Love Dog @lovedog4-blog1 - Tumblr Blog

SZNAUCER MINIATUROWY

Sznaucer miniaturowy to mały, ale krzepki pies o szorstkiej, tworzącej na głowie charakterystyczną brodę i wąsy sierści. Sznaucera miniaturowego nauczymy, czego tylko chcemy, jeśli wykażemy się inwencją i go podczas nauki nie znudzimy. Jest dobrym przyjacielem dla starszych dzieci.

Charakter

Sznaucer miniaturowy mimo niewielkiego wzrostu nie ustępuje odwagą i pewnością siebie swoim większym krewniakom. Ma duży temperament, silny charakter, jest żywiołowy, wesoły i spontaniczny. To doskonały pies rodzinny, pod warunkiem że trafi w odpowiednie ręce. Mocno przywiązuje się do właściciela i potrafi demonstracyjnie okazywać uczucia. Potrzebuje bliskiego kontaktu z opiekunem i źle znosi samotność, dlatego nie powinno się go izolować.

Jest dobrym przyjacielem dla starszych dzieci. Natomiast dla kilkulatka może nie być odpowiedni, ponieważ jak większość małych psów nie lubi niedelikatnego traktowania. Dobrze dogaduje się z innymi zwierzętami w domu. Samce bywają jednak zadziorne wobec obcych pobratymców tej samej płci, zwłaszcza jeśli są one od nich większe.

Wynika to jednak raczej z silnego instynktu terytorialnego miniatury, a nie z agresji. Jako pies odznaczający się wrodzoną czujnością i dużą spostrzegawczością ma zadatki na niezłego, choć czasami nadmiernie gorliwego i hałaśliwego stróża.

Jego aktywność powoduje, że mimo niewielkiego wzrostu nie należy do kanapowców i potrzebuje codziennej porcji ćwiczeń na świeżym powietrzu. Jest mało wymagający i doskonale przystosuje się zarówno do domu z ogrodem, jaki i do mieszkania w bloku.

Umiejętności

Dawniej te niewielkie, szorstkowłose psy wykorzystywano do tępienia gryzoni w stajniach i wiejskich domostwach. Sprawdzały się także jako stróże gospodarstw, często towarzysząc w pracy większym czworonogom.

Obecnie to przede wszystkim psy rodzinne. Doskonale poradzą sobie na kursie posłuszeństwa, z powodzeniem też można z nimi uprawiać obedience, agility, flyball czy frisbee.

Szkolenie i wychowanie

Sznaucer miniaturowy to pies bardzo inteligentny, bystry i samodzielny. Uczy się chętnie i szybko, a ćwiczenia sprawiają mu przyjemność. Muszą być jednak urozmaicone i powtarzane w krótkich sesjach, ponieważ długie, monotonne szkolenie szybko go znudzi. Nauka powinna się opierać na pochwałach i nagrodach za dobre zachowanie i ich braku w razie nieposłuszeństwa. Należy unikać kar fizycznych, bo u tak wrażliwego zwierzaka mogą wyrządzić wiele szkody.

Sznaucer miniaturowy wymaga konsekwentnego, ale pełnego ciepła podejścia. Nie można traktować szczeniaka oschle. Przedstawiciel tej rasy pozostawiony samemu sobie może sprawiać problemy wychowawcze. Ważna jest prawidłowa socjalizacja malucha – musi poznawać różnych ludzi, inne psy, nowe sytuacje, odwiedzać głośne i zatłoczone miejsca (np. dworce, stacje metra).

#sznaycerpies

OWCZAREK SZKOCKI DŁUGOWŁOSY

Owczarek znany najlepiej z książki "Lassie, wróć!". Rasa występuje w odmianie długowłosej i mniej znanej - krótkowłosej. Collie to psy bystre, wrażliwe i delikatne psychicznie, lubiące pracować z człowiekiem. Są mało agresywne, raczej przyjazne, choć nie wylewne.

Charakter

Owczarki długowłose i krótkowłose mają taką samą budowę ciała, różnią się jedynie rodzajem szaty. Mają także podobny charakter, chociaż collie krótkowłose są na ogół silniejsze psychicznie i bardziej pewne siebie. Z uwagi na mniej efektowny wygląd były bowiem częściej wybierane do pracy, podczas gdy ich długowłosi kuzyni stali się bywalcami wystaw i psami do towarzystwa.

Collie są spokojne, wrażliwe, o umiarkowanym temperamencie. Wierne, łagodne i oddane rodzinie, najchętniej przebywają w pobliżu swojego pana. Lubią dzieci i obchodzą się z nimi delikatnie. Na ogół odważne i pewne siebie, są powściągliwe wobec obcych, co czyni z nich dobrych stróżów.

Poprawnie układają się ich stosunki z psami i innymi zwierzętami. Choć są dosyć aktywne i lubią przestrzeń, przystosują się do życia w mieście, jeśli tylko będą miały jakieś zajęcie i codzienną porcję ruchu.

Umiejętności

Pierwotnym zadaniem collie była praca przy zaganianiu owiec. Gdy zmalało zapotrzebowanie na psy pasterskie, znalazły zatrudnienie w innych dziedzinach. W czasie I wojny światowej były np. wykorzystywane w armii angielskiej jako psy łącznikowe.

Chociaż obecnie to przede wszystkim towarzysze rodziny, sprawdzą się także w roli przewodników niewidomych, pomocników osób niepełnosprawnych i w dogoterapii, dobrze poradzą sobie też jako psy lawinowe. Nadają się do uprawiania psich sportów (np. agility, obedience). Podołają nawet szkoleniu obronnemu (IPO) pod warunkiem, że będzie ono miało sportowy charakter (z racji silniejszego charakteru lepiej sprawdzą się tu osobniki krótkowłose).

Szkolenie i wychowanie

Collie wyróżniają się dużą inteligencją i podatnością na szkolenie. Mają dobrą pamięć, komendy przyswajają trwale, nie są jednak ślepo posłuszne. Nie lubią monotonnych ćwiczeń i ostrego traktowania. Chętnie współpracują z właścicielem, jeśli ten postępuje z nim delikatnie, lecz stanowczo. Szczenięta wymagają socjalizacji z ludźmi i psami, muszą być też przyzwyczajane do różnych sytuacji. Pozostawione samym sobie i izolowane od świata mogą wyrosnąć na tchórzliwe osobniki.

Maltańczyk – opis rasy

Maltańczyki to niewielkie psy, a ich wygląd niezmiernie cieszy oko. Jest to przede wszystkim niewielka rasa, raczej długowieczna. Jej przedstawiciele mogą cieszyć się długim życiem – maltańczyk potrafi dożyć nawet kilkunastu lat. To pies z czaszką dłuższą niż kuf. Maltańczyk posiada nisko osadzony ogon oraz szeroką klatkę piersiową znajdującą się poniżej poziomu łokci. Jego sierść jest bardzo przyjemna w dotyku. Włos jest obfitej długości, a także znajduje się na całym ciele. Wielu właścicieli czworonogów decyduje się na tą rasę psów ze względu na błyszczącą oraz bardzo delikatną w dotyku sierść, z którą mają do czynienia podczas pieszczot, które te psy uwielbiają. Opis rasy maltańczyka oczywiście charakteryzuje także uszy. Te powinny być w kształcie trójkątów, dokładnie przystające do boków głowy. Najczęściej spotkać możemy maltańczyki maści białej, rzadziej o kolorze kości słoniowej.

#maltanczyk

YORKSHIRE TERRIER (PIES YORK MINIATURKA)

Yorkshire terrier to pies uparty i niezależny. Sprawia to, że nie nadaje się do standardowego szkolenia, trzeba jednak nauczyć go podstawowych komend, by nie wszedł właścicielowi na głowę. York jest pewny siebie, zadziorny i odważny ponad miarę.

Charakter

Yorkshire terrier to pies o dużym temperamencie, wesoły i pełen werwy. Choć wygląda jak maskotka, wcale nią nie jest. To terier z krwi i kości – silny i niezależny, który szybko wejdzie właścicielowi na głowę, jeśli ten mu na to pozwoli.

Jest bardzo wrażliwy i przywiązany do opiekuna, o którego bywa zazdrosny. Najlepiej się czuje, kiedy może mu stale towarzyszyć, choć umie też spędzić kilka godzin sam w domu. Prawidłowo wychowany nie sprawia kłopotów i łatwo adaptuje się do różnych warunków i sytuacji.

To dobry przyjaciel dla starszych dzieci. W wypadku kilkuletnich maluchów trzeba uważać, aby nie zrobiły mu niechcący krzywdy – nie powinny brać szczeniaka na ręce, a zabawy muszą się odbywać wyłącznie na ziemi, pod kontrolą dorosłych. Jak większość miniaturowych czworonogów york nie lubi niedelikatnego traktowania i może na nie źle zareagować.

Yorkshire terrier jest pewny siebie, zadziorny i odważny ponad miarę. Cechy te w połączeniu ze zbytnią ufnością sprawiają, że czasem wpada w tarapaty. Jego stosunki z pobratymcami zwykle dobrze się układają (choć zdarzają się wyjątki), ale zdecydowanie woli towarzystwo własnej rasy lub większych od siebie czworonogów.

Przedstawiciel tej rasy jest spostrzegawczy i bardzo czujny, przez co bywa nadmiernie hałaśliwy. Sprawny i energiczny lubi ruch na świeżym powietrzu, ale nie potrzebuje długich spacerów.

Umiejętności

Yorkshire terriery miały kiedyś opinię bardziej łownych niż koty, dlatego chętnie trzymali je młynarze i handlarze zbożem do zwalczania szkodników. Obecnie czworonogi te są cenionymi psami do towarzystwa.

Niekiedy uprawiają psie sporty, np. agility czy taniec z psem. Niektórzy przedstawiciele rasy sprawdzają się jako psy wizytujące w szpitalach czy domach opieki.

Szkolenie i wychowanie

Yorki są inteligentne i spostrzegawcze. W ich żyłach płynie krew myśliwskich przodków, dlatego – jak wszystkie teriery – bywają uparte i niezależne. Często same podejmują decyzje i są bardzo konsekwentne. Nie nadają się do standardowego szkolenia i wymagają indywidualnego podejścia, ale warto nauczyć je podstawowych komend.

harciki to delikatne, zwinne i bystre pieski, ogromnie przywiązane do domowników. W domu nie sprawiają kłopotu. Jedyne, czego wymagają w dużych ilościach, to kontaktu z człowiekiem.

Na co dzień spokojne, więcej ruchu wymagają w młodym wieku (psychicznie dojrzewają dość powoli, czasem dopiero w wieku 3-4 lat osiągają pełną dojrzałość). Nie są również hałaśliwe. Dobrze zgadzają się z kotami i psami podobnej wielkości lub większymi, lecz spokojnymi.

Jak wszystkie charty, nie wymagają długich biegów. Energię spalają w krótkich zrywach, wybiegają się nawet robiąc parę szybkich okrążeń na trawniku. Jak na charty przystało, są szybkie i zwinne. Choć nie wykazują skłonności do ucieczek, ze smyczy można je spuścić tylko w bezpiecznym miejscu. Nie wszystkie charciki zachowały instynkt pogoni za poruszającymi się obiektami, lepiej jednak nie sprawdzać tego w pobliżu ulicy.

Charciki nieźle za to znoszą spacery na mrozie – oczywiście tylko w ubranku. Nie znoszą za to wilgoci i w deszczowe dni mogą odmówić wychodzenia na dwór. Mając to na względzie, można nauczyć charcika, aby załatwiał się do kuwety. Pamiętajmy jednak, że nie powinno to być stałe rozwiązanie – pieski te wymagają bowiem pewnej dawki ruchu.

Charcików, choć są delikatne, nie należy trzymać pod kloszem. Już od szczeniaka powinny być oswajane z nowymi bodźcami, obcymi ludźmi i łagodnymi zwierzętami. Wtedy ujawnia się ich prawdziwa natura – pieska wesołego i skorego do zabawy.

Umiejętności

Niektóre charciki doskonale radzą sobie na coursingach (pogoń za sztucznym zającem). Pieski tej rasy zwykle bardzo lubią też agility, bo dyscyplina ta pozwala wykorzystać ich naturalną zwinność i skoczność. Sportu nie powinny uprawiać jedynie pieski z predyspozycjami do złamań kości.

Szkolenie i wychowanie

Charciki wymagają łagodnego podejścia i dużo serca. Łatwo je wychować, choć nie można od nich wymagać ślepego posłuszeństwa. Są inteligentne, ale trudno im zbyt długo koncentrować się na jednym zadaniu. Najlepsze efekty przynoszą więc króciutkie lekcje.

#chartywłoskie

ies tej rasy będzie dobrym przyjacielem dla starszych dzieci. Nie nadaje się natomiast dla dwu-, trzylatków, które niechcący mogą zrobić krzywdę delikatnemu pieskowi.

Chihuahua to zwierzak czujny i pewny siebie, dzielnie broni swojego terenu i jest gotów obszczekać każdego intruza. Ogromna odwaga bywa często sporym problemem, bo czworonogi tej rasy nie czują respektu przed znacznie większymi od siebie pobratymcami i są skłonne je zaatakować. Dobrze tolerują towarzystwo innych psów w domu, ale lepiej, żeby były one podobnej wielkości lub spokojnej i łagodnej rasy. Chihuahua zwykle próbuje podporządkować sobie inne czworonogi.

Przedstawiciel tej rasy jest bardzo aktywny i ruchliwy – wszędzie go pełno, zajrzy w każdą dziurę i spenetruje każdy kąt. Nie wymaga długich spacerów, ale lubi spędzać czas na świeżym powietrzu i należy mu to umożliwić.

Umiejętności

Chihuahua wyhodowano, aby uprzyjemniała czas właścicielowi. Nie oczekiwano od niej bezwzględnego posłuszeństwa i nie stawiano przed nią konkretnych zadań.

BULDOG FRANCUSKI

Buldog francuski tryska miłością do ludzi, w tym do dzieci, emanuje pogodą. Chodzący ideał? Prawie – gdyby nie skłonność do bójek z pobratymcami. Z powodu krótkiej kufy buldog francuski jest mało odporny na wysokie temperatury.

Charakter

Buldog francuski jest wesoły, ciekawski i towarzyski. Mocno przywiązuje się do właściciela i na każdym kroku okazuje mu swoje oddanie. Wymaga zainteresowania i bliskiego kontaktu z rodziną, dlatego nie nadaje się do życia w odosobnieniu. Ignorowany potrafi o sobie przypomnieć, przez co czasami bywa absorbujący.

Buldożek jest doskonałym kompanem dla dzieci. Łagodny i tolerancyjny, ochoczo bierze udział we wszystkich zabawach. Należy też do niewielu psów, które chętnie się podporządkują dziesięciolatkowi i wykonają jego polecenia.

Przedstawiciel tej rasy jest przyjazny w stosunku do ludzi i łatwo nawiązuje z nimi kontakty. Jeśli nawet początkowo bywa nieufny wobec nieznajomych, to dosyć szybko można go do siebie przekonać. Odznacza się dobrym słuchem i jest czujny, dlatego zwróci uwagę na każdy hałas za drzwiami.

Buldog francuski jest odważny i zadziorny. Samce często prowokują bójki z obcymi pobratymcami tej samej płci, zwłaszcza większymi od siebie. Decydując się na więcej buldożków w domu, lepiej wybierzmy zwierzaki przeciwnej płci lub suczki. Dwa samce mogą się z sobą nie zgodzić. Inne zwierzęta domowe przedstawiciel tej rasy toleruje i żyje z nimi w zgodzie.

Buldożek łatwo aklimatyzuje się do różnych warunków i nie jest kłopotliwy w utrzymaniu. Nie potrzebuje dużej przestrzeni, świetnie nadaje się nawet do małego mieszkania. Jest dość aktywny i energiczny, ale przystosuje się również do spokojniejszego trybu życia.

#mopsyslodkie

Szpic jest dumny i niezależny, o dużym poczuciu godności. Lubi mieć własne zdanie, ale nie wykazuje złośliwości. Łatwo adaptuje się do każdych warunków. Dobrze będzie się czuł zarówno w domu z ogrodem, jak i w niewielkim mieszkaniu. To pies aktywny, ale nie wymagający długich spacerów. Jego zaletą jest brak skłonności do polowania i gonienia drobnej zwierzyny.

Umiejętności

Pomeranian jest typowym psem do towarzystwa. Wyhodowano go, aby umilał czas człowiekowi i był efektownym zwierzęciem domowym. Nie wymagano od niego posłuszeństwa, ani wykonywania konkretnych zadań. To po prostu ulubieniec rodziny.

Szkolenie i wychowanie

To pies inteligentny, bystry, spostrzegawczy i ciekawski. Nie nadaje się jednak do standardowego szkolenia. Trudno wyobrazić sobie tego niewielkiego pieska na kursie posłuszeństwa. Mieszkając z rodziną łatwo dostosowuje się do zwyczajów panujących w domu i nie sprawia większych kłopotów wychowawczych.

Szpic lubi się popisywać i często z własnej inicjatywy uczy się różnych sztuczek. Nie oczekujmy jednak, że będzie szybko i chętnie wykonywał nasze komendy.

Delikacik podszyty strachem

Na podstawie ogólnikowego opisu temperamentu cavaliera można by wysnuć wniosek, że jest to pies wesoły, przyjacielski, pozbawiony agresji i lęku, nieskłonny do nerwowych zachowań. W tej kwestii następuje zgrzyt między teorią z wzorca a mniej różową rzeczywistością. Jeśli oczekujesz, że mały spanielek niczym labrador będzie wylewnie i spontanicznie witał się z każdą napotkaną żywą istotą, to możesz się rozczarować. Zanim kupisz cavalier king charles spaniela, wiedz, że te psy niestety często przejawiają mniej lub bardziej nasilone zachowania lękowe i podchodzą do świata z pewną rezerwą. Mają dość delikatną konstrukcję psychiczną, którą dodatkowo mogą zachwiać zaniedbania socjalizacyjne i nieodpowiednie traktowanie.

Socjalizacja cavaliera nie może polegać na ciągnięciu malucha we wszystkie zatłoczone, hałaśliwe miejsca, pełne ciekawskich, ciągle głaszczących go przechodniów – bo wpędzi go to w nerwicę. Pieski te reagują bowiem czasem nerwowo nawet na odgłosy ruchu ulicznego.

Cavalier nie znosi nie tylko szorstkiego traktowania, krzyków i tzw. mocnej ręki. Bardzo nie lubi też, gdy właściciel okazuje mu niezadowolenie. Dlatego będziesz musiał się nauczyć ukrywać złe emocje i pokonywać kolejne etapy nauki z bananem na ustach, aby nie założyć na psa emocjonalnej blokady. Dlatego jeśli jesteś niecierpliwy i w dodatku nie stać cię na wylewne i entuzjastyczne chwalenie psa (często wymagające robienia z siebie idioty na oczach sąsiadów), nie dogadasz się z cavalierem.

O tym, że cavalier jest idealnym psem do domu z dziećmi, krążą legendy. Niestety, prawda jest taka, że wrażliwy z natury spanielek i małe dziecko nie najlepiej się komponują. Cavik może nie sprostać fizycznie i psychicznie poczynaniom twojej pociechy, poznającej świat poprzez tarmoszenie, miętoszenie, ciągnięcie futerka i wkładanie palców we wszystkie otwory ciała zwierzaka. Królewski spanielek to nie rosyjska tankietka. Należy się z nim obchodzić delikatnie.

Charakter

Appenzellery to psy energiczne, wesołe i bystre. Uczą się chętnie i szybko, choć… mogą zaskoczyć pomysłowością. Mają dużą potrzebę ruchu i zajęć umysłowych. Bez stymulacji mogą stwarzać problemy: przesadnie pilnować terenu i przedmiotów lub członków rodziny, niszczyć.

Appenzeller najlepiej czuje się na wsi, jednak nie nadaje się do trzymania czy w kojcu. Musi mieć stały kontakt z ludźmi, bo lubi im towarzyszyć w codziennych czynnościach.

Jeśli właściciel poświęci dużo czasu na zabawę i szkolenie, pies przystosuje się do życia w mieście. Gdy zaspokaja się jego potrzeby, w domu zachowuje się spokojnie i nie narzuca się.

Umiejętności

Apki są szybkie, zwinne, chętne do współpracy i obdarzone doskonałym refleksem. Wytrzymałe fizycznie i odporne na trudne warunki atmosferyczne z powodzeniem uprawiają agility, flyball, frisbee czy posłuszeństwo sportowe. Pracują także jako psy ratownicze, przewodnicy niewidomych, a nawet jako terapeuci.

Szkolenie i wychowanie

Appenzeller najmocniej wiąże się z jedną osobą, którą uzna za przewodnika, ale jest lojalny wobec całej rodziny. Uwielbia zabawy, jest więc doskonałym – i zadziwiająco delikatnym – towarzyszem dziecięcych gier. Ma silny instynkt stadny, a do stada zalicza nie tylko ludzi, ale też zwierzęta domowe.

Wobec obcych psy te te są raczej nieufne, ale dobrze zsocjalizowane zachowują dystans, bez okazywania strachu czy agresji. Z obcymi czworonogami rzadko popadają w konflikty.

Charakter

Terier walijski to pies uparty i nieustępliwy, ale bardzo pracowity i energiczny. Lubi towarzystwo człowieka, lecz dąży do tego, by postawić na swoim. Potrzebuje w związku z tym stanowczego, jednak łagodnego prowadzenia.

Jest to pies wesoły, żywiołowy i otwarty. Rzadko bywa lękliwy czy nieśmiały. Oczywiście nie można zaniedbywać socjalizacji, licząc na to, że dobre geny wszystko załatwią. Trzeba też pamiętać, że ma donośny głos i jego szczekanie może być uciążliwe.

Stosunki z dziećmi i obcymi osobami w dużym stopniu zależą od wychowania. Zazwyczaj nie ma problemu w kontaktach z dziećmi, ale walijczyk nie da się tarmosić – bez skrępowania pogoni małego intruza, jeśli ten będzie zbyt napastliwy. Jeśli chodzi o relacje z psami, zazwyczaj jest pokojowo nastawiony, dopóki nie zostanie sprowokowany – wtedy prawdopodobnie już nie odpuści, nawet jeśli przeciwnik będzie pięć razy większy.

Umiejętności

Warto pamiętać, że welsh ma silnie rozwinięty instynkt łowiecki, jest świetnym dzikarzem, można go spotkać na konkursach myśliwskich i na polowaniach. Jako pies szybki i zwinny nieźle radzi sobie w agility, jeśli przewodnik okiełzna jego specyficzny charakter.

Szkolenie i wychowanie

Szybko i chętnie się uczy, ale wymaga ogromnej konsekwencji i sporego nakładu pracy już od wczesnego szczenięctwa. Nawet przy setnym powtórzeniu jakiejś komendy może nagle stwierdzić, że jednak zrobi to po swojemu, bo akurat ma na to ochotę. Pozostawiony sam sobie, bez szkolenia i możliwości pracy może sterroryzować właściciela. Wybiegany, w domu śpi i zbiera energię do dalszej aktywności. Jeśli nie ma zajęcia, sam je sobie znajduje, czyli np. niszczy mieszkanie.

Entlebucher to typowy tricolor. Podstawowym kolorem jest czarny z podpalaniem i białymi znaczeniami. Znaczenia te powinny być symetryczne i w miarę równe. Na łapach znaczenia podpalane znajdują się między kolorem czarnym i białym. Białe znaczenia to wyraźna mała, biała strzałka od szczytu czaszki przez kufę, może częściowo lub całkowicie pokrywać kufę. Niepożądana choć dopuszczalna jest biała łata na karku, jednak nie większa nić pół szerokości dłoni. Włos okrywowy jest krótki, przylegający, szorstki i lśniący, podszerstek zaś gęsty. Sierść psów tej rasy wymaga sporej dawki pielęgnacji i częstego szczotkowania.

Charakter rasy entlebucher

Do głównych cech rasy należy przede wszystkim mądrość, wierność, wytrwałość, posłuszność i wspaniały instynkt obronny. Choć na pierwszy rzut oka entlebucher nie wygląda jak typowy pies do tresury, to efekty szkolenia, które może osiągnąć dobry treser, są zaskakujące. Ten mądry pies wykazuje największe starania, aby każde polecenie swego pana wykonać prawidłowo. Największą frajdę sprawia psu samo patrzenie na przewodnika i przekonywanie się o jego zadowoleniu. Między innymi dlatego tresura tego psa sprawia ogromną radość.

Entlebucher czują się dobrze nawet w mieszkaniach w mieście, ale należy im zapewnić odpowiednią dawkę codziennego ruchu i zabaw. Co ciekawe, pies tej rasy ze względu na swoją inteligencję i dobrą naturalną ostrością może być szkolony jako pies obronny.

Duży szwajcarski pies pasterski wykorzystywany był do ochrony bydła, transportowania ciężkich ładunków, pilnowania domów i zagród. Psy te miały pracować dniem i nocą, latem i zimą, w różnych warunkach pogodowych. Czuły się dobrze zarówno w domu, na podwórzu, jak i na położonych wysoko w górach pastwiskach, bez względu czy były to letnie upały, czy srogi mróz.

To sprawiło, że stały się odporne na zmienne warunki atmosferyczne.

Zamiłowanie i chęć do pracy z człowiekiem przekazywano genetycznie, od wielu pokoleń. Do hodowli używano osobników o silnie rozwiniętym instynkcie terytorialnym i o cechach dominujących, aby mogły pracować nie tylko przy boku człowieka, ale także samodzielnie. Szacunek, jaki budziły, pomagał im w zachowaniu porządku i dyscypliny w stadzie, ale przydawał się także w odpowiedzialnej roli stróża. Silny instynkt terytorialny i poczucie własności sprawiały, że duży szwajcar doskonale znał granice terytorium własnego pana i strzegł ich nawet, jeśli nie było ogrodzone. Ostrzegające szczekanie miało odstraszać intruzów i sygnalizować o zbliżającym się niebezpieczeństwie. Dlatego też, musiały być posłuszne i pracowite, ale nie służalcze i "ślepo" wykonujące polecenia.

Pies czujnie stróżujący nikomu nie pozwalał wejść na posesję. Jednocześnie wszelkie zachowania agresywne były mu obce - ten imponujący zwierzak miał i ma dużą zdolność wyczuwania zagrożenia i gotów jest ze wszystkich sił strzec zdrowia i życia ludzi, których pokochał. Wobec intruza ostrzegawczo szczeka i warczy –to najczęściej wystarcza, aby zniechęcić nieproszonego gościa do wtargnięcia na nasz teren. Jednak przedstawiciel tej rasy szybko się uspokaja i nigdy nie szczeka bez powodu.

Obcowanie z innymi zwierzętami nauczyło dużego szwajcara życia z innymi w zgodzie, a także w miarę dorastania i przejmowania obowiązków pasterza, do przewodzenia grupie zwierząt, w jakiej przyszło mu żyć i pracować. Duży szwajcar to przede wszystkim pies towarzysz, stróż i obrońca. Uzewnętrznia w pełni swoje wspaniałe cechy, jeśli jest psem aktywnie wykorzystywanym przez człowieka, a nie tylko ozdobą domu i ogrodu. To pies spokojny, ale nie ociężały i z zachwytem wykonuje powierzone mu zadania. Należy wykorzystać tę cechę i wyznaczać mu najróżniejsze zadania: aportowanie, tropienie czy wyszukiwanie przedmiotów. Jego łagodny charakter, opiekuńczość i cierpliwość w stosunku do dzieci, sprawiają, że doskonale sprawdza się w dogoterapii i jako przewodnik niepełnosprawnych. Aktualnie bywa także psem lawinowym i do towarzystwa.

D.S pozostawione w domu, cierpliwie oczekują naszego powrotu i wspaniale okazują swe przywiązanie. Raczej też, nie zastaniemy po powrocie zniszczonych przedmiotów. Wskazane jest, aby posłanie szwajcara było usytuowane w domu, blisko ludzi, gdyż źle znosi odizolowanie od człowieka. Kontakt z nami jest mu niezbędny. Szwajcar będzie starał się zawsze przebywać tam, gdzie jego rodzina. Dlatego umieszczenie go na stałę w kojcu, przy budzie może spowodować zachowania niepożądane i unieszczęśliwić naszego psa.

Wychowanie Duży szwajcarski pies pasterski daje się stosunkowo łatwo układać. Oczywiście, podczas szkolenia trzeba pamiętać o jego silnej osobowości i odpowiedzieć na nią konsekwencją i zdecydowaniem.

Nawet jako bardzo młody pies jest wyjątkowo pojętny, a tego, czego się raz nauczył, nie zapomni nigdy. Dlatego należy możliwie wcześnie rozpocząć szkolenie psa.

Dobrze wychowany duży szwajcarski pies pasterski jest najlepszym towarzyszem, jakiego można sobie wyobrazić: mądry, czujny, posłuszny, wierny, nigdy niedemonstrujący humorów czy nerwowości. W obcowaniu z dziećmi i mniejszymi zwierzętami okazujący niewiarygodnie dużo delikatności, cierpliwości i dobroduszności Doskonale radzi sobie z ciągnięciem wózka z dziećmi. Jednak należy pamiętać, aby nauczyć nasze latorośle obchodzenia się z psem.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Love Dog