Struktura pejzażu dźwiękowego
Pejzaż dźwiękowy stanowi niezwykle subtelną złożoność, którą tworzy pojedyncze brzmienie, bądź też szereg dźwięków. Dynamika jego zmienności zależy od czynników naturalnych, historycznych, społecznych, gospodarczych, politycznych, ekonomicznych, kulturowych, itp. Na charakter przestrzeni akustycznej wpływa zarówno specyfika czasu i miejsca. Nie ma mowy o absolutnej powtarzalności zdarzeń dźwiękowych i o identyczności atmosfer akustycznych różnych obszarów.
Na to, co rozumiemy pod pojęciem pejzażu dźwiekowego składa się wiele elementów. Ich rozróżnienia dokonał R. Murray Schafer. Ten kompozytor i badacz wyróżnił m.in.:
- keynote sounds (dźwięki kluczowe), dominujące w danej przestrzeni, stanowiące punkt odniesienia dla innych brzmień, nadające atmosferę całości,
- sound signals (sygnały dźwiękowe), brzmienia o istotnym znaczeniu w komunikacji ludzkiej, jak. np. dzwony kościelne, syreny alarmowe, itp.,
- soundmarks (znaki dźwiękowe), dźwięki identyfikacyjne, nadające charakter, specyfikę całości,
- sound events (zdarzenia dźwiękowe) mające charakter okazjonalny, bezprecedensowy.
- dźwięki natury nieożywionej (ang. geophony), np. szum wiatru, deszczu, ruchu powietrza, wody, “muzyka żywiołów”,
- dźwięki natury ożywionej (ang. biophony), brzmienia wszelkich organizmów żywych, np. śpiew ptaków,
- dźwięki związane z człowiekiem i jego działalnością (ang. anthropophony), brzmienia organizmu ludzkiego, ale i wynikłe z działalności ludzkiej.