Μου λείπει να υπάρχουμε μαζι. Μου λείπει να εχω εναν λογο να παω στο σχολείο, να διασχίζω τους διαδρόμους με την ελπίδα πως κάπου θα σε δω. Μου λείπει να πηγαίνω στα καπνίστρια και να σε βλέπω. Μου λείπει να κοιτάω το τσιγάρο αναμεσα απο τα χείλη σου, να παρατηρώ τον τρόπο που το πηγαινοεφρενεις απο τα χειλη σου στο γονοτα σου και παλι στα χειλη σου. Μου λείπει να καθόμαστε μαζι χωρίς να μιλαμε, έτσι κι αλλιως εμείς τα χουμε ολα πει οταν περνάμε ο ενας δίπλα απο τον αλλο παριστάνοντας τους ξενους. Και πλεον δεν εχει νοημα χωρίς εσένα. Και καθε φορα που γνωριζω κάποιον αναρωτιέμαι αν σκέφτεται όπως εσυ, αν θυμώνει όπως εσυ, αν κλαιει όπως εσυ, αν φωνάζει οπως εσυ, αν αγαπαει όπως εσυ. Και τους βαριέμαι όλους και κανω ολα οσα μου ειχες πει να κανω και βρισκω πλέον κομματια του εαυτού μου που δεν είναι εγω αλλα εσυ. Ή μαλλον είμαι εγω μεσα απο σενα. Κομμάτια του εαυτού μου που πάντα υπήρχαν και μαζι σου τα ανακάλυψα. Και ισως μαζι σου τελικά, δεν έχασα τον εαυτό μου αλλα τον βρήκα.















