Bir süredir her şeyin daha iyi olacağıyla ilgili kendimi kandırıyorum. Bu yalan sadece sağlığımı mahvetmeye yaradı. Tam da aşıyordum, diye üzülüyorum. Yalan. Hiçbir şeyi aştığım yoktu. Her şeyi görmezden gele gele, önümü göremediğim, görmek istemediğim, devam edemediğim bir noktaya geldim. Hâlâ görmezden gelmeye öyle meyilliyim ki. Başkalarının yanına gelir gelmez kahkahalar saçıyorum. Uzaktan gören beni harikayım sanıyor. Bir saniyelik sessizlikte duvara bakmaya başlıyorum. Hiç kimsenin görmediği saatler, günler boyunca. Her mesaja gülerek cevap veriyorum, her telefonu yapay bir keyifle açıyorum. Aklımı ya da kişiliğimi kaybettim, mutsuz olduğumu söylemeye çok utanıyorum. İnsanlara kendimle ilgili hiçbir şeyi yük etmemek istiyorum. Köşe bucak kaçmak istiyorum. Ama yaşamın beni getirdiği son nokta bu oldu. Daha önce hiç böyle mutsuz hissetmemiştim. Katran okyanusunda dibe çöküyor gibiyim. Anlamı yitirdim, daha önce neyi nasıl yaptığımla ilgili bir fikrim yok. Hepsini tek başıma yaptım çünkü. Yalnız yapabileceğim bir şeyi asla başkasından talep etmedim. Şimdiyse kendimi kaybettim. Yeni yıldan tek beklentimi hatırlıyorum. Bulanık. Çok ağır bir şekilde batıyorum. Ufak bir mola verip ay başı heyecanlarına yenisini ekleyip, yapay bir hevesle en baştan başlıyormuş gibi yapacağım. Nereye dokunsam yapışıyor parmak uçlarımdaki katran, saçlarımdan, paçalarımdan. Devam etmeye çalıştıkça daha çok batıyorum. Boğuluyorum. Kimse bilmiyor. Hayatım harika, tek bir şeyi bile değiştirmezdim. Ama anlatamayacağım bir kısımda film yandı. Toparlamaya çalışırken her şeyi elime yüzüme bulaştırdım. Devam edemiyorum sadece. Batıyorum. Kendim için yapacağım hiçbir şeye hevesim kalmadı artık.
gummygunk
prguitarman
turnnoffyourmind
vaporwave
andulkaphoto
