23

[lmizantropl]

Yaktın ve biz bittik. İs kokusu üzerimde kaldı. Saç uçlarımı yanık kokan yerlerinden kestim. Gidişinin arkasında bıraktığı rüzgarda defalarca kez savruldum. Gözyaşlarımın içinde boğuldum. Üşüme hissimi kaybettim. Ruhumu astım. Tanrı yasaklamış olmasaydı bedenimi de asardım. Hayır bunu düşündürten yalnızca sen olmadın. Yaraların üzerine tekrardan basamayacağımı bildiğimden iyileştirmek için çabaladığım dizlerimi sonunda defalarca kez kana bulayan herkes düşündürttü. Şimdi düpedüz kabuktan ibaret bir beden olarak kaldım. Dolabımın içini anılarla doldurmuşum. Kapağını açarsam kabuklarımın döküleceğini biliyorum. Bir şeylere karışmak istiyorum. Gökyüzü veyahut toprak bilemiyorum. Bunun seni pek de ilgilendireceğini düşünmüyorum. Yine de bir şekilde içimde ukte kalan her şeyi dökmek istiyorum. Dökmezsem her gece göz altıma mor halkalar kazıdıkları gibi bir gecede boğazıma sarılırlar diye düşünüyorum. Bizden kalan tüm izler neden sadece bende toplandı sorusunu kendime sorunca adaletsizlik terazisinden çıkamıyorum. Neyse,  boşver. Demiştim cümlenin başında da sen yaktın ve biz bittik. Tek taraflı hiç bir şey adil olamaz zaten. Annem anka kuşunun hikayesini anlatmıştı küçükken. Bazı şeyleri anlayana kadar hep bir şekilde küllerimden doğmayı bekledim. Yalanmış. Yaktığım sigaralar küllerinden doğmayınca anladım. Yanılgılar tokat darbesi yaratınca sendeleyerek kalıyormuşuz. Ne doğru düzgün ayakta ne de yerde. Geç öğrendim.

İliklerime kadar sızlıyorum. Şu sıralar yazdıklarımda cümlelerin birbirine uyumunu umursamıyorum. Ne nerde olmalıymış bilmiyorum. Sadece susmak istemiyorum. İçimdeki cehennem bir yerlere geçsin ve hafiflesin istiyorum.

Anlayacağın dik durmak için verdiğim savaşlar sonucu omurgam yara bantlarıyla dolmuş. İzmaritlerin arasında ruhum kalmış. Küllüğü uzat.

[lmunis]

Bir anda tezahür eden virane çaresizlikle baş başa oluşun ne denli bir umut arayışıydı... Bunu göz ardı edecek meşguliyet yoktu. Şahsına nüfuz eden tezahür elle tutulur gibi değildi. Bilakis, tutsak yaşamak ona göre değildi. Kursağında biriken telmihler, virâne yokuşundaki halatlarda asılıydı. Mantıklı açıklamalar dimağ aleminden dışarı atılıyordu. Yönsüzdü. Sokağını kaybetmiş birine nasıl yol tarif edilebilirdi ki? Tabelaya yapışmış islerin eline bulaşması gibiydi. Tüm nikbilik ile insan içine karışmışken neden dışlanıyordu? Detaylı duygularında gizliydi belki de. Mecâli olmayan sebeplerin günahıydı. Üstesinden gelemediği yıldırımlarda çarpılmış, esir ruh. Kabul et, kaçış yok.

[lmizantropl]

Azab-ı cehennemi ölmemişken yaşıyorsam Tanrı’nın verdiği  hayatı değmeyecek insanlar uğruna ziyan edişimdendir. 

[lmizantropl]

Kan kusup zehrimi akıtıyorum bu gece ruhuma. Sen giderken gözyaşlarımla sükutu taç edişim, sabaha kadar kaldırım kenarında kanayışım ne zaman gelse aklıma kafama balyoz darbesi yemişçesine sendeliyorum. Zihnimde sürekli yaralarıma merhem olduğunu söylediğim an yankılanıyor şu sıralar. Yalan söylemişim. Sen ne merhem olurmuşsun ne de yaraların kabuk tutmasına müsade edermişsin. Dirayetsiz yüreğimin seni seçişinden beridir de sızlar şakaklarım. Başım omzuma ağır gelir.  Çürümüş bedenden beterdir halim. Tüm bu serzenişlerimi doğurdu tasalanmalarım... Şimdi sıksam bir köşede kafama yazarlar mı otopsi raporuma adını? Boşversene sevgillim, varoluşum bir intihar zaten.

[lmizantropl]

Sevda yarası dikmiş gönlüme gam çiçeğini, sulamadan büyütmüşüm

[lmizantropl]

- Keşke hep çocuk kalsaydık. Baksana ne kadar mutlular. Salıncaktakinin kahkahasını burdan bile duyabiliyorum.

+Her çocuk mutlu değildir abla. Bazılarının koşarak yürüdüğü yolları kamburuyla yürüyerek geçen çocuklarda var. Vücudu morluklarla dolu yaralı çocuklar var. Gözü yaşlı çocuklarda var. Nefesi titrek çocuklar var. Bak abla o salıncak var ya kimi zincirine tutunup gökyüzüne mutlulukla uçmak istiyor, kimi zinciri boğazıma nasıl dolasam da bu çocukluğu gömerim diye düşünüyor. Sencede bazı çocuklar ağır kan kaybında değil mi abla?

[lmizantropl]

Abartılmış pozitiflik yüksek doz şımarıklık biraz cahilliktir, coğrafya biraz kaderdir ve belki de portakallar sahiden mavidir.”

[lmizantropl]

Otogarlar vedalar taşır. Vedalar kemikleri kırar. Ayrılık zehri bedeni sarar ve rutubet kokarsın. Sonrasında  bir şeyler eksilir. Masadaki tabak sayısı, kapının önündeki ayakkabı sayısı, evin içindeki ses, yatağının sol yanı gibi şeyler.  Hep eksilmiyor tabi bazen artanlarda oluyor. Küllüklere doluşan izmaritler, uykusuz geceler, dinlenen şarkılar, yanaklarını ıslatan yaşlar gibi mesela. Sen bunları bilemezsin. Senden ne bir şeyler eksildi ne de arttı. Ama ben bilirim. Kemiklerin kırılışını da, müge ablayla oturduğumuz rakı sofralarında içimin oluk oluk kanayışını da çok iyi bilirim. Boşver, bilmesende olur. Bizim vedamız tek taraflıymış zaten. Benim vedam apansız, benim vedam insafsız...

[lmizantropl]

Züleyha mektup yazmaya başlayınca Yusuf diye başladı, Yusuf diye bitirdi.Gördü ki hitaptan öteye geçemedi.Anladı ki aşkın nâmesinde ser-nâmeden öte kelâm yok.

[lmizantropl]

Gecenin bir yarısı dayasam namluyu kafama , mermi delse beynimi... Yemin ederim sırtımdaki bıçakların yaktığı kadar yanmaz canım. 

[lmizantropl]

Bırak süslü cümleleri, çiçekli bahçeleri... Uykusuz kaldığım gecelerin ardından kan çanağına dönmüş gözlerimle tekrar kanarsam sana , bedenimin ahı ruhumu asar. 

[lmizantropl]

veda etmek ağırmış ali. bir sese, bir nefese veda etmek içini târumar ediyor imiş. günlerini paylaştığın insanlara hoşça kal demek kuşların yuvalarını bozuyormuş meğer. çiçeklerin soluyormuş, göğün kararıyormuş. içinde bir yara büyüyor da büyüyormuş ali”

[lmizantropl]

Kameraya gülümseyin en güzel açınızdan, kime ne acınızdan.

[lmizantropl]

Floresan lambadan çıkan cızırtı sesleri kulağını tırmalarken kafasını defterinden kaldırmadan yazısını yazmaya devam etti. Noktayı koydu, kağıdı defterden ayırıp avcunun içine hapsetti. Oturduğu duvarın dibinden kalkıp banyoya girdi. Dolaptan babasının tıraş alırken kullandığı jiletlerden birini alıp yere çöktü. Kafasının içinde annesinin ölmeden önceki çığlığı, babasının bağırışları yankılanırken sesleri susturmak istedi. Bileği kanlanırken gülümsedi. Sesler yoktu. Belki  sonraki gün uyanacak olsaydı aldığı jilet bulunur ve dayağı yerdi. Lakin sonraki gün bulunan tek şey solgun bir beden ve avcundaki kağıt oldu. “Küflenmiş bedenime kanlanmış ruhum ağır geldi” yazmıştı kağıda. Velhasıl kelam annesininin ardından bıraktığı karanfillerde kızı da soldu. 

[lmizantropl]

[lmizantropl]

 Kırık omurgamla dik duramadım. Paslı bedenimi gömmeden kurtulamadım. Zihnimdeki doluluğu raflara sığdıramadım. Bileklerimin kanlandığı mevsimleri yara bantlarıyla atlatamadım. Gönlüm infilak ederken bunu engelleyemedim. Çürümüş ruhuma çözüm bulamadım. Kendimle savaşım sona erdi. Üzgünüm, mağlup ayrıldım. 

[lmizantropl]

Tüm ihanetlere rağmen herkesi yaşatan Tanrı, belki de mutsuzluğa bağımlıydı.