Mensen die van nature sportief zijn. Begeesterd met spelinzicht. Atletisch gebouwd. Gevoel voor de bal.
Ik behoor niet tot dat slag.
Als ik eerlijk ben, werd ik vroeger tijdens de gym als laatste gekozen. Tenzij ze een kleine teamgenoot moesten hebben. Beetje bang voor de bal, motorisch niet briljant en ik vond niks echt leuk.
Mijn ouders stuurden me naar hockey. “Dat wilde je zelf”, zegt mijn moeder tegenwoordig. “Telkens als je vader op het veld stond, riep jij: ‘Hokje! Hokje!’ We ontdekten pas later dat het je om het hek om het veld ging. Niet de sport.”
Toch leek een teamsport ze een verstandige zet, voor later in ieder geval – dan maak je snel vrienden was de gedachte – dus werd ik als benjamin ingelijfd bij de hockeyclub. Dat is nooit wat geworden. Ik kon wel rennen, maar niks met een stick. Om zo min mogelijk schade aan te richten zette de coach me in de spits, maar daar kreeg ik het voor elkaar om zelf al rennend op een keeper te knallen – zonder bal. Die rolde nog net rechts van de goal over de achterste lijn.
Ik heb me herpakt. Sinds een klein jaar ren ik twee of drie keer per week een rondje door het Vondelpark. Niet dat ik er echt wat van merk: het maakt me niet dunner, maar het voelt wel nuttig. Radio aan, en daar gaan we.
En ik heb een clubje vriendinnen (toch gelukt, zonder teamsport), en die zijn wel vrij sportief. Eentje liet zich vorig jaar voor haar bruiloft klaarstomen door een personal trainer.
Diezelfde trainer werpt zich nu op als onze bootcampinstructeur. Kikkersprongen, lunges,rondjes rennen, opdrukken, AMRAP (as many rounds as possible), de Spiderman, enzovoort. Een uur lang. Donderdag was de eerste keer, twee dagen geleden dus. En de kenners weten: twee dagen na een sportieve inspanning begint de spierpijn pas écht. Op Wikipedia hebben ze het over een ‘microtrauma’, nou, dat geloof ik graag. Man, wat doet het zeer. Mijn buik. Mijn billen. Mijn benen. Alles. Ik loop zo langzaam als een 85-jarig omaatje op krukken, of een waggelende pinguïn. Het schijnt allemaal over te gaan, maar dat moet ik nog zien.
Mooi vind ik wel dat ik nu ook ongebreideld kan zeuren over die spierpijn. Hoor ik er alsnog een beetje bij. Waarvan akte.
tangentwithtanner