Be Effective

"Czas jest naturalnym surowcem, który dostajesz od życia. Jak przetwarzasz ten surowiec?" Brian Tracy

[magdapruchniewska]

Analityk, Przyjaciel, Wynalazca, Ukierunkowany na cel? - odkryj swój styl komunikacji

Komunikacja międzyludzka i metody rozwiązywania problemów to tematy, o których można mówić godzinami. Z naszych doświadczeń wiemy, że z jednymi osobami rozumiemy się lepiej niż z innymi. Wynika to z charakteru, ale również, ze stosowanego stylu komunikacji. Jeśli jesteś ciekawy, jaki styl charakteryzuje Ciebie, wypełnij krótki quiz i przekonaj się czy jesteś typem analityka, przyjaciela, wynalazcy czy osobą nastawioną na cele.

Poniżej znajdziesz 4 proste pytania. Dla każdej odpowiedzi w ramach jednego pytania dopasuj cyfrę od 1 do 4 (cyfry muszą być unikalne). Wybierz 4, jeśli dana opcja pasuje do Ciebie najbardziej, a 1 jeśli nie pasuje wcale lub odzwierciedla Twoje uczucia i działania w minimalnym stopniu.

Podczas komunikacji z innymi ludźmi czujesz się najlepiej, gdy:

poszukujecie wspólnie nowych idei, inspiracji, innowacyjnych rozwiązań

brane są pod uwagę ludzkie uczucia i gdy relacje międzyludzkie mają największe znaczenie

próbujecie rozwiązać wspólnie problem za pomocą logicznego myślenia

rozwiązujecie problem, w którym możesz użyć swoich umiejętności i gdy rezultaty Waszych działań są szybko widoczne

Przebywając z innymi czujesz się zdenerwowany, gdy:

tracicie dużo czasu na rozmowy na nieistotne tematy, zamiast porozmawiać o konkretnych sprawach

ludzie nie zważają na uczucia innych

skupiacie się na znanych i przewidywalnych tematach i sposobach rozwiązania problemów, zamiast szukać nowych ścieżek i inspiracji

zamiast porozmawiać na dany temat, rozmówcy od razu przechodzą do działania bez przeanalizowania wszystkich aspektów

Kiedy próbujesz rozwiązać konkretny problem, najważniejszym dla Ciebie czynnikiem jest:

logiczne, racjonalne myślenie - trzeba wszystko dobrze przeanalizować i wtedy znajdzie się rozwiązanie

człowiek - ważne jest, aby nie rozwiązywać zadania kosztem innej osoby

rozważenie wszystkich możliwości, rozwiązań i potencjalnych wyników - najważniejsze to być przygotowanym na każdą ewentualność

opinia innych - trzeba wziąć pod uwagę jak będą czuli się inni i jakie będą ich reakcje na zaproponowane rozwiązanie

Czujesz się zdenerwowany na siebie, gdy:

spowodowałeś, że inna osoba poczuła się niekomfortowo przez co mogły pogorszyć się Wasze relacje

zostawiłeś wszystko na ostatnią chwilę i nie udało Ci się zrobić wszystkiego w terminie

rozwiązywałeś trudne zadanie przez bardzo długi czas, po czym okazało się, że można było je ukończyć znacznie szybciej i łatwiej

umknął Ci istotny szczegół i źle oceniłeś sytuację

I co? Nie było tak źle ;)

Czas poznać wyniki:

Dla odpowiedniego numeru pytania i odpowiedzi przypisz przydzielone punkty a następnie zlicz je w poziomie. Najwyższy wynik określa Twój styl komunikacji.

ANALITYK

To osoba, która woli poświęcić więcej czasu i przemyśleć każdą odpowiedź. Bez dokładnego przeanalizowania sytuacji czuje się niepewnie. Idealnie odnajduje się w sytuacjach wymagających faktów, preferuje rozwiązywanie problemów za pomocą znanych i sprawdzonych metod. Analityk nie lubi gdy się go pospiesza, najlepiej przekonać go przedstawiając dobrze uargumentowane propozycje.

PRZYJACIEL

Dla Przyjaciela najważniejsze są relacje i uczucia innych. Jest w stanie poświęcić rozwiązanie problemu, jeśli tylko istnieje możliwość, że ktoś może poczuć się urażony. To osoba, która wysłucha i doradzi, zawsze znajdzie czas dla innych, nawet kosztem własnego czasu wolnego. Najłatwiej przekonać Przyjaciół wpływając na ich emocje.

WYNALAZCA

To typ osoby, która woli działać niż analizować. Nieustannie szuka nowych rozwiązań i inspiracji. Szybko się nudzi, wiąż stawia sobie ambitne cele, uczy się i rozwija. Wynalazca irytuje się, gdy przez długi czas nic w jego otoczeniu nie ulega zmianom. Ciężko mu się porozumieć z Analitykiem - to połączenie wymaga pełnej współpracy obu stron. Wynalazcę najtrudniej jest przekonać do swoich racji. Wymaga to kreatywnego, niekonwencjonalnego podejścia do problemu.

UKIERUNKOWANY NA CEL

Ten typ to osoba, która nie spocznie, póki nie osiągnie zamierzonego celu nawet kosztem relacji z innymi osobami. Jest zdolny do wielu poświęceń, jeśli tylko przybliży go do realizacji zadania. Przekonać taką osobę da się tylko wykazując, że zaproponowany argument jest krokiem w planie Ukierunkowanego na cel.

[magdapruchniewska]

Jakim typem klienta jesteś?

Niezależnie czy kupujesz bułki w sklepie, czy też przeprowadzasz wartą miliony transakcję - jesteś klientem. Zwykle da się słyszeć, że klientów można podzielić na sangwiników, choleryków, introwertyków i co tam jeszcze da się w tzw. Internetach znaleźć. Jednak przedsiębiorstwa, które zajmują się sprzedażą produktów lub usług patrzą na klienta nie tylko w kontekście jego osobowości, ale również oceniają go na podstawie zasobności portfela i ilości wykonywanych transakcji.

Patrząc na te kryteria rozróżniamy cztery grupy klientów

NIEZNAJOMI

Jeśli kupujesz coś jednorazowo, a Twój zakup przynosi firmie niskie zyski jesteś klasyfikowany do grupy Nieznajomych. Firmy z reguły starają się w miarę możliwości jak najszybciej wykryć takich klientów, gdyż mają oni mały potencjał, a inwestowanie w relację z taką osobą jest nieopłacalne.

MOTYLE

Do tej grupy kwalifikujesz się jeśli pomimo jednorazowego zakupu przyniesiesz firmie wysokie zyski. Takie osoby zwykle nie przywiązują się do marki, a próby przekształcenia ich w lojalnych klientów nie przynoszą większych skutków. Dla tego typu osób wybierane są krótkoterminowe strategie oparte na dość intensywnej reklamie.

PRZYSSAWKI

To stali klienci, przynoszący niskie zyski. Są w pewnym sensie obciążeniem dla firmy, gdyż koszty ich transakcji nie pokrywają kosztów działań marketingowych. Sprawia to, że ta grupa najczęściej poddawana jest dodatkowym badaniom na podstawie których ustalane jest czy warto zainwestować w taką osobę.

PRAWDZIWI PRZYJACIELE

To typ stałych klientów, przywiązanych do marki, przynoszących duże zyski. Kupują oni regularnie, ale w większych odstępach czasu. Firmy poświęcają takim klientom najwięcej uwagi, gdyż to właśnie oni przyniosą w dłuższym okresie czasu największe zyski. Intensywna reklama może ich tylko zniechęcić, więc przedsiębiorstwa muszą podejmować przemyślane i ostrożne decyzje.

A Ty należysz do jednej z grup, czy może zależy to od marki?

[magdapruchniewska]

15 minut, które odmieni Twoją pracę

15 minut. Tylko tyle potrzeba, żeby przeprowadzić spotkanie zgodnie z metodyką Scrum. Jednak dotychczasowe prowadzenie różnego typu spotkań sprawiło, że 90% uczestników uważa je za stratę czasu, z czego 75% osób przyznaje, że podczas ich trwania pracuje nad innymi tematami. Spotkania Scrumowe są inne. Dlaczego?

CZAS

Przede wszystkim czas trwania. 15 minut to naprawdę niewiele w porównaniu do 8h (czasem więcej), które spędzamy w pracy. Z racji tego, że spotkanie ma mocno ograniczony czas, powstrzymuje to od przesadnego rozwodzenia się nad tematem. Wszystkie przekazywane informacje muszą być zwięzłe i treściwe.

ROZKŁAD PRACY

Podczas takiego spotkania uczestnicy muszą odpowiedzieć na pytania: co zrobili dnia poprzedniego i co zamierzają robić przez dalszą część dnia. Dzięki temu wszyscy członkowie zespołu wiedzą, co mają robić, wyklucza się ryzyko zdublowania pracy, ustalane są priorytety, a dodatkowo wiadomo, ile pracy pozostało do wykonania.

ROZWIĄZYWANIE PROBLEMÓW

Większość osób pracujących nad projektem uważa, że nawet 15 minut to strata czasu, ponieważ w tym czasie mogą pracować nad zadaniem. Badania pokazują jednak, że znalezienie rozwiązania problemu w pojedynkę zajmuje znacznie więcej czasu. W przypadku spotkania Scrumowego istnieje duża szansa, że inna osoba z zespołu będzie znała zagadnienie na tyle, żeby podsunąć pomysł lub nakierować na rozwiązanie.

DOBRE PRAKTYKI

Pomimo, że założenia Scruma nie nakazują tego, dobrą praktyką jest przeprowadzenie takich spotkań na stojąco. Pozwala to pamiętać o zachowaniu krótkiego czasu spotkania.

Na początku pracy ze scrumem zdarzają się sytuacje, że uczestnicy nie potrafią przerwać zbyt długiej wymiany zdań dotyczącej jednego tematu. Wtedy powinna zostać wyznaczona osoba, która przerwie taką dyskusję, a osoby biorące w niej udział są proszone wraz z osobami zainteresowanymi o pozostanie po spotkaniu i wyjaśnienie sytuacji. Dzięki temu pracownicy, których ta kwestia nie dotyczy mogą zając się swoimi zadaniami.

Takie spotkanie przeprowadzane codziennie sprawi, że praca będzie bardziej optymalna, a przede wszystkim zespołowa. Może to rozwiązanie jest właśnie dla Ciebie?

[magdapruchniewska]

Dawno, dawno temu w krainie kontekstu biznesowego

Dawno, dawno temu w pewnej krainie żył sobie Jaś, który był nadwornym majstrem. Jednego pięknego dnia dostał wezwanie od bardzo wymagającej (i jak to zwykle w takich historiach bywa) kapryśnej księżniczki. Powód był oczywiście prosty – księżniczka chce ZAMEK! Jaś wpadł na genialny pomysł. Wybiegł nie pytając o nic więcej. Zebrał najlepszych z najlepszych z całego królestwa, wybrał miejsce. Rozpoczęła się budowa. Najznamienitsi architekci, budowniczy, artyści pracowali dniami i nocami, byleby tylko zadowolić naszą księżniczkę. Po zakończonej pracy, zadowolony z siebie majster udał się do księżniczki obwieścić jej, że jej zamek jest gotowy. Jakie było zdziwienie obu stron, gdy okazało się, że księżniczka chciała tylko… zamek do drzwi jej komnaty.

Słowa mają znaczenie. Od zrozumienia ich kontekstu zależy to, jak zostanie odebrany przekaz. Nasz biedny majster zapomniał o tym i wykonał pracę zgodnie z jego przekonaniami. Nie myślał biznesowo.

Co to właściwie znaczy „myśleć biznesowo”? W swojej książce „Oprogramowanie szyte na miarę” Michał Bartyzel przedstawił niezwykle ciekawą teorię, która pokazuje jak różni się postrzeganie jednego projektu przez klienta i wykonawcę zadania, w tym wypadku programistę. Ta sama sytuacja wystąpiła w powyższym opowiadaniu. Brak sprecyzowania wymagań a przede wszystkim kontekstu spowodował bardzo kosztowne nieporozumienie i niezadowolenie zamawiającego. Uwierzcie, bądź nie ale architekci w królestwie wcale tani nie byli.

Aby ustalić, co należy zrobić ważne jest zdefiniowanie pojęcia biznesowego, dzięki któremu poznajemy kontekst wypowiedzi. Po pierwsze – SŁOWO – w przypadku naszego mistrza – ZAMEK. Po drugie – ZNACZENIE – gdyby majster spytał, czy ma być to zamek rozumiany jako budowla, czy może zamek do drzwi (suwak wynaleziono w połowie XX wieku czyli nie tak dawno temu, jak czasy w których dzieje się nasza opowieść,w Szwecji).

Samo znaczenie to jednak nie wszystko! Precyzując słowo i jego znaczenie, mówimy o nim w kontekście, czyli na podstawie dotychczas zdobytej już od najmłodszych lat wiedzy i doświadczenia.

Wróćmy do naszego zamku – o czym sami pomyśleliście czytając zwrot „księżniczka chce zamek”. W zależności jak odebraliśmy przekaz, naszym oczom ukazał się inny obraz. Trzeba jednak pamiętać, że nie zawsze ten obraz pokrywa się z tym, co o nim myśli druga osoba. Spróbujcie w kilka osób narysować, jak widzicie ten zamek i porównajcie wyniki. Możecie być nimi zaskoczeni.

Ostatnim, trzecim punktem są więc REGUŁY BIZNESOWE – czyli cechy określające słowo. Zamek w drzwiach może być na klucz, na zasuwkę, mieć ozdobne wykończenia. Kluczowe jest zadawanie pytań, by jak najdokładniej poznać preferencje klienta. Z jakiego materiału ma być zrobiony? Jaki budżet jest na to przeznaczony? Jakiego koloru mają być zdobienia? Na jakiej wysokości w drzwiach ma być umieszczony?

Niezależnie od wykonywanej pracy odpowiednie zrozumienie potrzeb klienta, szefa czy współpracownika pozwoli na wydajniejszą pracę. Ile czasu zyskałby nasz majster i ilu problemów by uniknął, gdyby znał kontekst wymagań księżniczki i myślał biznesowo?

[magdapruchniewska]

Nie myśl o niebieskim

Mówi się, że słowa stanowią tylko 7% przekazywanego komunikatu. A co gdybym powiedziała, że to częściowo dlatego, że Twój mózg ignoruje pewne słowa? A teraz skup się.

NIE myśl o urlopie na plaży pod palmami. Mówię serio! NIE myśl o cudownym wypoczynku w cieniu palm na pięknej, złotej plaży.

I co? Pierwsze, co Ci przyszło na myśl to złota plaża rodem z tapet na komputerze, czy broszurek z biur podróży. Dzieję się tak, ponieważ mózg przetwarza dane inaczej i … ignoruje słowo „nie”. Nie myśl o czekoladzie, nie otwieraj tej tajemniczej szkatułki, nie interesuj się, co znajduje się za tymi zamkniętymi na klucz drzwiami. Pierwsze, co robi nasz umysł to pomija zaprzeczenie i przywołuje obrazy, które przestawiają to, co znajduje się po nim.

Zapewne siedzisz teraz i powtarzasz kolejne zdania zaczynające się od „nie”, żeby sprawdzić czy mam rację. Prawda?

Nie oznacza to jednak, że powinniśmy zupełnie przestać używać słowa „nie”. Czemu nie mielibyśmy ich zastosować w inny sposób? To przecież nie jest artykuł, który mówi jak bawić się słowami.

Odpowiednio użyte sformułowanie może przynieść efekty szczególnie w przypadku osób, które są niezwykle uparte i dzieci (co często idzie w parze). Drodzy rodzice, jeśli mówicie dziecku – “zjedz kaszkę!”, dziecko zacznie grymasić. Poczucie przymusu wyzwala w nas reakcję obronną. Używając odpowiedniej konstrukcji - “pewnie nie chcesz teraz zjeść tej pysznej kaszki?) różnica w podejściu może być kolosalna.

Wyobraź sobie, że siedzisz, oglądasz ulubiony serial, wyświetla się ciąg reklam i nagle ktoś Ci mówi – “Wynieś w końcu te śmieci!” – Pierwszą reakcją większości osób będzie odpowiedź – “później, teraz oglądam” (przecież te reklamy są takie ciekawe!!!). Nieprawdaż? A teraz wyobraź sobie, że jest przerwa na reklamę, a zamiast narzekania słyszysz – “Pewnie nie chciałoby Ci się iść w trakcie reklam wynieść śmieci, podczas gdy ja przygotuję przekąski?” Brzmi bardziej zachęcająco?

Siła odpowiedniego doboru słów może zmienić sposób, w jaki komunikat zostanie odebrany. Zmiana konstrukcji zdania, może wywołać zupełnie inne emocje. Tylko nie myśl na kim wypróbujesz za chwilę tą metodę!

[magdapruchniewska]

6 kompetencji, które poprawią jakość Twojej pracy

W ostatnim czasie w ramach jednego z projektów unijnych Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorstw (PARP) przygotowała dokument przedstawiający kompetencje potrzebne do dobrego zarządzania projektami. Wśród wszystkich wymienionych typów znalazło się również sześć osobistych grup cech i umiejętności kierownika projektu. Duża część z nich, zastosowana w dowolnym zawodzie wymagającym kontaktu z ludźmi, może mieć przełożenie na jakość wykonywanej pracy.

KOMUNIKACJA

Dobra komunikacja to podstawa pracy z ludźmi. Ważne jest, aby aktywnie słuchać i odpowiadać. Cóż, niektórzy lubią porozmawiać sami ze sobą, jeśli jednak słowa są wypowiadane do innej osoby, to brak reakcji z jej strony może wywołać negatywne odczucia i emocje. Nikt nie lubi być ignorowany.

Pracując w zespole, często zdarzają się niedopowiedzenia. Warto jest zatem zadbać o odpowiedni przepływ danych. W tym celu ważne jest odpowiednie sprecyzowanie informacji, aby na pewno została ona zrozumiana przez odbiorców, a w przypadku braku pewności, czy wiadomość została dobrze odebrana warto o to dopytać.

PRZEWODZENIE

Przewodzenie, często jest rozumiane jako przydzielanie zadań i sprawowanie kontroli nad przebiegiem pracy. W rzeczywistości jednak nie chodzi nie o to, aby stać nad kimś z biczem, ale by stworzyć taką atmosferę pracy zespołowej, która wpłynie na efektywność pracy. Zależy to w dużym stopniu od zespołu, co oznacza, że każdy może przyczynić się do budowania takiego otoczenia, aby chciało się tam pracować. Pierwszym krokiem jest budowanie i utrzymywanie dobrych relacji oraz wspieranie się i wzajemnie motywowanie przez członków zespołu.

KIEROWANIE

To pojęcie zwykle jest utożsamiane z przewodzeniem. Polega ono nie tylko na budowaniu i utrzymywaniu zespołu projektowego, ale przede wszystkim, co ważne dla każdego, na planowaniu i organizowaniu pracy. Aby wykonywane zadania były bardziej efektywne, warto wprowadzić ten krok do swoich codziennych działań. Dodatkowo, w skład kierowania wchodzi rozwiązywanie konfliktów. To przydatna umiejętność nie tylko w pracy, ale również w życiu prywatnym.

ZDOLNOŚCI POZNAWCZE

Od strony menedżerskiej zdolności poznawcze polegają na kompleksowym widzeniu projektu, czego pracownik nie musi potrafić, jednak w skład tej kompetencji wchodzi również skuteczne pokonywanie wyzwań oraz szukanie okazji do polepszenia wyników własnych działań. To cechuje ambitnego pracownika, który chce się rozwijać i dążyć do samorozwoju. Dobrze jest również poznać narzędzia i techniki, które pozwolą na lepszą i bardziej produktywną pracę.

EFEKTYWNOŚĆ

To zdolność zarówno rozwiązywania problemów, przy jednoczesnym utrzymaniu zaangażowania i motywacji. Często wiąże się to z potrzebą wprowadzania zmian, dlatego ważna jest też elastyczność i zdolność do szybkiego adaptowania się do zmian.

PROFESJONALIZM

Niezależnie czy w pracy panują bardziej formalne czy nieformalne relacje, ważne jest zachowanie profesjonalizmu. W firmach o bardzo restrykcyjnych i oficjalnych regułach nie stanowi to zwykle problemu, jednak w luźniejszej atmosferze łatwiej jest zapomnieć o zachowaniu obiektywności w dokonywaniu wyborów i ocen.

Wykorzystanie tych sześciu kompetencji, które zdaniem PARP powinny cechować menadżerów pozwoli na lepsze pełnienie obowiązków i stworzenie przyjaźniejszej atmosfery pracy.

[magdapruchniewska]

Be S.M.A.R.T.

Co sprawia, że nie realizujemy postanowień noworocznych? Dlaczego odkładamy zadania na “jutro”? I czy da się to zmienić?

Początek stycznia to czas ustalania wielkich postanowień noworocznych. Wypisana zostaje cała lista celów, które musimy osiągnąć wraz z upływającym rokiem. Często gdy już pierwszy zapał opadnie okazuje się, że brakuje nam czasu, chęci, rzeczy do zrobienia jest za dużo, dochodzą nowe, które wcześniej nie były brane pod uwagę. Obiecujemy sobie, że w następnym roku przemyślimy lepiej postanowienia i wtedy na pewno się uda. Odpuszczamy więc nasze plany i czekamy do kolejnego stycznia.

W kolejnym roku, znów tworzymy wydawałoby się przemyślaną, długą listę planów, niestety sytuacja z przed roku powtarza się.  W kolejnym roku stwierdzamy, że i tak nic z tego nie wyjdzie, więc albo tworzymy nierozwijające postanowienia „kupię sobie coś ładnego”, żeby móc podbudować się, że faktycznie spełniło się nasze postanowienie, albo nie ustalamy ich wcale ze strachu przed kolejną porażką.

Tak jednak nie musi być jeśli nasze postanowienia będą MĄDRE, a konkretnie będą spełniały założenia S.M.A.R.T. Przede wszystkim, abyśmy mogli spełnić założenia cel musi być:

S – Simple, czyli prosty.

Zamień postanowienie w stylu: „nauczę się francuskiego, najpierw zapiszę się na kurs, a później spróbuję poczytać książki w tym języku, o! i jeszcze jak coś już załapię, to spróbuję pisać z kimś z zagranicy” na Nauczę się języka francuskiego na poziomie podstawowym. Spraw, aby twój cel był prosty i konkretny.

M – Measurable, czyli mierzalny.

Kto z nas wykonując jakieś zadanie i nie widząc efektów swojej pracy po jakimś czasie nie traci motywacji? Efekty sprawiają, że to, co robimy nabiera większego sensu, dlatego warto ustalić, w jaki sposób zmierzyć postępy w realizacji postanowienia. W przypadku nauki języka, może to być sprawdzanie swojej wiedzy z tego języka raz w miesiącu wypełniając testy online.

Dlaczego więc celem nie może być „kupno czegoś ładnego”, jest to przecież założenie proste i mierzalne? Właśnie ze względu na poniższą cechę.

A – Ambitious, czyli ambitny.

Mierz wysoko! Ale nie zapomnij zaplanować wystarczająco dużo czasu na jego realizacje, dobrze jest też przewidzieć zapas w tym zakresie.

R – Realistic, czyli realny.

Mierz wysoko, ale pamiętaj przy tym, żeby ten cel był realny do osiągnięcia. Jeśli Twój plan obejmował zwiedzenie przez rok wszystkich stolic Europy, to weź pod uwagę, czy masz wystarczająco dużo czasu i pieniędzy. Musisz też pamiętać, że w niektórych krajach sytuacja polityczna może pokrzyżować Twoje zamiary.

T – Time defined, czyli terminowy.

Pamiętaj, aby ustalić sobie termin, do którego chcesz zrealizować swój cel. To dodatkowo motywuje i obniża ogólną chęć do przekładania rozpoczęcia zadanie na przysłowiowe „jutro”.

Podążanie za metodą S.M.A.R.T. jest bardzo często stosowana w firmach, jednak równie dobrze sprawdza się w życiu prywatnym. Dzięki niej nasze postanowienia noworoczne mogą zostać zrealizowane. Należy jednak pamiętać o tym, żeby nie ustalać zbyt dużo celów, gdyż może zabraknąć czasu na ich wykonanie.

[magdapruchniewska]

Zanim zaczniesz narzekać na szefa

Od najmłodszych lat spotykamy się w swoim życiu z pewnymi formami zarządzania. Początkowo to rodzice kierują naszym postępowaniem, z czasem sami zaczynamy decydować o tym, co robimy. W szkołach nauczyciele starają się w pewien sposób zapanować nad grupą i zorganizować czas. Z założenia powinni być oni dla nas autorytetem, jednak jak wiadomo, nie zawsze tak jest. Podejmując pracę zawodową decydujemy, czy zakładając firmę sami będziemy zarządzać swoimi działaniami, czy nawet grupą pracowników, czy też będziemy pracować w zespole zarządzanym przez innych.

Ten, kto rozpoczął przygodę z pracą wie, że szef szefowi nierówny. Co zatem sprawia, że lepiej nam się współpracuje z jednym menedżerem, a na innego narzekamy?

Częściowo tyczy się to oczywiście charakteru i temperamentu. Jest jednak coś jeszcze, co sprawia, że zarządzanie w wielu podobnych sytuacjach znacznie się różni. Daniel Goleman, amerykański psycholog, na bazie swoich badań i spostrzeżeń wyodrębnił sześć stylów zarządzania:

demokratyczny,

wizjonerski,

afiliacyjny,

trenerski,

nakazowy,

procesowy.

Styl demokratyczny to taki, w którym menedżer angażuje pracowników w proces podejmowania decyzji. Deleguje on zadania, za które pracownicy ponoszą odpowiedzialność, w zamian za co mogą sami decydować o wyborze metody działania.

Taki styl ma swoje wady i zalety. Plusem jest zwiększenie zaangażowania wszystkich pracowników w pracę nad zadaniem i poczucie, że posiadają oni wpływ na faktyczny efekt pracy. Niestety, niesie to ze sobą również zagrożenie. Jeśli pracownicy z różnych przyczyn nie będą w stanie podjąć jednoznacznej decyzji, wykonanie zadania może się opóźnić, co wywoła stres. Wybór drogi demokratycznej może również sprzyjać tworzeniu się postaw konformistycznych.

Styl wizjonerski polega na przekazaniu przez menedżera wizji oraz na motywowaniu i aktywizowaniu członków zespołu. Dzięki temu pracownicy mają dowolność, co do wyboru metod, jednak mają jasno określony cel.

Zaletą takiego stylu jest przede wszystkim możliwość wykazania się kreatywnością przez pracowników, co wzmacniało zaangażowanie w projekt, a jednocześnie od strony menedżerskiej skupienie się na działaniach strategicznych. Wizja powinna być zbieżna z celem firmy, jeśli jednak nie będzie przyniesie to niekorzystne skutki, co zdecydowanie należy do wad. Dodatkowo, jeśli wizja będzie zbieżna, trzeba zwrócić uwagę, aby była sformułowana klarownie dla wszystkich, inaczej w zespole mogą rodzić się konflikty. Kolejnym zagrożeniem jest fakt, że w przypadku tego stylu pozycję menedżera powinna zajmować osoba, która jest w stanie w sposób jasny przekazać zespołowi wizję i motywować ich do dalszej pracy. Jeśli zabraknie jej takich cech, wtedy projekt jest skazany na porażkę.

Styl afiliacyjny jest skierowany na pracowników i budowanie harmonii między nimi poprzez wsparcie, motywowanie i budowanie wzajemnego zaufania. Menedżer ma za zadanie stworzenie więzi pomiędzy członkami zespołu i utrzymanie dobrej atmosfery.

Zaletą jest praca w zespole, który jest ze sobą zgrany, w którym panuje nieformalna atmosfera, a menedżer liczy się z ludźmi. Ten styl niesie ze sobą jednak kilka zagrożeń. Członkowie zespołu mają różne charaktery i nie zawsze chcą wchodzić w aż tak bliskie relacje z innymi osobami. Próba stworzenia więzi „na siłę” może być przyczyną konfliktów. Dodatkowo, cel nie jest w hierarchii na pierwszym miejscu, przez co efekty nie są tak widoczne, co prowadzi do zniechęcenia, co z kolei może sprawić, że inna osoba w zespole będzie próbowała zając miejsce lidera w grupie.

Styl trenerski skupia się na rozwoju umiejętności członków zespołu. Jest to proces długoterminowy. Menedżer przydziela zadania na podstawie umiejętności jednostki oraz jej słabych i mocnych stron.

Zaletą jest wzajemne przekazywanie sobie wiedzy i współpraca przy zadaniach. Pracownicy rozwijają swoje umiejętności i ciągle się uczą. Jest to świetne dla zespołu, jednak nie sprawdzi się przy krótkoterminowych zdaniach, szczególnie z napiętym terminarzem, gdzie tego czasu na szkolenia nie jest zbyt wiele, a ich przeprowadzenie może skutkować brakiem czasu na wykonanie zadania.

Styl nakazowy to zarządzanie przez strach. Menedżer stosujący ten styl nakazuje wykonanie zadania pod groźbą kary oraz stara się bardzo mocno kontrolować pracowników. Ten styl miał zastosowanie przez wiele lat w Polsce, jednak od pewnego czasu odchodzi się od niego na korzyść innych.

Zaletą może być wykorzystanie tego stylu podczas nauki niedoświadczonych osób, gdzie mówi się im krok po kroku, co powinni zrobić i kontroluje ich pracę. Sprawdzi się on również w przypadku nagłego zwrotu w funkcjonowaniu firmy, gdzie trzeba podejmować szybkie i pewne decyzje oraz gdy w zespole trafi się wyjątkowo „trudny” pracownik. Tu niestety pojawia się zdecydowanie więcej wad. Przede wszystkim zwiększa to rotację pracowników w firmie, gdyż członkowie zespołu są ciągle pod wpływem stresu, tracą entuzjazm, czują się wyłączeni.

Styl procesowy ma na celu zapewnienie najwyższej jakości usług poprzez dopasowanie pracownika do norm ustalonych przez organizacje w taki sposób, aby zadania były wykonane możliwie najefektywniej w ramach ustalonych norm.

Zaletą jest dobre dopasowanie zadań do możliwości pracownika oraz chęć sprostania nałożonym standardom. Rezultaty są dość szybko widoczne. Niestety, ten styl nie jest nastawiony na pracownika. Członek zespołu nie ma możliwości wykazać się samodzielnością, musi pracować w ramach wyznaczonych norm, przez co praca staje się powtarzalna i nudna. Ponadto, pracownicy, którzy nie spełniają wyznaczanych standardów są natychmiast wymieniani, co powoduje presje i może prowadzić do niezdrowej rywalizacji.

W rzeczywistości raczej rzadko zdarza się, aby został wykorzystany jeden z powyższych stylów. Zwykle łączy się pożądane cechy, aby stworzyć odpowiedni dla zaistniałej sytuacji styl zarządzania. Stając przez zadaniem należy sprawdzić, który bądź które z nich najlepiej wpasowują się w przyjęte założenia.

[magdapruchniewska]

Nieoczywista oczywistość

Zainspirowana wczorajszą rozmową postanowiłam napisać o czymś, co wydaje się oczywiste, a o czym często zapominamy. W życiu każdego człowieka zdarzają się chwilę, kiedy wszystko układa się niezgodnie z oczekiwaniami. Pojawiają się momenty załamania i zrezygnowania. Zatracamy się w tej sytuacji i powoli przestajemy zauważać możliwe rozwiązania.

To jest właśnie punkt, w którym człowiek powinien zatrzymać się na chwilę, oczyścić myśli i zadać sobie pytanie: Jaki jest mój cel/cele? Co chcę w życiu zrobić, osiągnąć? Czego mógłbym/mogłabym się nauczyć? Niestety, nie każdy rozumie znaczenia słowa cel.

Zadając pewnej osobie powyższe pytania, usłyszałam następującą odpowiedź. „Wiesz, pracuję teraz w jednej firmie, więc pewnie za kilka miesięcy awansuję i może się zapiszę na jakiś kurs”. Dobrze, ale po co to robisz, dlaczego zapisujesz się na kurs? Czy po awansie będziesz pracować na stanowisku, które Cię interesuje? A może będzie to jakiś krok w kierunku spełnienia marzenia?

Ludziom brakuje w życiu celu.

Jak powiedział Napoleon Hill – „Cel to marzenie z datą realizacji”. Znalezienie celu, to pierwszy krok do zmiany się na lepsze. Może to być wymarzona praca, zdobycie nowej umiejętności, czy nawet zwiedzenie wszystkich stolic w Europie. Cel sprawia, że życie przestaje być szare, rutynowe, a staje się interesujące i pozwala otworzyć się na nowe możliwości. Samo dążenie może sprawić, że odkryjemy w sobie cechy czy talenty, których nie byliśmy wcześniej świadomi oraz sprawi, że to, co robimy nabierze większego sensu.

Gdy już wybierzemy swój cel, kolejnym krokiem jest określenie, jakie czynności, zasoby są potrzebne do jego realizacji oraz co może być przeszkodą, w dotarciu do celu. Jeśli celem będzie praca na określonym stanowisku, warto dowiedzieć się czy obecna firma oferuje szansę rozwoju, która prowadzi do danego punktu w karierze oraz jakich umiejętności, cech wymaga się wtedy od pracownika. Jeśli przedsiębiorstwo nie zapewnia takiej możliwości, warto zobaczyć, jakie są wymagania stawiane w procesie rekrutacji. Zdobywając takie dane staje się jasne, co należy kolejno zrobić, czy też jakie kroki podjąć, aby ten cel osiągnąć.

Niestety droga ta zwykle nie jest łatwa, więc dobrze jest przemyśleć, jakie zagrożenia możemy napotkać. Dzięki temu unikniemy niepotrzebnych rozczarowań. Jeśli do pracy na wymarzonym stanowisku potrzebny jest określony kurs, który jest niezwykle drogi, pierwszym krokiem powinno być sprawdzenie, czy istnieje tańsza alternatywa. Jeśli jest on jedyną możliwością należy wziąć pod uwagę, że czas realizacji zadania, wydłuży się o czas zbierania potrzebnej kwoty.

Posiadanie celu jest bardzo ważne dla każdego człowieka. Pozwala dojrzeć sens w działaniu, zbudować ścieżkę rozwoju, zapobiec poczuciu stagnacji. Praca nad zadaniem jest zdecydowanie bardziej motywująca, gdy wiemy, po co to robimy.

[magdapruchniewska]

Czy pierwszy milion trzeba ukraść?

Od dziecka wpaja się nam, że musimy się uczyć, żeby zdobyć dobrą pracę i zarabiać pieniądze, żeby utrzymać rodzinę. Niektórzy kończą edukację na szkole średniej, część idzie na studia. Są tacy, którzy zmieniają swoje ukierunkowanie zawodowe, część rzuca szkołę i wykorzystuje swój talent lub pomysł na rozkręcenie własnego biznesu. Zdarzają się również ludzie, którzy wracają na studia po przerwie. Jakie to ma przełożenie na dalsze życie? Czy odziedziczenie majątku gwarantuje jego utrzymanie?

Według danych z Forbesa na obecny rok na świecie jest 1826 osób, które posiadają majątek przekraczający 7 miliardów dolarów. Obecnie wskazuje się szczególnie na postać Billa Gatesa, jako przykład, że nie trzeba mieć wykształcenia, żeby trafić do tej elity. I faktycznie, duża część z nich nie ukończyła żadnej uczelni. Spośród wszystkich najbogatszych ludzi tylko 35% może pochwalić się wyższym wykształceniem, zaś z tych osób 61% ukończyło tylko studia pierwszego stopnia. Według magazynu Forbes 21% skończyło MBA, a 11% uzyskało tytuł doktora.

Skoro to nie wykształcenie jest powodem, dzięki któremu ludzie trafiają do tej elitarnej grupy, to może bogactwo pojawiło się w formie spadku. Jak się okazuje ponad 2/3 miliarderów swoją fortunę zdobyło samodzielnie, a tylko 13% ją odziedziczyło, z czego 21% zainwestowało pieniądze i powiększyło swoją fortunę.  Spośród tych 70%, prawie 50% to osoby, które założyły własny biznes, a ponad 20% to menedżerowie.

Karl Albrecht swój majątek zdobył dzięki znanej sieci sklepów Aldi, sam pochodził z bardzo biednej rodziny. Po drugiej wojnie światowej przejął mały sklepik, który prowadziła jego matka. Z kolei Bernard Arnaut, który wykupił markę Dior miał łatwiejszy start, gdyż jego rodzina nie należała do biednych, jednak zamiast roztrwonić pieniądze, zainwestował je i znacznie powiększył majątek. Za to ogromny, wyceniany na 185 mld dolarów, majątek Corneliusa Vanderbilta, który zbił na transporcie morskim i kolejowym, został roztrwoniony przez dzieci i wnuki. Rywalizacja i skłonność do życia ponad poziom sprawiły, że po fortunie nie zostało nic.

Jak widać, posiadanie pieniędzy może ułatwić start o ile zarządza się nimi w odpowiedni sposób. Nie jest również powiedziane, że osoba, która wywodzi się z biednej rodziny nie ma szans na lepsze życie. Jak w takim razie wygląda sytuacja milionerów w Polsce?

Dotychczas pierwsze miejsce w rankingach zajmował zmarły w tym roku Jan Kulczyk, którego majątek był wyceniany na około 15,1 mld zł. On jako jeden z kilku biznesmenów zaczął odnosić sukcesy poprzez prywatyzację na początku lat 90-tych kupując spółki od Skarbu Państwa, jednak znacząca liczba przedsiębiorców w rankingu 100 najbogatszych Polaków swój majątek kształtowało od zera. Ponad połowa bogaczy to prywatni przedsiębiorcy, natomiast 20% to kadra kierownicza.

Kwestia wykształcenia kształtuje się trochę inaczej niż na świecie. W pierwszej 10tce najbogatszych Polaków, tylko dwóch z nich nie ma wyższego wykształcenia, znajdują się wśród nich również tacy, którzy poszczycić mogą się tytułem doktora.

Jan Kulczyk, był jednym z tych, którzy mieli ułatwiony start, gdyż pierwszy milion dostał od ojca. Większość milionerów pochodzi jednak z biednych rodzin, z blokowisk i pomimo, że stereotyp mówi, że dorobili się na oszustwach, wielu z nich to ciężko pracujący ludzie.

Wykształcenie to nie wszystko. Przykłady pokazują, że nie trzeba mieć wyższego wykształcenia, a i tak można zdobyć fortunę. To, co się naprawdę liczy to dobry pomysł i przedsiębiorczość. Jeśli natomiast nie wiemy, co zrobić dalej, lepszym wyjściem jest zdobywanie i pogłębianie wiedzy, aby stać się ekspertem w swojej dziedzinie. Wtedy wszystko już zależy od Ciebie.

[magdapruchniewska]

SWOT - jednostka taktyczna ds pomocy w pojemowaniu decyzji

Siedzisz w fotelu, bierzesz prysznic, wyprowadzasz psa na spacer i nagle – BUM! – do Twojej głowy wpada świetny pomysł. Już zaczynasz myśleć jak wprowadzić go w życie, zaczynasz planować, analizować, przeglądać informacje w Internecie, aż tu nagle trafia do Ciebie, że ten plan może nie był wcale taki wspaniały jak się wydawał.

Istnieje metoda analizy, która bardzo często wykorzystywana jest, jako jedno z narzędzi planowania strategicznego w firmie, jednak jest na tyle uniwersalna, że łatwo jest ją przenieść do innych sytuacji z życia codziennego. SWOT polega na rozdzieleniu posiadanych informacji na cztery grupy.

S – (strengths) czyli mocne strony pomysłu – zalety, atuty

W – (weaknesses) czyli słabe strony – bariery, wady

O – (opportunities) czyli szanse

T – (threats) czyli zagrożenia

Uznaje się, że grupy S i W to czynniki wewnętrzne, a O i T to czynniki zewnętrzne wpływające na przedmiot analizy. Inny podział wskazuje na S i O to czynniki pozytywne natomiast W i T to czynniki negatywne.

Jan stwierdził, że nauczy się języka szwedzkiego, gdyż ostatnio zainteresował się tym krajem i chciałby pracować w projekcie związanym ze Szwecją. Z początku był zachwycony tym pomysłem, więc zaczął szukać szkół językowych. Zauważył, że nie ma zbyt wielu szkół oferujących taki kurs, a jeśli już znajduje takowy, to kosztuje on dużo i jest w godzinach, które Janowi nie odpowiadają. Jan zaczął mieć wątpliwości, czy ten pomysł ma sens.

Stosując analizę SWOT można w prosty sposób zobaczyć, jaka jest proporcja pomiędzy poszczególnymi grupami. Należy jednak pamiętać, że jest to technika wspomagająca procesy decyzyjne, a to naszym zadaniem jest zdecydować, czy pomimo mniejszej lub większej ilości argumentów, któryś nie ma dla nas większej wagi.

[magdapruchniewska]

Małymi kroczkami do lepszego “ja”

„Ile czasu spędzasz pracując nad sobą? W ostatnich 90 dniach, ile książek przeczytałeś? Jaką nową umiejętność lub wiedzę nabyłeś przez ostatni rok?” – to pytania, które powinien zadać sobie każdy. W tym miejscu nasuwa się jednak jeszcze jedno. Mając ogrom zadań w pracy i drugą podobnie długą listę rzeczy do zrobienia w domu, jak znaleźć na to czas?

Często nawet nie zdajemy sobie sprawy, ile czasu tracimy codzienne. Portale społecznościowe, media czy chociażby korki w drodze do pracy to tylko niektóre z przyczyn. Rozwiązanie jest dość proste.

Ustal 3 rzeczy, które chcesz zrealizować w przeciągu roku.

Niech to będą cele, które pomogą Ci się rozwinąć czy to zawodowo, czy prywatnie. Może to być nauka nowego języka, nauczenie się i zdobycie certyfikatu z wybranej dziedziny czy też poszerzenie kwalifikacji zawodowych poprzez uczestnictwo w kursie. Ten wybór należy wyłącznie do Ciebie.

To nie wszystko. Jak wiadomo, zapał do realizacji noworocznych postanowień topnieje równie szybko jak śnieg na wiosnę. Dlatego, aby o nich nie zapomnieć, warto je zapisać i trzymać w widocznym miejscu, aby cały czas o nich pamiętać. Można je powiesić na ścianie nad łóżkiem  lub na lodówce.

Aby nasze postanowienie nie skończyło się na odkładaniu zaplanowanych działań na bliżej nieokreślony termin, trzeba wykorzystać zasadę „dziel i rządź”

Na początku każdego miesiąca ustalamy 3 czynności, które zrealizujemy w danym miesiącu, a które są krokiem do realizacji naszych rocznych założeń. Dodatkowo, na początku każdego tygodnia, planujemy 3 działania, które są częścią założenia miesięcznego. Na sam koniec, wieczorem każdego dnia spisujemy 3 czynności, które wykonamy następnego dnia, a które przybliżą nas do wybranego celu.

Wydaje się proste, nieprawdaż?

Skąd w takim razie znaleźć czas na te trzy codzienne zadania? Najłatwiej przekonać się na przykładzie.

Kasia pomyślała, że w tym roku musi coś dla siebie zrobić. Założyła sobie, że przez rok:

 Zacznie się uczyć języka włoskiego (od zawsze jej się podobał i chciałaby znać przynajmniej podstawy)

 Zacznie się zdrowo odżywiać (nieregularne posiłki i jedzenie odgrzewanej pizzy raczej nie są zbyt dobre dla jej organizmu)

Weźmie udział w serii szkoleń dotyczących relacji międzyludzkich i radzenia sobie ze stresem (obsługa klienta sprawia, że te umiejętności są niezwykle przydatne)

Plany te zostały zapisane i przyklejone na lodówce, żeby Kasia pamiętała o tym, a szczególnie o zdrowym odżywianiu, kiedy następnym razem będzie próbowała podjadać wieczorem.

Kasia zdaje sobie sprawę z tego, że ciężko będzie utrzymać zapał dotyczący nowych postanowień, więc od razu planuje, co zrobi w najbliższym miesiącu. Jej plany zakładają następujące działania:

Zapisanie się na kurs języka włoskiego od podstaw

Zebranie informacji na temat zasad zdrowego odżywiania (żeby wiedziała, czego unikać, a co jest wręcz wskazane)

Udział w jednym szkoleniu z zakresu radzenia sobie ze stresem.

Kasia wie również, że ma skłonności do odkładania zadań na później, dlatego od razu spisuje, co zrobi w najbliższym tygodniu, aby osiągnąć swój cel. Jej tygodniowy plan zakłada:

Sprawdzenie opinii o różnych szkołach językowych w jej rejonie, które prowadzą kursy języka włoskiego.

Zakup książki o zdrowym odżywaniu

Sprawdzenie, jakie kursy dotyczące metod radzenia sobie ze stresem będą odbywały się w Kasi mieście, jaka jest długość ich trwania i koszt.

Następnego dnia, Kasia ma kilka wewnętrznych spotkań w pracy i wie, że szykuje jej się pracowity dzień. Zanim pojedzie do mieszkania, musi poczekać 15 minut na siostrę, której obiecała pożyczyć bluzkę. W domu czeka na nią sterta rzeczy do wyprasowania, co z pewnością będzie czasochłonne.

Kasia zakłada, że podczas tych 15 minut, w trakcie których czeka na siostrę, wyszuka w telefonie i zapisze w notesie nazwy wszystkich szkół językowych w okolicy, bez względu na ich ofertę. Następnie spotka się z siostrą. Podczas prasowania, Kasia chce przemyśleć, ile pieniędzy maksymalnie może wydać na szkolenie, żeby od razu mogła zawęzić poszukiwania odpowiedniego kursu.  Po zakończeniu tej czynności, Kasia chce sprawdzić, czy nie dostała wiadomości na portalu społecznościowym. Jednak po otwarciu przeglądarki, wyszukuje tytuły książek o zdrowym odżywianiu, co zajmuje jej 2 minuty, a następnie odczytuje wiadomość od koleżanki.

Przed snem Kasia spisuje założenia na kolejny dzień:

Sprawdzić, które z wypisanych szkół języków obcych mają w ofercie język włoski (niepotrzebne skreślić)

Sprawdzić opinie o znalezionych książkach

Zastanowić się ile czasu może poświęcić maksymalnie w danym miesiącu na szkolenie (kilka godzin czy może weekend?)

Jak widać codzienne zadania nie muszą zajmować dużo czasu, mogą to być nawet kilku minutowe czynności, które pozwolą na zbliżenie się do swojego celu. Można wykorzystać korek w drodze do pracy do nauki słówek, czas spędzony w komunikacji miejskiej na przeczytanie książki. Nigdy nie wiadomo, kiedy nowa umiejętność okaże użyteczna.

[magdapruchniewska]

„Coraz bliżej święta, coraz bliżej święta”

Chyba nie ma osoby, która by tych słów nie kojarzyła z reklamą ciężarówek Coca Coli i z nadchodzącymi świętami Bożego Narodzenia. Ponad stuletnia firma według rankingu Best Global Brand jest uznawana od wielu lat za jedną z najbardziej wartościowych marek na świecie. Jakie czynniki wpłynęły na to, że ten gigant utrzymuje swoją pozycję w branży?

Warto przyjrzeć się historii Coca Coli. Receptura tego znanego na całym świecie napoju powstała w 1886 roku w USA w Atlancie. Jej twórcą był farmaceuta, John Stith Pemberton. Początkowo sprzedaż była nierentowna, jednak w 1893 roku firma została wykupiona przez Asę Candlera za 550$. Jego akcje marketingowe przyniosły ogromne zyski. Rok po przejęciu, dwóch przedsiębiorców ze stanu Tennessee wykupiło prawa do rozlewania napoju za symbolicznego, jednego dolara. Co ciekawe do roku 1903 w napoju znajdowało się około 9mg kokainy.

Do 1906 roku firma rozrosła się do tego stopnia, że Asa zdecydował się na ekspansję Coca Coli na Kubę, do Panamy i Kanady. Jego dalsze działania sprawiły, że do 1912 roku osiągnięto 50 mln dolarów zysku ze sprzedaży. Zaledwie 3 lata później firma Root Glass Company z Indiany dostarczająca opakowania dla Coca Coli opatentowała kształt butelki.

Nowa era tego produktu rozpoczęła się w 1919 roku w chwili przejęcia przedsiębiorstwa przez bankiera Ernesta Woodruffa i jego syna Roberta. Momentem przełomowym było wypowiedzenie wojny. Wtedy to niezliczona ilość mężczyzn została wysłana na front. Prezes Coca Coli wystosował wtedy oświadczenie: „ każdy człowiek w mundurze otrzyma butelkę Coca Coli za 5 centów, gdziekolwiek będzie, ilekolwiek będzie to kosztowało firmę”. Pomimo ciężkich czasów, po tej kampanii sprzedaż Coca Coli została podwojona.

W 1950 roku Robert Woodruff został zaproszony do wzięcia udziału w sesji zdjęciowej, która miała znaleźć się na okładce Time magazine. Odmówił mówiąc, że nie on powinien znaleźć się na okładce, a bijący rekordy popularności napój. 15 maja 1950 roku Coca Cola stała się pierwszym komercyjnym produktem, który pojawił się na okładce tego magazynu.

Aby sprostać potrzebom rynku Coca Cola musiała wciąż ewoluować, co sprawiło, że w 1955 roku wprowadzono różne rozmiary butelek, a w 1960 roku rozpoczęto sprzedaż napoju w puszkach. W tym roku został również zastrzeżony nowy kształt butelki.

Do Polski Coca Cola zawitała w 1957 roku, kiedy to została przedstawiona na Targach Poznańskich. Wraz z rozwojem lat następowała ekspansja firmy na kolejne kraje i kontynenty. W 1978 ówczesna Chińska Republika Ludowa wydała zezwolenie na sprzedaż napoju na terenie kraju.

Badania przeprowadzone przez koncern w 1977 roku wskazywały, że mniej niż 1% Amerykanów nie było w stanie zidentyfikować Coca Coli po samym kształcie butelki. Natomiast w 1985 roku próbowano zmienić recepturę.Na skutek protestów oryginalny smak został przywrócony.

Co sprawia, że pomimo rosnącej konkurencji Coca Cola utrzymuje swoją pozycję? Przede wszystkim jednolity wizerunek i świetna promocja marki. Kampanie promocyjne Coca Coli nie bazują na przedstawianiu samego produktu, ale na pokazaniu problemów i sytuacji społecznych. Opowiadana historia ma wywołać emocje, a sam napój zręcznie wplatany jest w tło.

Oprócz standardowych działań prowadzonych przez cały rok koncern Coca Cola postawił na promocję opartą o święta Bożego Narodzenia. Niewiele osób wie, że obecny wizerunek Świętego Mikołaja, jako staruszka z białą brodą w czerwono- białym stroju został wykreowany w 1931 roku przez jednego z ilustratorów na potrzeby kampanii świątecznej Coca Coli. Obraz ten stał się ikoną rozpoznawaną na całym świecie po dziś dzień.

Obecnie nie można sobie wyobrazić rozpoczęcia świąt bez spotu Coca Coli przedstawiającego świątecznie przybrane ciężarówki wiozące napój przy akompaniamencie piosenki „Coraz bliżej Święta” oraz bez wizerunku Świętego wykreowanego przed laty. Coca Cola pomimo rosnącej w siłę konkurencji przoduje w dziedzinie marketingu i wytycza nowe trendy. Wraz z nową misją, aby inspirować momenty radości i zapewniać świetną jakość produktu ma szansę utrzymać się na pozycji lidera w branży jeszcze wiele lat.

[magdapruchniewska]

Sekretne składniki komunikacji

Jak mówić, żeby się zrozumieć? Czy kłamstwo ma faktycznie krótkie nogi? I czy podniesiony kciuk zawsze ma wydźwięk pozytywny? 

Pojęcie komunikacji międzyludzkiej często mylone jest z rozmową.  Wyobraźmy sobie następującą sytuację. W pokoju siedzą 3 osoby. Jedna z nich czyta książkę, druga skanuje dokumenty, a trzecia jest pogrążona w myślach. Do pokoju wchodzi czwarta osoba i mówi: „Piękna dziś pogoda”. Ten komentarz nie wywołuje jednak żadnej reakcji wśród obecnych osób. Czy możemy nazwać to komunikacją?

Przecież wystąpiło przekazanie informacji, w pokoju była więcej niż jedna osoba, czego zabrakło? Komunikacja międzyludzka to nie tylko wymiana zdań pomiędzy dwoma lub większą ilością osób. Następuje ona wtedy, gdy odbiorca wiadomości zareaguje w określony sposób na przekaz nadawcy. Gdyby w tej samej scenie, jedna z osób powiedziała: „faktycznie, pogoda dopisała” nastąpiłaby reakcja, a tym samym nawiązałby się kontakt pomiędzy tymi dwoma osobami.

A co by się stało gdyby ta sama osoba powiedziała: „przychodzi baba do lekarza” a kolejna „wiatrak, słoń, trąba”. Byłaby to zapewne w jakimś sensie wymiana zdań, jednak nie przekazywałaby ona żadnej zrozumiałej treści, przez co nie można mówić o komunikowaniu się. Zrozumienie przekazu jest jednym kluczowych z czynników, który wpływa na to, że daną sytuację można rozpoznać jako komunikację.

Weźmy teraz za przykład dwóch znajomych, którzy przyszli osobno do głośnego klubu. Kiedy ich wzrok się spotyka jeden z nich uśmiecha się, a drugi odpowiada uśmiechem. Pierwszy z nich wykonuje ruch wskazujący na zdecydowanie cichszy przedsionek klubu, drugi odpowiada potakującym kiwnięciem głowy i obaj podążają w stronę wybranego miejsca w celu przeprowadzenia rozmowy.

Pomimo, iż nie padło ani jedno słowo te osoby dokładnie wiedziały, co mają zrobić. Komunikacja poza werbalną formą przekazu informacji pokazuje również znaczenie języka niewerbalnego. 

Według badań język ciała ma największe znaczenie w procesie przekazywania informacji. Na drugim miejscu znajduje się ton głosu a dopiero na ostatnim treść wypowiedzi. Z gestów jesteśmy w stanie wyczytać zdecydowanie więcej niż z samych słów. Widząc osobę, która podczas wysłuchiwania prezentacji nerwowo rozgląda się i spogląda wciąż na zegarek, ale spytana o to mówi, że ma czas i nigdzie się nie spieszy, od razu można odnieść wrażenie, że te słowa raczej nie odpowiadają rzeczywistości i albo ta osoba jest umówiona w innym miejscu, ale nie chce urazić osoby prezentującej albo nie jest zainteresowana i myśli tylko o tym, żeby z niej wyjść. 

Dziecku, które potłukło wazon i zarzeka się, że to nie ono nie musi wyrosnąć nos jak u Pinokia, żeby rodzić domyślił się jak było naprawdę. Gesty potrafią zdradzić to, co chcemy ukryć.

Na język ciała należy jednak uważać w przypadku kontaktów międzykulturowych. Ten sam gest w jednym kraju, może oznaczać coś zupełnie innego w innym państwie lub może zostać niezrozumiany. Zanim wyjedziemy do innego kraju warto dowiedzieć się czy pozornie niewinny gest w innym miejscu nie jest obraźliwy.

Kciuk skierowany ku górze w Polsce i krajach anglosaskich oznacza zadowolenie, jednak na Bliskim Wschodzie oraz w południowej Europie lepiej nie kusić losu, ponieważ jest on w tych regionach uważany za niezwykle obraźliwy i wulgarny.

Chyba nie ma osoby, która nie zna gestu uderzania brzegiem dłoni o szyje, który to w Polsce oznacza picie alkoholu. Obcokrajowcy nie zawsze rozumieją to znaczenie i często mają wrażenie, że ktoś grozi im śmiercią.

Poza słowami i gestami istotny jest ton wypowiedzi. Kto chciałby kupić produkt od sprzedawcy, który mówi powolnie i monotonnie? (Chyba, że chce sprzedać łóżko czy materac do snu) Jaki pacjent chciałby dowiedzieć się od lekarza, któremu trzęsie się głos, że lekarz ten będzie go operował? 

Komunikując się z inną osobą warto zwrócić uwagę czy ton głosu i gestykulacja są zgodne z treścią, jaką chcemy przekazać drugiej osobie.Inaczej istnieje ryzyko, że nasze intencje nie zostaną odczytane w taki sposób, jaki byśmy się tego spodziewali.

[magdapruchniewska]

Gdy oczekiwania różnią się od rzeczywistości

Rozczarowanie – to uczucie towarzyszy każdej osobie spodziewającej się pozytywnego zakończenia swoich działań, dla której te oczekiwania nie pokrywają się z rzeczywistością. Odczytując sygnały z otoczenia, które jak wydaje się, zapewnią osiągnięcie upragnionego celu wprowadzają człowieka w stan mocnego pobudzenia. Zwykle wtedy zaczyna się planowanie: co zrobić z uzyskaną nagrodą, w jaki sposób świętować jej zdobycie, na co wydać dodatkowo uzyskane pieniądze. Taki stan euforii powoduje utratę zdolności jasnego myślenia, a w konsekwencji uniemożliwia pozostanie w stanie skupienia na tyle długo, aby ten cel faktycznie osiągnąć.

Taki stan może doprowadzić do sytuacji, gdy niespodziewane zdarzenie zmieni podejście do problemu, a fakt ten zostanie przeoczony. Wtedy, w przypadku porażki, rodzi się uczucie frustracji i zdenerwowania, które również znacząco wpływa na klarowność oceny i możliwość znalezienia rozwiązania tej kwestii.

Uczucie szczęścia na myśl o przyszłej nagrodzie jest tym bardziej potęgowane, im więcej uwagi poświęca się na myślenie o niej. Człowiek widzi to, co chce zobaczyć. Przykładem może być banalny przykład uczucia głodu. Jeśli dana osoba stwierdzi, że chciałaby zjeść coś słodkiego, podchodząc do lodówki i nie znajdując rzeczy spełniającej to wymaganie, stwierdzi, że w lodówce „nic” nie ma. Jeśli zaś inna osoba, która nie ma konkretnych wymagań podejdzie do tej samej lodówki, może znaleźć w niej produkty, z których przygotuje sałatkę czy kanapkę.

Mózg ludzki oczekując określonego rezultatu blokuje wszystkie inne dostępne opcje. Na tej samej zasadzie działa efekt Placebo. Badania pokazują, że siła placebo jest porównywalna do skuteczności metod obecnego leczenia. Osoby, które otrzymały placebo, ale nie zostały o tym poinformowane wskazywały na wyższą efektywność działań, niż w przypadku normalnego leczenia. (Więcej na ten temat w artykule Efekt Placebo: fakt czy artefakt?)

Poczucie frustracji z powodu nieuzyskania oczekiwanego efektu jest bardzo częste w codziennym życiu. Jednym z rozwiązań jest oderwanie się na chwilę i spojrzenie na problem z innej perspektywy. Jeśli powodem frustracji jest długa kolejka w banku, może warto założyć konto internetowe, gdy wspomniana wcześniej osoba, nie może znaleźć ciasta w lodówce, może powinna wypić kakao lub przygotować kanapkę z dżemem.

Zmiana oczekiwań może przynieść znaczące efekty. Oczywiście nie należy popadać ze skrajności w skrajność. Nie chodzi tu o zmianę oczekiwań na przeciwną („i tak się nie uda”). Wystarczy przyjrzeć się poniższej sytuacji.

Jan idzie na pocztę, aby kupić znaczki. Dzisiaj musi wysłać ważny list, więc nie może tego przełożyć na inny dzień.

W pierwszym przypadku Jan oczekuje, że zrealizuje cel w 15 minut, po czym wróci do domu i przygotuje wszystko przed rozpoczęciem długo oczekiwanego meczu. Jan nie może się doczekać rozgrywki, więc widząc 5-osobową kolejkę do okienka czuje rozczarowanie, które rośnie w chwili, kiedy jedna z osób, która nie ma sprecyzowanych oczekiwań zastanawia się długo nad wyborem kartki urodzinowej. Jan ma wrażenie, że czas ciągnie się w nieskończoność i nie tylko nie zdąży przygotować przekąsek przed meczem, ale może jego rozpoczęcie.

W chwili ograniczenia oczekiwań, Jan jasno ocenia możliwości osiągnięcia celu jakim jest wysłanie listu. Spodziewa się on, że na poczcie o tej godzinie, może znajdować się kilkanaście osób. Chciałby zdążyć wrócić do domu przed meczem, żeby przygotować wszystko przed rozpoczęciem, jednak zdaje sobie sprawę, że może mu się to nie udać. Gdy wchodzi na pocztę i widzi 5-osobową kolejkę czuje ulgę, ponieważ wysłanie listu zajmie mu mniej czasu, niż początkowo oczekiwał. Na dodatek rozpoczyna rozmowę z kobietą z kolejki. Okazuje się przyszła kupić kartkę urodzinową dla siostry i wiedząc, że wybór może zająć jej trochę czasu, przepuszcza Jana.

Zmiana podejścia do sprawy potrafi zmienić przebieg następujących wydarzeń i wpłynąć na dalsze decyzje danego dnia, ale również na kontakty z innymi osobami z otoczenia. Zarówno zbyt mocne uczucie euforii, jak i frustracji powoduje zawężenie możliwości oceny czynników wpływających na realizację założeń. Zmiana perspektywy oraz częściowe ograniczenie oczekiwań pozwoli na uniknięcie negatywnych emocji.

[magdapruchniewska]

Co motywowało ludzi przez lata?

Każdy człowiek w zależności od uwarunkowań społecznych, kulturowych i osobistych ma inny system potrzeb. Konieczność ich zaspokojenia ma znaczący wpływ na podejmowane działania takiej osoby. Przekonanie, że takie zachowanie pozwoli osiągnąć wyznaczony cel uruchamia mechanizm motywacyjny, co z kolei wyzwala energię i chęć do działania.

W pracy to kadra kierownicza jest odpowiedzialna za motywację pracownika. Proces motywacji rozpoczyna się już od momentu zebrania oczekiwań kandydata podczas rozmowy rekrutacyjnej. Jeśli podjęte decyzje i działania firmy będą odpowiednio motywowały, potencjał pracowników zostanie efektywniej wykorzystany. Na podstawie różnych badań można wyróżnić kilka modeli motywacji i potrzeb.

Pierwszym z nich jest tradycyjny model motywacji F. Taylora, który twierdził, że pracownik jest z natury leniwy i nieskory do wykonywania powierzonych mu zadań. Motywacją będzie w takim przypadku odpowiedni dochód, który przeważy w hierarchii potrzeb nad rodzajem pracy. Pracownikom powinno się odebrać możliwość decydowania o przebiegu pracy, a zadania powinny być narzucone odgórnie i odpowiednio wynagradzane.

W kolejnych latach rozwinął się model szkoły stosunków międzyludzkich Meyo’a. W tej teorii dostrzeżono, że poza materialnymi motywatorami istnieją inne czynniki, które wpływają na jakość pracy. Zaczęto przywiązywać uwagę do wpływu rozwoju relacji międzyludzkich i atmosfery panującej w firmie oraz do zróżnicowania zadań (aby zapobiec rutynie).

Następnym modelem stał się model zasobów ludzkich, który zakładał, że wpływ pracowników na działania podejmowane w organizacji jest wartościowy i wyzwala zaangażowanie w wykonywaną pracę. Pracownik jest postrzegany, jako dążący do samodoskonalenia, a jego najważniejszym atutem są jego umiejętności. Motywacją stają się częściej czynniki niematerialne. Zwiększony zostaje zakres odpowiedzialności i rola ich rozwoju.

Z motywacją ściśle powiązane są potrzeby człowieka dlatego też trwające nad nimi badania pozwoliły na stworzenie przez lata modeli potrzeb.

Jednym z nich jest model Herzberg’a (lata 60te) . Zakłada on, że satysfakcja i efektywność są uwarunkowane rodzajem wykonywanej pracy. Herzberg zakłada dwuczynnikową teorię, która dzieli przyczyny zadowolenia (bądź nie) z pracy na dwie grupy:

czynniki wewnętrzne  – są czynnikami wywołującymi zadowolenie i oznaczają rodzaj i treść samej pracy (wyniki, uznanie, poczucie odpowiedzialności, możliwość awansu)

czynniki zewnętrzne – to czynniki, które skłaniają się ku niezadowoleniu i dotyczą otoczenia pracy (polityka personalna, kontrola, stosunki ze współpracownikami)

Wynika stąd, że odpowiednia praca i jej warunki, możliwości zdobycia awansu i rozwoju osobistego oraz uznanie w pracy będą wpływały na zadowolenie.

Bardzo znanym modelem jest również teoria hierarchii potrzeb A. Maslowa, który uważał, że decyzje podejmowane przez ludzi są wynikiem próby zaspokojenia kolejnych grup potrzeb. Pierwsza i najbardziej podstawowa grupa potrzeb dotyczy fizjologii. Następne to kolejno potrzeby bezpieczeństwaoraz przynależności i akceptacji. Człowiek potrzebuje również szacunku i uznania. Na samej górze piramidy potrzeb znajduje się potrzeba samorealizacji.

Wynikający z późniejszych badań model V.H. Vroom’a prezentował odmienne zdanie. Według Vroom’a zadowolenie w pracy nie gwarantuje lepszych efektów, ale za to efekty wpływają znacząco na poczucie satysfakcji. Efektywność ma szansę zostać zwiększona tylko wtedy, kiedy wynik przyniesie oczekiwaną przez pracownika nagrodę, mającą dla niego dużą wartość. Wynika z tego, że najważniejszym czynnikiem, który może wspomóc kadrę kierowniczą w motywowaniu pracowników, jest poznanie ich oczekiwań związanych z pracą i odzwierciedlenie ich w tworzeniu odpowiednich warunków pracy.

Wartym uwagi jest również model McClellanda, który wskazuje na trzy rodzaje potrzeb:

osiągnięć (pracownicy tacy są nastawieni na rozwój, dążą do realizacji wyznaczonych celów)

władzy (pracownicy mają na myśli dobro firmy oraz własne, odczuwają potrzebę aprobaty społecznej i możliwości współdziałania z innymi)

afiliacji (pracownik chcę nawiązać i utrzymać pozytywne kontakty z innymi jednostkami, grupami i organizacjami).

Nie są to wszystkie modele, jednak te przedstawione mają na celu pokazanie jak zmieniało się i rozwijało podejście do pracownika przez lata. Obecnie coraz większą uwagę przywiązuje się do potrzeb człowieka i rozwoju jego umiejętności i kompetencji. Badacze poszukują nowych metod wpływania na jakość pracy przy utrzymaniu wysokiego poziomu zadowolenia pracowników. Następuje rozwój znaczenia człowieka w organizacji.

[magdapruchniewska]

Gdy projekt zmienia wymagania

W wielu firmach istnieją określone zasady prowadzenia projektów. Zwykle opierają się one na konkretnych założeniach czy metodologiach. W zależności od rodzaju i specyfikacji takiego projektu dobiera się najbardziej optymalną technikę, aby osiągnąć maksymalnie efektywne wyniki. Przykładem takiej metodyki jest SCRUM, którego definicja została przedstawiona w 1995 roku przez Kena Schwabera. Scrum jest dedykowany głównie projektom, które nie są statyczne i ich wymagania będą się zmieniały w czasie. Jest on zgodny z manifestem Agile, iteracyjny i przyrostowy. Co to oznacza? 

Rozwój projektu jest podzielony na okresy czasu (iteracje) trwające nie dłużej niż miesiąc, zwane Sprintami. Gdy skończy się jeden sprint od razu rozpoczyna się następny. Na koniec każdego takiego okresu zespół pracujący nad projektem powinien być w stanie przekazać działającą wersję produktu, która może być rozszerzana w ramach kolejnych iteracji (stąd metodologia przyrostowa).Opiera się na trzech podstawowych filarach: Inspekcji, Adaptacji i Przejrzystości.

Metodyka ta zakłada istnienie trzech ról:

Product Owner – jest to zawsze jedna osoba, która jest odpowiedzialna za nadawanie priorytetów zadaniom (Product Backlog). Ponadto jest odpowiedzialna za wskazywanie celu głównego, wyjaśnianie wszelkich nieścisłości dotyczących wymagań oraz kontakt z klientem.

Scrum Master – to postać, której zadaniem jest pilnowanie, aby podczas pracy nad projektem były przestrzegane założenia metodyki oraz za usuwanie przeszkód, które uniemożliwiają zespołowi pracę.

Zespół Deweloperski – powinien składać się z minimum 3 a maksimum 9 osób, w skład których mogą wchodzić również Product Owner i Scrum Master. Członkowie zespołu powinni posiadać różne umiejętności, które pozwolą na wykonanie zadania bez udziału osób z zewnątrz. Ważna jest również samoorganizacja. To zespół decyduje w jaki sposób wykonać zadanie, tak aby na koniec sprintu dostarczyć działający produkt.

Dodatkowo Scrum wyróżnia cztery rodzaje spotkań, które powinny być przeprowadzone w trakcie sprintu:

Sprint Planning – podczas tego spotkania wyznaczane są najbardziej priorytetowe zadania, przyczyniające się do realizacji celu. Ich wykonanie pozwoli na skompletowanie działającego produktu na koniec sprintu. Aby to ustalić szacuje się czas pracy i złożoność zadań. Lista wybranych punktów nosi nazwę Sprint Backlogu.

Daily Scrum – podczas przebiegu sprintu powinny odbywać się codzienne 15-minutowe spotkania. Zespół wymienia się wtedy informacjami o tym, co zostało zrobione, a nad czym teraz będzie odbywać się praca. Pozwala to na synchronizację danych i zapobiega wykonywaniu tego samego zadania przez dwie osoby.

Sprint Review – spotkanie to powinno odbywać się pod koniec pracy nad projektem podczas którego zespół i klient określają co zostało zrobione oraz co powinno zostać wykonane w dalszej części, aby zwiększyć wartość projektu. Przegląd ma status nieformalny.

Sprint Retrospective – umożliwia przegląd dotychczasowych prac i podjęcie decyzji, co należy usprawnić podczas nowego sprintu.

Aby wszystko przebiegło sprawnie potrzebny jest jeszcze jeden element – Definicja ukończenia – która będzie zrozumiałym dla wszystkich wyznacznikiem tego, co oznacza stwierdzenie, że praca została zakończona.

Przedstawione powyżej informacje są prezentacją najbardziej podstawowych zasad stosowanych w metodyce Scrum. Warto zagłębić się bardziej i poznać związane z nią techniki, ponieważ dzięki nim praca w zespole staje się bardziej spójna i przejrzysta, a co ważne pozwala na ciągły rozwój i dopasowanie produktu końcowego do potrzeb klienta.