Τα σκυλιά και τα αγόρια των εξαρχείων
Σαββατόβραδο λοιπόν, λίγο ψύχρα, λίγο δεν πειράζει ας αράξουμε … Στην πλατεία. Τι ποια πλατεία, μια είναι η πλατεία. Η πλατεία. Εξαρχείων. Καθισμένες κάτω είχαμε φύγει για λίγο από την εκδήλωση (ναι το γνωστό λίγο το ναι-λίγο-μου-αρέσει).Ωσάν κυρίες με το μπέργκερ μας στο χέρι να χαζόμιλάμε. Ξαφνικά εμφανίζετε η πιο όμορφη σκυλόφατσα της πλατείας. Λευκή με μελί βούλες και μακρύ τρίχωμα. Κουκλάκι. Λίγα χαδάκια, μα ας της/του; (ποιος ξέρει) δώσω ότι μου είχε μείνει. Πριν το καταλάβω είχε ορμήσει-κουνώντας την ουρά πάντοτε και με περίσσια γλύκα-και είχε φάει και το άλλο μπέργκερ. Της Δανάης. Και μετά έφυγε. Κουνώντας την ουρά.
Γελάσαμε. Δεν είχαμε άλλη επιλογή. Ήταν πεινασμένο το καημένο. Και εμείς ήμασταν βέβαια. Αλλά δεν έχει σημασία. Έπειτα, με μια μοιρασμένη μπύρα, το θέμα είχε ξεχαστεί. Σχεδόν. Γιατί το θέμα δεν ήταν το τι έγινε αλλά το πώς έγινε. Και το τι μας θύμισε αυτή η κατάσταση. Πολλά από ότι φάνηκε.
Αν λέω αν ήμουν συγγραφέας, ίσως έγραφα ένα βιβλίο που θα μίλαγε για τις ανθρώπινες σχέσεις με αφορμή αυτό το περιστατικό. Μα δεν είμαι. Απλά μπήκα σε κάτι πονηρές και ύπουλες σκέψεις. Για τα σκυλιά και τα αγόρια των Εξαρχείων. Για τα σκυλιά τα ξέρουμε πάνω κάτω. Θα σου κάνει γλύκες για να σου πάρει το φαΐ, αλλά εσύ θα το αγαπήσεις για την φατσούλα του. Ίσως να το πάρεις και σπίτι σου. Ή αν το μόνο παραπάνω που χωράει το σπίτι σου είναι το βιβλίο που σου έκαναν δώρο, κάθε φορά που θα πηγαίνεις στην πλατεία θα το ταΐζεις.
Γενικά ίσως ούτε το βιβλίο να χωράει –έχει ξεχειλίσει πια η βιβλιοθήκη- μα σου το έκανε δώρο αυτό το υπέροχο αγόρι. Αυτό το αγόρι με τα καστανά μάτια, και τα μαύρα μακριά μαλλιά, που ίσως και να λατρεύει και αυτός την Γώγου. Και τον Ρίτσο φυσικά! Ναι, αυτό το αγόρι που ακούει «αναρχοχιπχοπ ή/και πανκ». Και φυσικά Σιδηρόπουλο και Άσιμο. Αυτός δεν σου έκανε γλύκες για να τον συμπαθήσεις αλλά γενικά ίσως είναι το ίδιο χαζούλης και γλυκούλης με τον σκύλο που σου έκλεψε το μπέργκερ. Μόνο που αυτός σου έκλεψε την καρδιά.
Το πώς και το γιατί (αν δεν σε κάλυψα πιο πάνω) δεν έχει σημασία. Ναι, στην αρχή νόμιζες πως θα τον πληγώσεις γιατί δεν σου άρεσε. Έτσι νόμιζες. Μέχρι που τον ερωτεύτηκες. Βγαίνατε στα Εξάρχεια, ίσως αυτός να τα ήξερε καλύτερα από εσένα. Βγαίνει εκεί περισσότερο καιρό από εσένα. Ίσως να μένει και εκεί. Εκεί τον γνώρισες. Η πλατεία σκηνή σε όλες τις στιγμές. Μία στο Βοξ, μια στο Ρακουμέλ, μετά στο Αθήναι. Και φτου από την αρχή. Συζητήσεις για τον Πουλατζά, την αριστερά, την ποίηση και τον έρωτα. Πολλές φόρες χωρίς λόγια.
Κάπου εδώ ξεκινάει να φυτρώνει η απορία. «Στο τέλος τι έγινε;». Ε, λοιπόν, δεν έγινε. Κάπου κάπως χαθήκατε. Ή χάθηκε. Από βλακεία. Καθαρή κακή συνεννόηση. Για το τι ήθελες και το τι ήθελε. Όπως και με τον σκύλο. Εσύ ήθελες να του κάνεις χάδια, αυτό να φάει. Το σκυλί βέβαια ήταν ξεκάθαρο από την αρχή. Το ήξερες. Τώρα με τα αγόρια των Εξαρχείων το αν ξέρεις ή όχι τι θέλουν είναι άλλη ιστορία. Και εδώ κολλάνε πιο πολύ οι γάτες.
origamiaround
blakekathryn
vaporwave
pixelskylines
areudirty
dailybridgerton
