Voortdurende mijmeringen

Dit werk valt onder een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GeenAfgeleideWerken 4.0 Internationaal-licentie.

[m-a-tempels]

Te laat is te laat

Als vannacht de wereld vergaat, is er dan nog tijd om te denken?

Waarheen zouden jouw gedachten gaan in nutteloosheid; zonder enige toekomst in te beelden;

zouden dan al je zorgen verbleken?

Is het angst, of is het vrede dat zich van jouw meester maakt, wetend dat de tijd echt op is?

Te laat is te laat.

Doet het er dan überhaupt nog toe of je alles uit het leven hebt gehaald?

Ik vrees niets als de wereld vergaat, behalve dat ik niets denk, en alleen jou zie;

dat spijt mijn vergetelheid is, misschien, en dat de hel een enkel weten is dat verloren liefde bestaat.

--- 27-9-2020, M.A. Tempels ©

[m-a-tempels]

Ik wil je

Wanneer de nacht mijn angsten bedwingt En ik in dromen mijn toevlucht vind Verlost van materie; zo puur als een kind, Luisterend hoe de kosmos bezingt Dat twee zielen één zijn, Hoewel gesplitst, Toch immer verbonden, En als een gids Roep jij mij tot je; een baken van licht.

En ik wil je, ik wil je.

Ik wil jou En anders niks.

--- 2-8-2020, M.A. Tempels ©

[m-a-tempels]

Gewetenloos

Zij sliep zo vredig, altijd. En ik,  in al mijn onwetendheid, dacht dat zo een onverstoorbaarheid alleen de slaap der onschuld kon zijn. Glimlachend keek ik naar die engel aan mijn zij, maar de onschuld die ik bevroedde bleek simpelweg gewetenloosheid.

--- 25-7-2020, M.A. Tempels ©

[m-a-tempels]

Voorwaardelijk

Het heeft  niets met liefde te maken, alleen met fysieke extase. Dat maakt het zo gevaarlijk, want niets verdwaasd ons als de verrukkingen van intensiteit, maar zonder intrinsieke waarde is de band altijd voorwaardelijk; onderhevig aan de tijd.

--- 8-7-2020, M.A. Tempels ©

[m-a-tempels]

Noodzakelijke bevestiging

Het is een voortdurend vechten tegen dit diepgewortelde chagrijn dat dwingend zeurt vanachter mijn sternum. De ontsnapping ligt buiten mijn huid, maar ik vind geen vrolijkheid als ik naar buiten kijk; geen enkel scherm biedt mij enige herkenning in de ervaring van mijn eigen menselijkheid. Is dit waarom twee mensen die elkaar begrijpen te allen tijde bij elkaar willen blijven? Twee zielen, verbonden in een continue, noodzakelijke bevestiging dat er in ieder geval één iemand bestaat die niet volsagen kut is.

--- 8-7-2020, M.A. Tempels ©

[m-a-tempels]

Schone schijnwerkelijkheid

Verwikkeld in de lokroep van nachten doordrenkt met dromen en gespeend van moraliteit, waarin kamers vervagen en verhalen geen kans krijgen om verteld te worden in het theater van mijn naar duiding snakkende brein;

fuck het script, de symboliek, de gelaagdheid van noodzakelijke verwerkingsprocessen;

laat alles wijken voor die erotische vleeswording van al mijn verlangen, omdat zij jouw gezicht draagt; met jouw ogen straalt; jouw warme lichaam vlijt over dat van mij.

Och, was jij het maar.

--- 7-7-2020, M.A. Tempels ©

[m-a-tempels]

Risicoanalyse

Zo lang ik mijn verwachtingen beheer en het minimale waardeer zal er vast wel weer een keer een verborgen waarheid bloeien; het mag me alleen niet teveel boeien, want de obsessie loert zodoende en ik vind alleen het diepste zwarte gat in de herinnering aan alles wat ik had, of ooit had kunnen hebben, schat. Nee, ik heb niets meer te willen, gedoemd om mij te vertillen aan alles wat niet is, maar kan zijn, zoals jij. 

Zoals jij.

Als ik onbevangen was, zou ik jou de eerste scheur laten zijn in mijn argeloze hart.

--- 7-7-2020, M.A. Tempels ©

[m-a-tempels]

En als het dan geen liefde is

En als het dan geen liefde is Laat het dan leuk zijn; Dat we in ieder geval blij zijn Als we neuken Zonder spreuk aan De wand: 'live, love, laugh'; Dat zou fijn zijn.

En als het dan geen liefde is Laat ons dan vrij zijn; Ja, ik raak je kwijt, Maar zo lang dat niet gebeurd is Neem ik geen voorschot op spijt, Zonder enige terughoudendheid.

En als het dan geen liefde is Laat het dan een val zijn Die mij lokt in al zijn Beloftes van altijd En mij tart met de waarheid Dat 'bijna' niet 'helemaal' is.

En als het dan geen liefde is Laat het dan zo zijn Dat ik jou nooit zag Voor wie je werkelijk was Van de eerste tot de laatste kans, En dat ik de dag dat ik jou verloor Voor eeuwig zal betreuren.

En als het dan geen liefde is Laat het dan een straf zijn Voor mijn durven te geloven In iets nog mooier Dan de menselijke tijdelijkheid.

En als het dan geen liefde is Laat het dan mijn hart verscheuren En mijn geest voorgoed besmeuren; Laat mij kapotgaan van de pijn.

En laat er nooit meer iemand zijn Tenzij het dan toch liefde is; Tenzij diegene blijft.

--- 6-7-2020, M.A. Tempels ©

[m-a-tempels]

Ik verwerp mijn zachte zelf

en zwelg en zwelg

in het harde harnas van gelatenheid

[m-a-tempels]

Onvergeeflijk

Waarom bestaat het leven uit een continu opgeven van natuurlijk verkregen vrijheden?

--- 1-7-2020, M.A. Tempels ©

[m-a-tempels]

Verslaafd

Tuurlijk, ik slaap wat minder en ik ben wat afwezig, want jij bent steeds bij mij in verrukkelijke hersenspinsels. Het is niet zo erg, die verminderde eetlust, en ik ga me niet schamen dat ik je vol met mijn zaad wil. Ik vind het wel fijn dat alles draait om jou. Maar om nu te zeggen dat ik verslaafd ben.

Nou.

--- 30-6-2020, M.A. Tempels ©

[m-a-tempels]

30-6-2020

[m-a-tempels]

Blij dat ik je ken

Je hebt geen idee hoe mooi je bent; waar moet ik beginnen?

Ware schoonheid zit van binnen, en zo heb je mij al buiten zinnen, want zelfs als je verzandt in razernij, om de wereld en al zijn oneerlijkheid, dan laat je zien dat het je raakt, waar de gemiddelde mens zich enkel op zichzelf blindstaart.

Dus schuw het niet, die innerlijk pijn; niemands gedachten zijn continu rein, en jij mag er ook zijn.

Jij mag er zeker zijn.

Want je hebt geen idee hoe mooi je bent; waar moet ik beginnen?

Het is veel te moeilijk om jou niet te willen.

Jouw ogen hebben zoveel toverkracht en je straalt in magie met iedere lach; jouw lichaam, zo erotisch; jouw lippen, zo zacht, en je denkt dat je alleen maar goed kunt neuken, maar je bent echt zoveel leuker dan een verrukking voor één nacht.

Ooit breek jij voor iemand de hemel open en diegene zal alleen nog in liefde geloven, want jij bent zoveel mooier, zoveel mooier dan je denkt.

Te mooi voor woorden.

Ik ben zo blij dat ik je ken.

--- 26-6-2020, M.A. Tempels ©

[m-a-tempels]

Muze

Ooit hoorde ik je denken, wensen:

"Ik wou dat ik een muze was, vereeuwigd in woorden die vloeien uit een nobel hart.

Eén keer, één keertje maar, zou ik het willen lezen; horen, voelen, weten, dat ik voor iemand bijzonder was."

Je zuchtte diep en keek me aan:

"Schreef er toch één iemand maar over mij, zoals jij schrijft over haar."

En ik, verbaasd dat jij mij las, antwoordde met een schaapachtige lach:

"Ik dacht dat je het haat wanneer een jongen jou zo hoog op een voetstuk plaatst."

"Dat is waar, maar een gedicht, dat blijft een mooi gebaar."

En ergens was ik wel verrast dat jij in al mijn schrijven jezelf nog nooit herkend had.

Te bescheiden om zulke schoonheid toe te eigenen, en daardoor nog mooier.

Nog mooier.

"Wat ben je stil", zei je zacht.

'Ze gaan allemaal over jou', was wat ik dacht.

--- 23-6-2020, M.A. Tempels ©

[m-a-tempels]

Verschil moet er zijn

Geen seconde van de dag Denk jij aan mij

Gek is dat

Ik kan na al die jaren Nog steeds amper ademen Van de pijn

Het betekende gewoon iets anders Voor ons allebei

--- 23-6-2020, M.A. Tempels ©

[m-a-tempels]

Poelen van verlossing

Ik kon maar niet geloven dat ik ooit nog in magie zou geloven, tot ik ze zag, jouw grote bruine ogen, die mij glanzend toelachten, als de zon weerkaatsend in het water van de poel waaraan ik mij laafde vlak voor een miserabele overgave aan de geesten en de saters die mij zonder genade opjaagden in die tijd dat ik nog kon verdwalen in het duister van de bossen die mijn gedachtewereld vormen; jij keek mij aan en verloste me met jouw grote bruine ogen die zich verlegen starend openbaarden als de enige hemelpoort waarin ik uiteindelijk ooit heb geloofd.

--- 21-6-2020, M.A. Tempels © “... voor jouw ogen.”

[m-a-tempels]

Het verdict

Steeds maar weer diezelfde valkuil; smachtende ogen die smeken:

"Laat mij naar binnen."

(     Weer        toegegeven.  )

Dan, de angst.

De terreur van het onbeminnelijke, en daarin

het verdict:

"Hieraan moet ik toch maar niet beginnen."

--- 18-6-2020, M.A. Tempels ©