opgaan (wonderlijk hoe de geschiedenis aan je voorbij trekt in een fotostudio) dat je om vijf voor vijf door een vriendelijke bediende met snor erop wordt geattendeerd dat het bijna sluitingstijd is. En als je hem dan vanuit je teletijdmachine wat verdwaasd aankijkt herhaalt hij het nog in het Engels.
Je krijgt een goed boekje met onderschriften mee, Merkelbachs bakbeest van een platencamera staat er opgesteld en er hangen flink veel prints waarvan een groot deel origineel is. Eigenlijk een perfecte combinatie voor de liefhebber van jaren veertig glamour, (locale) geschiedenis, archieven en fotografie. In de hal hangen een aantal in opdracht gemaakt portretseries van o.a. Petra Stavast (met een oude mobiel) en Blommers & Schumm (samengesteld uit gebruiksvoorwerpen).
Fotostudio Merkelbach. Portretten 1913 - 1969 t/m 5 januari 2014