Χωρίς Τίτλο @logiakena-blog - Tumblr Blog

Posts

logiakena-blog

Ο αστερισμός

Καπου στην μεση της υπαρχει αστερισμος

Μα τα δικα της αστερια ειναι σημαδια

Και παντα ελεγα πως ηταν ο Σκορπιος

Και αυτη μου ελεγε πως ηταν τα δυο μου ματια

Ηταν ο ερωτας μας τοσο δυνατος

Που ολο καθομουν και την κοιταζα με τις ωρες

Μαζι της αλλαξε ολος μου ο ψυχισμος

Αγαπησα καθε κομματι της με πάθος

‘Ισως ολο αυτο να ηταν ενα λαθος’

Μου ειπε και έφυγε ενα βράδυ με βροχη

Γυρισα σπιτι μου εγω γεματη αγχος

Μήπως και βραχηκες μωρο μου και εσυ

Περνανε οι μηνες και αλλαζουνε τα χρονια

Μα οσο και αν φαινομαι καλα εισαι εκει

Και σε σκεφτομαι οταν πεφτει καθε σταγονα

Και οταν βλεπω τα αστερια στην εξοχη

Δεν ξερω ποσο εχω αλλαξει ακομα

Και στον καθρεφτη δεν μπορω να κοιταχτω

Φοβαμαι πλέον να δω εμενα

Και μήπως στα ματια μου δω τον αστερισμο.

Ζουμε σε πραξεις και οχι σε χρόνια. Η σαθρα δομημενη θεωρηση του χρονου, με τον ακρως υποκειμενικό και αμφισβητισιμο χαρακτηρα της, αποτελει εναν ανθρωπινο τροπο προσδιορισμου ενος μη ανθρωποκεντρικου κοσμου. Θα ηταν πιθανον πιο σκοπιμο και βεβαια πιο λογικο, να μετραμε τη ζωη μας σε πραξεις που διαφοροποιουν το παρον απο το παρελθον, αντι σε αδιαφορα, φτωχα, κενα χρονια. Άλλωστε, η ψυχη δεν γεμιζει με το περασμα του χρονου αλλα με την τερψη του πνευματος και την ευφρανση της καρδιάς. Οπως θα ισχυρίζονταν οι αριβιστες αυτου του κοσμου: 'Η ζωη δεν μετραται σε χτυπους του ρολογιου, αλλα σε φορες που η καρδια μας σταματαει να χτυπαει'

Ευτυχία είναι η βόλτα το βράδυ στα σοκάκια της χαοτικης Αθήνας.Μια μπύρα, μια κιθάρα και ενα τραγούδι μισο, σκαρφισμενο σε μια στιγμή. Ευτυχία είσαι εσυ και ειμαι εγώ, και είμαστε οι δυο μας, ως ο πιο γραμμικος συνδυασμός του νέκταρ της ψυχής μας, που ανοίγει τα μάτια μας το πρωί και μας κρατάει άγρυπνους το βράδυ. Ευτυχια ειναι οι βόλτες στην βροχή, με υπόκρουση το πιο ομορφο μελαγχολικο κομματι.Ευτυχία είναι και η θλίψη μας, όταν μας οδηγεί σε ενα πολύτιμο αύριο.

#vinylio

Ησουν ο δικος μου παροξυσμος,

Η απωλεια καθε λογικης,

Η απομακρυνση καθε φοβου.

Υπηρχες εσυ• και καθε τι γυρω σου ηταν μια θολουρα, μια σκεψη κενη, χωρις νοημα, χωρις σημασια.

Η ζωη μου ησουν εσυ.

Ειναι παιχνιδι ομως ο χρονος και επικινδυνος ο δικος μου φαταλισμος

Μια μερα εφυγες και καμια ειμαρμενη δεν μπορουσε να εξηγησει το γιατι

Σου αφησα τριανταφυλλα σημερα.

Ο κοσμος μου είναι ακομα θολός.