McLean Maximus @mahluk-official - Tumblr Blog

Posts

Yanlış anlaşılma olmasın, kalbim dolu 🚫❤️

Sevgilim var ve kendisi son derece ilgili, fazlasıyla sahiplenici…

Yani bana yazan olursa, ben görmeden o hisseder.

Kısacası: Denemeyin, romantik ama tehlikeli bir ilişki içindeyim 😌⚠️ @lilaasu

Ve ben bu durumdan gayet memnunum...🤗

enasfamily

Save my orphan children

I am Inas, a mother of two young children: Muhammad, 7 years old, and Hala, 5 years old. They should have been living their childhood like all children—safe and warm in the embrace of their father. But the war has stolen that dream from us😭😭😭

Six months ago, my husband Anas, a kind-hearted man who endured a life of poverty, was killed by a random shell while on his way to work as a taxi driver. Since that tragic day, I’ve been left to carry the unbearable weight of life alone.

I held a diploma in international secretarial studies and was about to start a job to help support my family. But the war shattered not only our home but also my hopes and dreams. We’ve been displaced six times and now live in a tent that offers no shelter from the bitter cold or the ever-looming fear.

My young children face relentless hunger that weakens their fragile bodies and a cold that knows no mercy for their small hearts. Each day, their cries for warmth and food grow louder, and each day, I feel more helpless to provide them with even the basics of life💔😭😭

I appeal to your humanity, to your compassion. We need your help to survive, to find a safe shelter, and to feed my children. Your generosity could be the reason Muhammad and Hala continue to live and find hope amidst this darkness🥹

Please, help me keep the light of these innocent children from being extinguished by this cruel world

Donation Link

My name is Gabe. I am from Portland, OR and I am raising funds on behalf of Enas Shukry I… Gabriel G needs your support for Help Enas and he

Kör birine manzarayı anlatmaya çalışmayın çünkü o an gördüğü sadece karanlıktır

Bazen ne yaşadığınız kimsenin umurunda olmaz. Düştüğünüzde uzanan el sayısı kadar, düştüğünüzü seyreden göz vardır. İnsanlar hikâyenizin karanlık tarafını dinlemek istemez; onlar sadece sonunda nasıl hayatta kaldığınızı merak eder.

#kendi kendime #kendime not #kendime düşünceler #kendimce #geceye not

İki Kader, Bir Kan

Bölüm 3:

Deniz sekiz yaşındaydı.

Yurttaki diğer çocuklar gibi o da artık fazla soru sormamayı öğrenmişti.

Annesini sormuyordu.

Babasını sormuyordu.

Neden bırakıldığını sormuyordu.

Çünkü cevap alamayacağını biliyordu.

O sabah da her zamanki gibi kahvaltıdan sonra bahçede tek başına oturuyordu.

Elindeki eski oyuncağın kırık tekerleğini döndürüp duruyordu.

Tam o sırada yurdun demir kapısının önünde bir araç durdu.

Gelenleri pek önemsemedi.

Nasıl olsa kendisi için gelmiyorlardı.

Hiç kimse onun için gelmezdi.

Ama birkaç dakika sonra görevli kadın yanına geldi.

Gözleri doluydu.

"Deniz..."

Küçük çocuk başını kaldırdı.

"Efendim öğretmenim?"

Kadın dizlerinin üzerine çöktü.

"Seninle görüşmek isteyen insanlar var."

Deniz önce anlamadı.

"Kim?"

Kadın cevap vermeden elinden tuttu.

Yurdun idare binasına doğru yürüdüler.

Deniz'in kalbi hızlanmaya başlamıştı.

Kapının önüne geldiklerinde içeriden ağlama sesleri duyuyordu.

Görevli kapıyı açtı.

İçeride üç kişi vardı.

Bir kadın...

Bir adam...

Ve kendi yaşlarında bir çocuk...

Deniz kapıda kaldı.

Kimse konuşamadı.

Kadın bir anda ağlamaya başladı.

Yıllardır içinde tuttuğu bütün acılar gözlerinden boşalıyordu.

Titreyen sesiyle:

"Oğlum..."

diyebildi.

Deniz şaşkınlıkla etrafına baktı.

Kadının kime seslendiğini anlamaya çalışıyordu.

Sonra kadın ona doğru bir adım attı.

"Ben... annenim."

Dünya bir anda sessizleşti.

Deniz'in kulakları uğuldamaya başladı.

Annem...

Bu kelimeyi ilk kez kendisi için duyuyordu.

Gözleri adama kaydı.

Adam başını eğmiş ağlıyordu.

"Ben de babanım oğlum."

Baba'nın sesi titriyordu.

Deniz hiçbir şey söyleyemedi.

Yıllardır kurduğu hayal karşısında duruyordu.

Ama sevinemiyordu.

Çünkü onları tanımıyordu.

Onlar yabancıydı.

Kanından olsalar bile yabancıydılar.

Tam o sırada diğer çocuk yaklaştı.

İkisi birbirine baktı.

Aynı gözler...

Aynı yüz...

Aynı kaşlar...

Deniz sanki aynaya bakıyordu.

"Kardeşim..." dedi çocuk.

"Ben Hamit."

Deniz'in boğazı düğümlendi.

İlk kez hayatında birinin ona kardeşim dediğini duyuyordu.

Hamit çekinerek elini uzattı.

Deniz birkaç saniye tereddüt etti.

Sonra o eli tuttu.

İşte o an...

Yıllardır eksik olan bir parçanın yerine oturduğunu hissetti.

Ama içinde hâlâ büyük bir soru vardı.

Eğer bunlar ailesiyse...

Neden sekiz yıl boyunca gelmemişlerdi? Ve bu soru, onların köye dönüş yolunda cevap bekleyen en ağır yük olacaktı...

#hayal kırıklığı #hayata dair

hazemsuhail

If this page suddenly goes silent one day, know that my brother Samer didn’t make it. I will never forget those who saw him suffering from severe bombing injuries, lacking his vital medications, yet chose silence and kept scrolling.

hazemsuhail

I feel completely shattered and deeply ashamed begging strangers for help every single day. This endless nightmare has stripped us of everything, forcing me to sacrifice even my own dignity just to keep my brother and my family alive.

hazemsuhail

I want nothing from this world except to see Samer healthy and free of pain, and to save my family from this slow death. Please donate so we can afford his essential psychiatric and medical treatments before it’s too late.

Please Please donate GoFundMe

hazemsuhail

I swear these donations are our only way out. Please keep supporting us to save my brother Samer. 🙏

mintflavoredcookie

vetted by gazavetters, the number is #75 !!!!

hazemsuhail

Samer's life depends on the next hand that reaches out to him. Please don't just share this post. Help us keep his heart beating.

hazemsuhail

Samer is slipping away, and we cannot fight this alone. Every single second matters now as his condition worsens without treatment. Please, don't look away, your support is his only chance to survive this nightmare.

hazemsuhail

Last donation 16 hours ago.

Please contribute if you are able.

mahluk-official

İyi adamlar yalnızlıktan ölüyor. İyi kadınlar ise kötü adamların balkonundan gökyüzüne bakarken.” Jan Ender Can

Bölüm 1: Gece 01.43

Gece bir kırk üç.

Uyuyamadığım gecelerden biri daha. O sessizlik var ya; insanın kulaklarını değil, düşüncelerini çınlatan sessizlik... İşte onun tam ortasındayım.

Herkes uyuyor. Sokaklar boş. Saatin tik takları bile fazla gürültülü geliyor. Böyle gecelerde insan kendinden kaçamıyor. Gündüzün kalabalığına saklanan düşünceler, gecenin karanlığında birer birer ortaya çıkıyor.

Bu gece size içime dokunan bir hikâyeyi anlatmak istiyorum.

Başkasının değil.

Benim hikâyemi.

Belki bir yaşam öyküsü değil bu. Belki de hayatla ölüm arasında sıkışmış bir insanın kendi içinde verdiği sessiz savaşın hikâyesi.

Nereden başlayacağımı bilmiyorum. Çünkü bazı hikâyelerin başlangıcı yoktur. İnsan sadece bir gün dönüp geriye bakar ve kendini çoktan hikâyenin ortasında bulur.

Ben de şimdi tam oradayım.

Ve bu, ölümün gölgesine doğru ilerleyen hikâyenin ilk bölümü.

İki Kader, Bir Kan

Yağmur, kerpiç evin çatısına ağır ağır vuruyordu. Anadolu'nun dağların arasına sıkışmış küçük bir köyünde gece, sessizliğiyle insanın içine işliyordu.

O gece aynı beşikte yan yana yatan iki kardeş vardı.

İkizdiler.

Birbirlerine o kadar benziyorlardı ki anneleri bazen hangisinin hangisi olduğunu ayırt etmekte zorlanıyordu. Aynı gözler, aynı yüz, aynı masum bakışlar...

Ama kader, daha onlar dünyaya gözlerini açtıkları gün yollarını ayırmaya hazırlanıyordu.

Yıllardır ekip biçtiği toprak artık eskisi kadar ürün vermiyordu. Evdeki çocukların sayısı artmış, borçlar çoğalmış, umutlar ise her geçen gün biraz daha azalmıştı.

O gece Baba evin önündeki taş basamakta otururken içeriden gelen bebek ağlamalarını dinliyordu. Her ağlayışta yüreğine başka bir yük biniyordu.

İçeride anneleri iki bebeği bağrına basmış ağlıyordu.

Çünkü ikisi de biliyordu...

Bazı insanlar evlatlarını isteyerek değil, çaresizlikten kaybederdi.

Sabaha kadar kimse konuşmadı.

Sadece sessizlik vardı.

Ve o sessizliğin içinde alınan, ömür boyu vicdanlarında taşıyacakları bir karar...

İki çocuğa birden bakamayacaklardı.

Birkaç gün sonra köye gelen araç evin önünde durdu.

Annenin gözlerinden yaşlar süzülürken kundaktaki bebeği son kez öptü.

"Affet beni oğlum..." diye fısıldadı.

Oğlunun alnına düşen gözyaşı, yıllar sonra bile silinmeyecek bir hatıranın ilk damlasıydı.

Ailesinin yanında kalan çocuğun adı Hamit oldu.

Devlet korumasına verilen kardeşinin adı ise Deniz.

Araç köyden uzaklaşırken anneleri arkasından koşmak istedi.

Koşamadı.

Mustafa başını öne eğdi.

Bakamadı.

Ve o gün iki kardeş birbirinden ayrıldı.

Yıllar geçti.

Hamit'in çocukluğu köyün tozlu yollarında geçti.

Ayağında çoğu zaman ayakkabı yoktu. Kışın sobaya atacak odun bulamadıkları günler olurdu. Bazen sofralarında sadece ekmek ve çay vardı.

Ama yine de akşam olduğunda annesinin sesi vardı.

Babasının yorgun yüzü vardı.

Kardeşleri vardı.

Yoksuldu ama aitti.

Deniz'in çocukluğu ise çocuk esirgeme yurdunun uzun koridorlarında geçti.

Demir ranzalar...

Kalabalık yatakhaneler...

Bayram sabahları ziyaretçi bekleyen çocuklar...

Ve her yıl biraz daha büyüyen bir boşluk...

En çok da bayramlarda canı yanardı.

Diğer çocukların yanına aileleri gelir, sarılır, hediyeler getirirdi.

Deniz ise pencerenin önüne geçer, bahçedeki kapıya bakardı.

Belki biri gelir diye...

Belki bir gün annesi onu bulur diye...

Ama hiçbir zaman kimse gelmedi.

Yıllar boyunca içinde cevabını bulamadığı tek bir soru büyüdü:

"Ben neden bırakıldım?"

Oysa bilmediği bir şey vardı.

Köyün bir ucunda, kendisine tıpatıp benzeyen bir kardeşi yaşıyordu.

Hamit de bazen geceleri yıldızlara bakarken içinde tarif edemediği bir eksiklik hissederdi.

Sanki hayatında biri eksikti.

Sanki yıllar önce yarısı koparılmış bir hikâyenin kalan kısmını arıyordu.

İki kardeş...

Biri ailesinin yanında büyüyen bir yetim gibi.

Diğeri ailesi olduğu halde ailesiz kalan bir çocuk gibi.

Bir ayrılık...

Bir yoksulluk...

Ve her gün biraz daha büyüyen bir özlem...

Kader onları birbirinden ayırmıştı.

Ama aynı gökyüzünün altında, aynı kanı taşıyan iki kardeşın yolları bir gün yeniden kesişecekti.

İşte o gün, yıllardır cevabı bulunamayan bütün soruların günü olacaktı. Çünkü bazen insan kaybettiğini yıllarca arar... Bazen de hiç tanımadığı birini özleyerek büyür.

Deniz sekiz yaşına geldiğinde, esirgeme yurdundaki hayatın değişmeyen kurallarını çoktan öğrenmişti.

Bazı çocukların ziyaretçisi olurdu.

Bazılarının olmazdı.

Bazı çocuklar bayram sabahlarını heyecanla beklerdi.

Bazıları ise korkuyla...

Deniz, korkuyla bekleyenlerdendi.

Çünkü bayram demek, yalnızlığın daha çok hissedildiği gün demekti.

O sabah erkenden uyandı.

Yatakhanedeki çocuklar telaşla hazırlanıyordu. Kimi saçını düzeltiyor, kimi yeni kıyafetlerini giyiyordu.

Bahçedeki demir kapının önünde aileler toplanmaya başlamıştı.

Bir anne oğluna sarılıyor...

Bir baba kızını omzuna alıyordu...

Gülüşmeler, sevinç çığlıkları ve hasret dolu kucaklaşmalar...

Deniz ise pencerenin önünde sessizce duruyordu.

Her gelen araca dikkatle bakıyordu.

Belki...

Belki bu kez gelenlerden biri onu sorardı.

Belki annesi yıllar sonra onu bulmuş olurdu.

Belki babası pişman olmuştu.

Belki...

Ama o gün de kimse gelmedi.

Öğlene doğru bahçe boşalmaya başladı.

Çocukların çoğu aileleriyle gitmişti.

Geriye birkaç çocuk kalmıştı.

Onlardan biri de Deniz'di.

O gün öğle yemeğinde önündeki tabağa uzun süre baktı.

Boğazından hiçbir şey geçmiyordu.

Yanındaki görevli kadın sessizce omzuna dokundu.

"Üzülme evladım."

Deniz başını kaldırdı.

Gözlerinde yaş vardı.

"Ben kötü bir çocuk muydum abla?"

Kadın cevap veremedi.

Çünkü bazı soruların cevabı yoktu.

Deniz o gece yatağına uzandığında ilk kez ağlamadı.

Sadece tavana baktı.

Ve içinden bir söz verdi.

"Bir gün kim olduğumu öğreneceğim."

Aynı gece, yüzlerce kilometre uzakta Hamit de uyuyamıyordu.

Köyde kış erken bastırmıştı.

Sobadaki ateş sönmek üzereydi.

Mustafa sessizce oturuyor, yıllardır sakladığı acıyla baş başa kalıyordu.

Oğullarından birini verdiği günün üzerinden on yıl geçmişti.

Ama vicdanı hâlâ o günün içinde yaşıyordu.

Hamit babasının gözlerinin dolduğunu fark etti.

"Neyin var baba?"

Mustafa önce sustu.

Sonra yıllardır kimseye söylemediği cümleyi fısıldadı.

"Senin bir kardeşin vardı oğlum..."

Hamit doğrulup oturdu.

"Kardeşim mi?"

Mustafa'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.

"Evet..."

İlk kez o gece, evin duvarları yıllardır saklanan sırrı duydu.

Ve ilk kez Hamit, hayatında eksik olan şeyin ne olduğunu öğrendi.

Bir yerde...

Kendisinin bir parçası yaşıyordu.

Ama ne adı belliydi...

Ne yüzü...

Ne de kaderi.

Sadece bildiği tek şey vardı:

Onu bulmak istiyordu.

Ne pahasına olursa olsun...

Deniz 03.06.2026

#Bir ayrılık Bir yoksulluk Bir ölüm #hayata dair #hayal kırıklığı #Spotify

merhaba bu yesilldeniz vardı nerde nasıl bılıyormusunuz

Bilmiyorum haberim yok

Sensiz yapamıyorum. Belki kulağa abartı gibi gelebilir ama içimde olup bitenleri anlatmanın başka bir yolunu bulamıyorum. Her anımın seninle geçmesini istiyorum; sabah gözlerimi açtığım ilk anda da, geceleri uykuya dalmadan önceki son düşüncemde de hep sen varsın. Sesini duymadığım günlerde bir şeyler eksik kalıyor sanki. Varlığını hissetmediğim zamanlarda dünya dönmeye devam ediyor belki ama benim için renklerini biraz daha kaybediyor.

Bazen durup düşünüyorum da, sen hayatıma girmeden önce nasıl bu kadar uzun yaşamışım diye. Çünkü şimdi en sıradan anlarımı bile seninle paylaşmak istiyorum. Gördüğüm bir manzarayı, duyduğum bir şarkıyı, aklıma gelen en küçük düşünceyi bile önce sana anlatmak geliyor içimden. Sanki hayatımın bütün yolları dönüp dolaşıp sana çıkıyor.

Seni özlemek bazen öyle derin bir duyguya dönüşüyor ki, zamanın akışı bile değişiyor. Dakikalar uzuyor, saatler ağırlaşıyor. Bir mesajını beklerken geçen birkaç dakika bile bana saatler gibi gelebiliyor. Çünkü senin varlığın sadece mutlu olmamı sağlamıyor; aynı zamanda kendimi tamamlanmış hissettiriyor. Yanımda olduğunu bildiğimde içimde tarif edemediğim bir huzur oluyor. Sanki bütün gürültüler susuyor ve geriye sadece kalbimin sana olan sevgisi kalıyor.

Bazen sensiz nefes almak bile bana yük gibi geliyor. Çünkü nefes almak yaşamaksa, ben yaşamayı seninle daha güzel öğrendim. Senin gülüşünde huzuru, sesinde güveni, gözlerinde ise kaybolmaktan korkmadığım bir evi buldum. Bu yüzden senden uzak olduğum her an, sanki evimden uzaktaymışım gibi hissediyorum.

Bilmeni isterim ki seni sadece mutlu günlerimde değil, en yorgun anlarımda da seviyorum. Hayat üstüme geldiğinde de, her şey yolunda giderken de aklımdaki ilk kişi sensin. Çünkü sen benim sadece sevdiğim insan değil, aynı zamanda en güvendiğim limansın. İçimdeki en güzel duyguların sebebi, geleceğe dair kurduğum en güzel hayallerin merkezisin.

Keşke zamanın önüne geçebilsem de seni özlediğim her anın arasındaki mesafeyi silebilsem. Keşke seni düşündüğümde değil, her düşündüğüm anda yanında olabilsem. Elini tutabilsem, gözlerinin içine bakıp seni ne kadar sevdiğimi kelimelere ihtiyaç duymadan anlatabilsem. Çünkü bazen hissettiklerim, kullandığım bütün kelimelerden daha büyük geliyor bana.

Seni seviyorum. Sadece bugün değil, sadece şu an değil; her geçen gün biraz daha fazla, biraz daha derinden seviyorum. Ve ne olursa olsun, kalbimin en güzel köşesinde hep sen varsın. Çünkü sen benim için sıradan bir sevgi değil, hayatın içinde karşıma çıkmış en güzel mucize gibisin. Seninle geçen her anı bir hatıra değil, bir hazine gibi saklıyorum. Ve şunu tüm kalbimle söylüyorum: Eğer bu dünyada ait olduğumu hissettiğim bir yer varsa, o yer senin yanındır. @lilaasu

#aşk #aşka dair #lilam ❤️

Günler, sanki sonsuz bir karanlık tünelin içindeymişim gibi yavaş ve ağır geçiyor. Her saniye, seni göreceğim o anı daha da özlemle beklememin bir parçası. Kalbim, sanki göğsümün içinde çılgınca çarpan küçük bir kuş gibi atıyor; çünkü biliyorum ki çok az kaldı.

Senin kırmızı saçların, sanki baharın ilk günlerinde açan nar çiçekleri gibi parlak ve canlı. O saçlar, rüzgarda dans ederken, sanki ateşten bir şarkı söylüyor gibime geliyor. Gözlerin ise derin bir okyanusun sakinliği gibi; içine baktığımda tüm dünyayı unutuyorum.

Uzun zamandır ilk defa sabahları uyanınca "ne zaman" diye sormuyorum, çünkü biliyorum ki çok az kaldı. Seni düşündüğümde, sanki güneşin doğuşunu izliyor gibiyim. Her anın, her nefesimin seninle dolu olduğunu hissediyorum.

Aşkımız, sanki eski bir masalın en güzel bölümü gibi. Sevdamız, derin bir nehir gibi akıyor ve hiç durmuyor. Özlemimiz ise, gökyüzündeki yıldızlar kadar çok; her biri seni hatırlatan bir ışık.

Seni gördüğümde, tüm bu bekleyişin bittiğini hissedeceğim. Artık yalnız değilim, çünkü sen varsın ve ben seni buldum. Kırmızı saçların, gözlerin, sesin... Hepsi benim için birer hazine.

Bu geceler, seni düşünerek geçiyor. Her gece, seni daha da çok sevdiğimi fark ediyorum. Seninle olan her an, hayatımın en değerli anı olacak. Seni seviyorum, bu sözlerin ötesinde bir şey. @lilaasu

#aşk #geceye not #aşka dair #sözler #hayat #hayata dair #lilam ❤️#Spotify

lilaasu

Birini tüm hücrelerinizle sevdiniz mi hiç?

Bu çok farklı bir his. Sanki ilk kez, bu dünyada bir yere aitmişim gibi. Hayatım boyunca kaybolmuş bir şekilde dolaşıp durmuşum da neyi aradığımı bilmiyormuşum gibi hissederdim. Şimdi ise eksik olan her şey öylesine tamamlanmış geliyor ki… Ben ruhumun yarısını buldum. Özlemini yıllarca içimde taşıdığım aşkımı.

Bazen kalbimi çıkarıp ellerine bırakabilmeyi istiyorum. Sevgimin büyüklüğünü kendi gözleriyle görebilsin diye. Elimden geldiğince göstermeye çalışıyorum zaten. Gördüğünü de biliyorum. Çünkü gönlü güzel, akıllı bir adamdır o.

Ama kaygıları çok. Öylesine çok ki bazen karanlık onu sessizce içine çekecek gibi olur. Halbuki en sevdiği şeylerden biridir karanlıkta oturup düşünmek. İnsanlar onu çok yaraladığı için sessizliğe sığınıyordur belki. Uzaklara dalar bazen. Kimi zaman güzel anılara, kimi zaman kırgınlıklarına gider aklı. O an yüzünde buruk bir tebessüm belirir. Sonra göz göze geliriz. O derin bakışları ruhuma kadar işler.

İşte tam o an içimden tek bir şey geçer: “Yanındayım.”

Uzun zamandır tek dileğim ona iyi gelebilmek. Hayatıma dair kurduğum bütün düşünceler, bütün hayaller bile artık bunun etrafında şekilleniyor.

Yersiz kaygılarını bilmediğimi sanıyor olabilir. Ama biliyorum. Kendini bana tamamen bırakamıyor hâlâ. Kızamıyorum ona. Çünkü ben de korktum bazen. İnsan bazı duygularını saklıyor; değersizleşmekten korktuğu için, kaybetmekten korktuğu için.

Aşk çok büyülü bir şey gerçekten. İnsan böyle büyük duygularla severken kaybetmekten ölesiye korkuyor. Hele ki mutlu anılarınız bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar azsa… Hayat sizi uzun süre üzmüşse, mutluluğa bile temkinle yaklaşıyorsunuz.

“Ya alışırsam?” diyorsunuz. “Ya hayat bunu da elimden alırsa?”

Sonra korkarak seviyorsunuz. Uzak kalamıyorsunuz ama alışmaya da korkuyorsunuz. Biz de biraz böyle sevdik birbirimizi sanırım. Kaybetmekten korkarak ama yine de vazgeçemeyerek.

Ben kalbimi ellerine bıraktım. Sonumun bile o ellerden geleceğini bilerek. Ve onun kalbini, dünyadaki en kıymetli şeymiş gibi tutuyorum.

Seni sevmeyi onurlu bir görev edindim kendime. Her gün aşkının yeni bir ifadesini arıyorum. Ve biliyor musun… artık korkmayı bırakıyorum.

Çünkü eminim senden.

Sen hâlâ bırakmamış olsan bile, ruhun çoktan teslim oldu bana. Ve bu yüzden aşk bir zaaf olmaktan çıktı artık. Güce dönüştü.

Belki de bu yüzden dünyanın en güçlü takımlarından biri gibi hissediyorum bizi.

Gel bana katıl sevgilim.

Benim şansa olan inancımın seninle başladığını biliyor musun?

Bunu unutma.

Kendini yetersiz hissettiğin her an hatırla bunu. Çünkü ben dünyadaki herkesin bir şekilde eksik olduğuna inanırdım. En sevdiğim insanların bile kusurları vardı gözümde. Ama sana baktığımda içimde hiçbir eksiklik hissi oluşmuyor. Sen bana göre kusursuzsun. Belki insanın ruh eşini bulması tam olarak böyle bir şeydir.

Ben yıllarca kendi acılarımın içinde sessizce boğuldum. Kolay kolay yıkılmadığım için kimse içimde ne olduğunu anlayamadı.

Ama sen… Aldığım nefesten bile beni anlayan tek insansın.

Bir gün senden vazgeçeceğimi düşünürsen, ne olur o düşüncenin kafasına balyozla vur.

Çünkü yaşamak benim için uzun süre sadece sonunu beklediğim bir yorgunluktu. Güzel günlerimde bile içimde kırık bir kalbin ağırlığını taşırdım.

Ama şimdi… Kaderimi bile affedebiliyorum güzel gözlerinin hatrına.

Çünkü senin sevginle gülümserken, kalbim hüznü eskisi kadar taşıyamıyor artık.

Seni çok seviyorum.

Bunu sana her gün defalarca söylesem bile, her seferinde içinin sevgimle dolduğunu hissedebildiğine inanıyorum.

@mahluk-official

mahluk-official

Yıllardır kalbimin içinde bir yer vardı ama oranın neye benzediğini bilmiyordum. Sanki eksik bir parçayla yaşıyordum da, bu parçanın nerede olduğunu hiç hatırlamıyordum. Sen gelene kadar her şey yarım gibiydi. Belki de seni yıllar önce görmüştüm hayallerimde, belki de sadece seni bekliyordum ama bunu bilmiyordum.

Seni gördüğüm o an, sanki yılların tozu silindi. O boşluk doldu. O uzun, karanlık yolların sonuna vardım gibi hissettim. Artık aradığım her şeyin cevabı sensin. Seninle konuşurken sanki yıllardır tanıyoruz gibi, sanki hep birlikteymişiz gibi bir huzur var içimde. Bu kadar çok özlemişim ki seni, senin varlığınla nefes alabiliyorum artık.

Yıllarca neyin eksik olduğunu anlamaya çalıştım, sonunda anladım ki eksik olan sensin. Seninle olmak, evime dönmek gibi. Artık hiçbir şey beni korkutmuyor, çünkü en büyük buluşumu yaptım: Seni buldum. Ve bu, hayatımda yaşadığım en büyük mutluluk. Seni seviyorum, çünkü sen benim eksik parçamın ta kendisisin.

Vakit artık Nisan’dır

Göğün kubbesi yarılmış,

yıldızlar bile senin yokluğunda sürgün düşmüş.

Avuçlarımda terin değil,

ateşten bir mühür taşırım,

kaç yüz yıl değil,

kaç imparatorluk devrilmiş sensizliğinle.

Vakit artık Nisan’dır

Yeni yeni bilensem de bu yaşamın kılıcını,

ekmek kadar kutsal bildiğim gülüşlerin

artık bir destanın kayıp mısrası.

Ve ben,