İsimsiz @lostandweirdwithoutyouhere - Tumblr Blog

Posts

kendini kaybediyor ve kendini buluyorsun defalarca. hayat bir tam tur dönüyor. 10 yılı aşkın zaman geçiyor gizli blogunu açmanın üzerinden. tüm o hüzünler, neşeler, aşklar ve acılar geçiyor. hepsine yıllar sonra yeniden bakınca sadece gülmek geliyor içinden. hayattı ve geçti. "your future self is watching you through memories" alıntısı geçiyor aklından ve bu alıntıyı ilk gördüğün anda, 12. sınıfın bir boş dersinde kapı tarafından soldan ikinci sütunun üçüncü sırasında otururken aniden kafanı kaldırıp bakıyorsun tavana. o an biliyorsun ki seni izleyeceğim yıllar boyunca. şu an olduğu gibi. sana seslenmek istiyorum yıllar sonrasından. evet büyük aşkını yaşayacaksın sen de, evet büyük kalp kırıklığını da yaşayacaksın ve öncekilere benzemeyecek. evet değişeceksin ve gelişeceksin. ilerliyorum sanarken aynı çemberin içinde döneceksin. mesela üniversitenin ilk yılı o karlı günde o dönemki sevgilinin yaptığı bir şeye kalbin kırılmışken, hemen yan taraftaki yurtta gelecekteki eşin yurt odasında uzanıyor olacak. ikiniz de ders çalışarak sabahlayacaksınız belki bir 20 metrelik mesafede. sonra, onun kapüşonunun içine sakladığı yavru köpek var ya bir kış gecesi kamelyanın altında üşümesin diye kucağınıza aldığınız, işte o köpeği gelecekteki eşin beslemiş olacak. birbirinizi bir 10 yıl bekleteceksiniz. defalarca kez değişerek ve başka insanlara dönüşerek. seni nasıl hissettirir bilmiyorum ama sana spoiler vermek istiyorum. ikimiz de hala inanmıyoruz zamanın düz bir çizgi üzerinde aktığına. bu yüzden hala orada olman, var olmuş olman beni güvende hissettiriyor. sen olmasan kim olduğumu bilemezdim.

işte geçmiş bile beş yıl daha. bir kitabın sayfalarını çevirir gibi kolayca geçiyor zaman. her biri kendi içinde bir ömür taşıyan nice hikayeleri geride bırakıyor. seni merak ettim bir süre. her gün gördüğüm, adı telefon ekranımdan kaybolmayan, teni tenime değen rastgele bir yerde yan yana dururken, böyle birinden bu kadar yakınlıktan sonra nasıl merak edilecek kadar uzaklaştım? düşündükçe garipsedim. nerededir, ne yapıyordur, kimdir? son bıraktığımda kim olduğunu bilemiyordum artık. ne kadar değişmişsindir kim bilir. kocaman bir otelin yüksek katlarının birinde, beyaz bir tabağın içinde soyulmuş, küp küp dilimlenmiş portakallar uzatıyordun bana. benim için getirmişsin. mesafeliyiz ve pek konuşmuyoruz. bir gizlilik içinde, biraz tedirgin biraz meraklı bir şekilde birbirimizi takip ediyoruz. elimde bir tabak portakal. beni hala düşündüğünün kanıtı. belki beni hala düşündüğünün umudu. merak ediyorum ama sormuyorum, çekiliyorum ama gitmiyorum peşinden. ayıp, yazık ve günah. insanlar ne şekillerde birbirinin hakkına giriyor. burası dünya, sonsuza kadar süren bir kurbağa ve akrep hikayesi. bir kurbağa oluyorsun bir akrep. her türlü nasıl biteceğini biliyorsun. ama enjoy the ride diyorlar ya hani. bir süre akıntıya karşı yüzdüm, bir süre çırpındım, bir süre kendimi akıntıya bıraktım. ah, zaman her şeye rağmen geçiyormuş. ohh, zaman her şeye rağmen geçiyormuş. akıyormuş sürekli parmaklarımdan. ya içimdeki durgun, acı su gibi olsaydı? öyle işte. pembe bulutlar, beyaz duvarlara yansıyan gün batımı, turuncu yaz gülleri. her şey aynı ve her şey aynı değil. zamanı ve mekanı birbirinden ayıramazsın. şimdi yine insem o yokuştan, köşedeki marketin önünde dursam, sıcak ve bunaltıcı bir yaz akşam üzeri olur, belki aylardan hazirandır. yıllar geriye sarar. arabandan inersin belki, kalabalığın içinde kayboluruz. belki başka insanların hayatlarına karışırız, dünyaya karışırız birbirimizin dünyalarından çıkıp.

insan kotu insanlarla tanisabilir, kotu olaylar yasayabilir, kotu ortamlarda bulunabilir, basina hep talihsiz seyler gelebilir, herkese dokunan sans onu ebediyen es gecebilir. yine de, her seye ragmen, her kosulda insan kendinden sorumludur. yaptiklarindan ve yapmadiklarindan. bu sorumlulugu ustune almalidir, baskasina yuklememelidir. kimseden bir sey yapmasi/yapmamasini bekleyemezsin. kendi istikbalini, bugununi ve yarinini baskasinin keyfiyetine birakamazsin. mutsuz oldugun yerlerden kacmali, seni mutlu edemeyecek insandan jest beklememeli, kotulerle ilisigi kesecek kadar -her ne kadar aci verse de- cesur olmali, kendi icin ayaga kalkabilecek kadar guclu olmali, basina gelen felaketler icin baskalarini suclamamali, bir seyleri degistirebilmeli. sadece ve sadece, en basta ve her zaman kendisini dusunmeli. biricik kendisini. baska kimse icin biricik olmayacak kendisini. denemeli ve tekrar tekrar denemeli. baska bir sans yok. baska bir yol yok. yeni imkanlar aranmali, durmadan. yeni imkanlarin varligina inanilmali. bu imkanlar somut olarak mevcut olmasa da ozsaygi ve kurtulusun hatri icin aranmali, cabalanmali. cunku kurtulus sonucta degil emegin kendisindedir.

agri magri yok. tatavayi kestim. herkese var bana yok. kabul ettim. uzun cumleler yok. sadevce ben varim. ben ve hickimse. ben ben ben ben ben ben benn ben benn ben ben benn ben. belki oguz atay. biraz da sylvia plath. ama en cok ben. en basta ben. kendi avucumun icindeyim. alnimi kendiminkine yasladim. kizim, dunyanin degil evrenin en hatali ise yaramaz boku olsan da benimsin. bensin. noktalardan virgullerden gelip gecici seylerden kurallardan uzaksin. bensin ve bana aitsin. herkes gider kaliriz biz bize. ben bene. bok gibi yazilar yazarim yazarsin. yine de severim seni. kimse sevmesin. ne yapayim? seni seviyoeum ve opuyorum. seni opuyorum ve ruhumda kelebekler ucusuyor. biz kendimizin kelebekli bahcesiyiz. biz kendimizin mezarligiyiz. biz kendimizin huzun uretim merkeziyiz. biz kendimizin kahkahasiyiz. ben bukulen dudaklarinim donuk gozlerinim kabarik saclairnim. sen dolan gozlerimdesin kalin parmaklarimdasin catan kaslarimdasin. icimdesin ta icimde. kimsenin bizi bulamagacagi bir yerde. tek ve tek ve tek ve tek ve tek ve tek ve tek basimiza. ben ve sen ve ben ve ben ben ben benn ben

içimde bir bahar taşımıyorum, içimde hiçbir şey taşımıyorum. bok gibiyim

bok gibiyim. hiçbir zaman hiçbir şeyi yapamayacakmışım gibi geliyor,hiçbir şey yapmak istemiyorum, sanırım buna depresyon deniyor. yazım hatalarımı düzeltmeyeceğim. birbirini seven insanları izliyorum, yakın arkadaşları. insanlar araında olmak istiyorum, izole olmaktan sıkılıyorum. ama insanlar araında olmak benim için her zaman bir yük eğlensem de mutlu olsam da odama gitmek ve tek başıma oturmak istiyorum arada. yalnız ve dışlanmış hissediyorum insanlar arasında bazen ellerinde olarak ama çoğulukla olmadan böyle hissetiriyorlar. onlar ne yapsın kendilerine uygun mutlu arkadaş seçmek isterler beni kim niye istesin. karmaşam kime güzel gelsin. kolay vazgeçiliyorum ve ağlağım. sana bir sorunumu söyleyince takmıyor geçiştiriyorsun yani en azından benim istediğim gibi bir moral vermiyorsun azıcık gerçekten umrunda olduğumu görmek istiyorum. ama o kadar neşelisin ve o kadar çok mızmızlık yaptım ki galiba sana gıcık geliyorum artıl. ama beni gerçketen sevsen bu hastalıklı hallerim sana tatlı gelirdi, bana yardım etmeye çalışır, beni dinlrdin. t nin yaptığı gibi. sanki herkesi ben bağlıyorum birbirine. bağlıyorum sonra yavaş yavaş aradan çekiliyorum.

8 Mart pankartlarına Mehmet Aslantuğ'un bu sözlerini de yazın kızlar: "Kadın evinde, üretimden çekilip bütün ikbal istikbalini bi adamın vicdanına, aşkına, samimiyetine, günün sonunda bi gün aklının karışmasına, yanılgılarına bırakmamalı."

vıcık vıcık kaygan bir balık. denizden çıkardım ama elimde tutabilecek miyim

birazcık karakterimi gösterdim. ne olacaktı ki, insanlar birbirine bok gibi davranıyor, tüm akıl hastalıklarını, tüm oyunlarını korkmadan sergiliyor. yine de seviliyorlar, yine de vazgeçilmiyorlar. benim ise anında numaram siliniyor lskdfs. ne bekliyordum ki, beni böyle kabul etmesini mi, onun ona davrandığı gibi tüm sorunlarımı kabullenip çözmeye çalışmasını mı, en azından beni buna rağmen sevmesini, bırakmamasını mı ? öylesine olduğunu kabullenemiyorum, öylesine... seçilip sevilmek farklı bir şeydi. herkes alttan alınır, ben alınmam, ama sorsalar alınırım.

portakal y erken, gökyüzüne bakarken, kar yağarken, yağmur yağarken. düşünüyorum

bir hayal gibi yatakta oturuyorsun hayal gibi. yavaş yavaş siliniyor gibi bu dünyadan. her şey bitmek üzere der gibi. kelimelerim içimde kalacak ve bir daha kimse beni yarglamayacak. gel son bir şey verelim bir şey bir şans değil çünkü devam etmeyecek bu konuda anlaştık, sessizce. son kez mutlu olalım birlikte. birlikte nasıl mutlu olduğumuzu hatırlamak için. şimdi hatırlamak için kendimizi hatırlamaya zorlamak için ya da sonra hatırlamak için. yolumuz bir daha kesişmemek üzere ayrıldığında hayatımıza giren insanları sayarken listede bir isim olduğumuzda. ismini okumak, ismimi okuman. nasıl hissettiriyor ne tuhaf. ağzımdan çıkarken tuhaf hissediyorum söylemek istemiyor gibi. her şey bitecek, bir gün. evet bu da, evet bir şekilde, kimbilir. peki anılar. iki insan ayrılınca arada kalan onca anıya noluyor. sessiz sedasız yeryüzüne mi karışıyorlar. yoksa hafızalara eşyalara defterlere mi siniyorlar yavaş yavaş. hayata mı karışıyorlar. peki ya öpücükler, il öpücükler de mi. değersiz ilk öpücükler de mi

sevgi garanti edilecek, bel bağlanacak bir şey değil. kendin dahil kimsenin sevgisine güvenemezsin. diğer yarım dediğin seni yarım bırakır. sevgiyi çabayla elde edemezsin. sevgi nasıl oluşur bilemezsin. emeklerin ve zamanın bir anda hiç olur. sevgi kendiliğinden oluşan bir şey. insan hayatta her zaman kendine odaklanmalı. ve yaşamaya. hayat kadar değerli ve büyük bir şey yok. ben gözlerimi kapattığımda dünya olmayacak. sadece kendi yaşamıma odaklanmalı, kendim için yaşamalı, dönüşmeli, tecrübe etmeli, haz almalıyım. görmeli, okumalı, gezmeli, biriktirmeliyim. sevgiye ve insanlara değil kendime ve hayata odaklanmalıyım. diğer türlü bir şeyin ‘’içinde’’ olduğumdan asla emin olamam. bana hiçbir şey garanti veremez. akışına bırakmalı ve kendimi aramalı, kendimi oluşturmalıyım. başrolün ben olduğum bu süreçte hayatıma girmek isteyen giren, beni sevecek olan sever, ben bunlara müdahale edemem, kapılamam, zorla elimde tutmaya çalışamam. elim açık, gönlüm açık. seven için burdayım, sevmeyen de sevmesin. isteyen bir şekilde hayatımda bu yolculuğumda bana eşlik eder ve ben de zevkle paylaşırım hayatımı. ama asla amacım bir insan olmamalı, insan değil anı kazanmalıyım. insanlar için uğraşmamalıyım. onlar benim dengim, ve kazanma kaybetme insan ilişkilerinde çaba ile veya akıl ile olmaz. belki olur ama buna değer mi, bunun için harcanacak onca emeğe ve zamana. zorla güzellik olmaz. olursa da güzel olmaz. olacaksa da istemiyorum. ne bileyim. ben buradayım, şuan, ve bundan kıymetli bir şey yok. özellikle beni şüphede bırakan kalbimi kıran ve bir sabah uyanıp beni sevmediğine karar verecek bir şeye gerek yok.

Heartless Bastards - Only For You

#1 #son

ne olurdu merak ediyorum ama kendime bunu yapmadığım için çok memnunum. belki devam etsem güzel birşeyler olurdu her şey değişirdi hissi yiyip bitiriyor insanı. ama genel bir memnunluk var. içimden inanmamışım hiç değişeceğine, umudum yokmuş. keşke böyle güçlü olmamı gerektirecek sorunlarla karşılaşmasam. basit şeylere üzülmenin keyfi hiçbir şeyde yok

Joy Division - Love Will Tear Us Apart [OFFICIAL MUSIC VIDEO]

tam zamanında taktığım bir şarkı. ian curtis ve control

freshflowersahead-blog

ben buyum ve değişemeyeceğim. değişmek müümkünse bile bu ben olmayacağım ve beni seven insan ‘’beni’’ hiç tanımamış ve sevmemiş olacak

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

İsimsiz