madam hussein

Μεταξύ ιδέας και πραγματικότητας, μεταξύ κίνησης και δράσης, πέφτει η σκιά...

[madam-hussein]

[madam-hussein]

[madam-hussein]

[madam-hussein]

Φέρνω στη μνήμη μου δύο στίχους

κάποιου ποιητή που δε θυμάμαι

τ' όνομά του:

''Ενώ εμείς πολεμούσαμε,

η φύση έφερνε την Άνοιξη...''

Αισθάνομαι, πίσω από την τραγική

μοίρα του ανθρώπου,

τη φύση όμορφη και αιώνια

να μένει εντελώς αδιάφορη

για τις εφήμερες τραγωδίες μας.

Μας πνίγει η αγωνία, σβήνουμε,

αισθανόμαστε περισσότερο από ποτέ

την ανάγκη να ανοίξουμε ένα παράθυρο

για να δούμε στο σύντομο χρόνο

μιας αναλαμπής

τον ουρανό, τα αστέρια, τη θάλασσα,

την Άνοιξη.

Ξαφνικά, όμως, το παράθυρο κλείνει

και μένουμε ξανά αντιμέτωποι

με τους δαίμονες του ερέβους,

που μας πολιορκούν.

Το να ρίξει κανείς μια σύντομη

και βίαιη ματιά στη φύση,

ανάμεσα

σε δύο κραυγές αγώνα και αγωνίας,

γίνεται, όλο και περισσότερο νομίζω,

αναγκαία φυγή

προς ένα χαμένο Παράδεισο.

Όμως, αυτή η ματιά

πρέπει να είναι πολύ σύντομη,

γιατί δεν έχουμε πλέον το χρόνο

να καθυστερούμε

σε λεπτομερείς περιγραφές...

[madam-hussein]

[wetheurban]

I hope you forgive yourself for the ways you coped when you were hurting.

[madam-hussein]

[madam-hussein]

Μου λείπουν οι φίλοι μου. Κανείς δεν παίρνει. Έχω να τους δω από τις γιορτές. Κανείς δεν ανοίγει το σπίτι του. Κανείς δεν καλεί σε γενέθλια. Γιορτές. Κανείς δεν παίρνει φόρα να σπάσει τη μεμβράνη της προσωπικής του φυσαλίδας. Να σε βρει στην παρακάτω γωνία. Παιδιά, Εξοντωτικά ωράρια. Αποστάσεις. Καταθλιψούλες. Σφιχτοί προϋπολογισμοί. Μια πόλη που κάθε μέρα παραλύει από εξεγέρσεις ενάντια στα δεινά του κόσμου. Κουράστηκα να ζητάω. Κανενός η επιθυμία δεν φτάνει να φτιάξει ένα μικρό νησί να ναυαγήσεις μια-δυο ώρες. Κάπου εκεί ανάμεσα σε μένα και σε σένα. Μου λείπουν οι φίλοι μου. Αυτό το ντύμα από αδερφοσύνη και μοιρασμένο παρελθόν. Που μετά για δυο τρεις-μέρες τυλιγμένη η καρδιά δεν μασάει. Σαν να βλέπεις το δέντρο που κάποτε φυτέψατε μαζί να δίνει. Να αντέχει. Μια ιστορία κομμένη στα δυο. Κλωστές γεγονότων. Τη μια άκρη εγώ την άλλη εσύ. Μαλάκα, θυμάσαι; Κι αυτή η παρηγοριά πως υπάρχει μια κοινή κατανόηση του κόσμου. Μια πίστη στα ίδια πράγματα. Αυτή η -ενίοτε και σιωπηλή- συγκατάνευση που δένει δυο ανθρώπους σαν αόρατη κλωστή. Η ηλεκτρονική μας δικτύωση δημιουργεί την ψευδαίσθηση ενός μαζί. Οι ψηφιακές τζούρες που παίρνουμε ο ένας απ’ τον άλλον κάπως μετριάζει τη στέρηση. Σαν ιντερνετική μεθαδόνη. Μα η αλήθεια είναι πως απλά γερνάμε παράλληλα μόνοι. Ανταλλάσσοντας καρδούλες σε οθόνες. Μου λείπουν οι φίλοι μου. Τους χαρίζω αυτές τις νεραγκούλες.

| Κυριάκος Χαρίτος | πηγή: https://www.facebook.com/share/p/1G9UAhGA2E/

[madam-hussein]

Αμόκ x Sophie lies - Πρώτη βία

Συζητάνε οι μεγάλοι για τη βία των μικρών Μπροστά στο εικοστό περιστατικό ενδοσχολικής τρομοκρατίας του μήνα Λένε πως τα παιδιά δεν είναι πια παιδιά Λένε πως πάει χάθηκε το τρένο Λένε πως ίσως και να φταίει το τικ τοκ

Ήρθε η ώρα, λένε, να πατήσουν πόδι Κι εντάξει, για όνομα του Θεού, δε θα φοβόμαστε να μπούμε και στις τάξεις Κρέμεται ο Πέτρος εντεκάχρονος απ' το ταβάνι Ένας σουγιάς καρφώνεται στη γάμπα του Μιχάλη Δίπλα η Δάφνη του φωνάζει μέσα σ' έκσταση "δείξε μας, δείξε μας, δείξε μας τι θα απογίνουμε!" Αυτό δεν είναι τάξη Αυτό είναι ζούγκλα Είναι η Κόλαση του Δάντη Το American Psycho σε καρέ του Lynch Είναι ένα ποίημα του Μπατάιγ Το υπερωκεάνιο την ώρα που φουντάρει όλο το πλήρωμα στη θάλασσα Μέχρι κι ο Τρίερ δε θα το έστηνε καλύτερα

Σ' αυτό το τέμπο, σ' αυτή τη λούπα Συζητάνε οι μεγάλοι για τη βία των μικρών Λένε αυτά δεν είναι παιδιά Αυτά είναι κτήνη Κι έπειτα φταίξαμε, αλίμονο, κι εμείς Μα ήρθε ο καιρός να πατήσουμε απόφασιστικά το πόδι Να σταματήσει επιτέλους αυτή η τρέλα Κάποιος να βάλει πια τα πράγματα σε τάξη. Κι έτσι τις κάλεσαν εκτάκτως όλες κι όλους Αστυφυλάκους, διευθυντές, μια δικαστίνα, αστυφυλάκους (κι άλλους), ψυχολόγους, εργοθεραπευτές, δασκάλες και γονείς κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχιάτρους Με ειδικότητες στη βία και τη λάσπη Ορχηστρωμένοι σκίζουν χραααααακ τα επτά πτυχία τους Πέφτουν μαζί μ' όλα τα αγρίμια από το πλοίο Κι αυτοί που πάλι πίσω μένουν σκέτη φρίκη Βάζουν φωτιά τώρα στης Δάφνης τις πλεξούδες Αρπάζουν πνίγοντας τον Πέτρο από το σβέρκο Με τον σουγιά ξαναματώνουν τα πληγώματα Κλαίνε, ουρλιάζουνε, τραβάνε τα μαλλιά τους Μα δεν αντέχεται αυτό το γαϊτανάκι Πώς διαπλέκεται στα δάχτυλά μας χρόνια Πώς πετσοκόβει τις παλάμες, τους καρπούς

Δεν το αντέχουν Τι να κάνουν; Δεν μπορέσαμε Ναι, μες στο ποίημα αυτό, φοβάμαι, μπαίνουμε όλοι Όσοι ακόμη δεν τολμάμε να χωνέψουμε Πως πρώτη βία είναι η απλή αδιαφορία Κι αυτό που βλέπουμε και τρέμουμε στις μέρες μας Είναι η βόμβα που αποφεύχθηκε: το νοιάξιμο Η έφλεκτη ύλη της ευθύνης στο μαζί Και να που σκάει (όπως πάντα) μες στα χέρια αυτά που ιδρωμένα την κρατούν με κάθε κόστος• για ένα χάδι

[madam-hussein]

[madam-hussein]

Weltschmerz

Ένας παράξενος πόνος προσγειώθηκε προχθές ξανά πάνω στο στήθος μου παρέα με τις στάχτες που έπεφταν στα μαλλιά μου από τον ουρανό Είναι οξύς, διαρκής και απερίγραπτος Να έβρισκα λέξεις να τον εξηγήσω Στους τόσους ειδικούς που έχω πάει κατά καιρούς Να ήξερα πως περιγράφεται ο πόνος που νιώθεις όταν βλέπεις Δέντρα να καίγονται Καρολάιν να στραγγαλίζονται Τοίχους να φωνάζουν ‘καμία μόνη’ Μεροκαματιάρηδες να σκάβουν μες στο λιοπύρι Ένα απλωμένο χέρι κάθε πρωί ανελλιπώς στην υπόγεια διάβαση της Νέας Φιλοθέης Ωκεανούς να πλημμυρίζουν πλαστικά Σύννεφα να μπουκώνουν από CO2 Τη ζωή να νικιέται

Πως περιγράφεται ο πόνος Όσων ακόμα προσπαθούν να μας πείσουν Πως η αγάπη, είναι αγάπη Πως δεν υπάρχει νορμάλ μόνο διαφορετικότητα Δικαστές παντού, που ξέρουν σωστό Χτυπάνε σφυριά Βγαίνουνε χατζάρες Κόβονται κεφάλια Το γυναικείο σώμα ένοχο με κάθε ευκαιρία Σεξισμός, πατριαρχία, ρατσισμός Αγαπημένο τρίπτυχο τόσο δικό μου όσο και της χώρας του φωτός Ελευθερίες να αρπάζονται μέσα από τα χέρια σου σα νεογέννητα (Ήρθε ξανά ο Ηρώδης;) Πες μου γιατρέ πως περιγράφεται ο πόνος Όσων σε καρέκλες νοσοκομείων κάθονται με γροθιές ακουμπησμένες στο μέτωπο Των γονιών που μένουν χωρίς παιδιά Των παιδιών που μένουν χωρίς γονείς Των τόσων που μένουν σε ένα πετάρισμα των βλεφάρων χωρίς πόδια ή χέρια ή μάτια Πως εξηγείς σε κάποιον πως δε θα μπορέσει να δει ξανά το ηλιοβασίλεμα Και Πως περιγράφεται το ηλιοβασίλεμα Δεν ξέρεις Ούτε εγώ Δεν ξέρω πως να εξηγήσω τον πόνο που νιώθω για όλο το άδικο του κόσμου Που είναι τόσο βαρύ και  τόσο πολύ που με λυγίζει και με πονά Ακόμα περισσότερο κι από την αδιαφορία σου

[phasesmag]

Yiannis Hadjiaslanis http://www.hadjiaslanis.com/

[igmakeup]

[sahlesummerhill]

[madam-hussein]

Σου γράφω πρώτη του Δεκέμβρη

είναι μεσάνυχτα βαθιά

κοιμάται ο κόσμος τώρα πια

μ' έναν καημό που να μη σ' εύρει.

[lforlimbo]

“The more cats you have, the longer you live. If you have a hundred cats, you’ll live ten times longer than if you have ten. Someday this will be discovered, and people will have a thousand cats and live forever.”

[bestiolin]

mertz