ojovivo
d e v o n
titsay
ellievsbear
NASA
@theartofmadeline
Keni
Game of Thrones Daily
pixel skylines
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
Misplaced Lens Cap
No title available
š©µ avery cochrane š©µ
š
Jar Jar Binks Fan Club
No title available
if i look back, i am lost
noise dept.
gracie abrams
h
seen from United States
seen from Hungary
seen from Bangladesh
seen from Vietnam
seen from China
seen from United States
seen from Bangladesh
seen from TĆ¼rkiye
seen from France
seen from Saudi Arabia
seen from United States
seen from Australia
seen from United States
seen from Mexico
seen from Spain
seen from United States
seen from Netherlands
seen from Germany
seen from Australia
seen from United States
@maiadeleu-blog
We gaan ervoor! šš§āāļøš§āāļøš§āāļøš§āāļø #kinepolis #hpmarathon #sharethemagic (bij Kinepolis Brussel / Bruxelles) https://www.instagram.com/p/BolZJqPgI7i6t3dOp8maDb1e3iAQOenVF1Gtb40/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=1k9vxmgdx079p
A Love Supreme
Rosas' website: In A Love Supreme bouwen Coltrane en zijn muzikanten aan de hand van een eenvoudige basisstructuur een totale, volstrekte vrijheid van improvisatie op, waarbij ze onophoudelijk grenzen verleggen. Dit vertaalt zich letterlijk in de dans: voor deze voorstelling gaan de choreografen de uitdaging aan om improvisatie en compositie met elkaar te verweven tot Ć©Ć©n naadloos geheel.
De achtergrond was inderdaad vrij basic en de combinatie van de bewegingen en de muziek zorgt voor een rustgevende, simplistische sfeer. Het was wel raar toen er een hele dans zonder muziek was, op een gegeven moment kon ik niet stoppen met lachen en zo was het moeilijk om de stilte te bewaren.
Volgens mij waren de dansers de instrumenten van de muziek waarop ze dansten. Je kon zien dat als er Ć©Ć©n specifiek instrument harder of sneller begon te spelen dat er ook Ć©Ć©n danser was die ineens sneller bewoog of met veel grotere bewegingen.
Deze dansstijl vind ik zeker mooi om naar te kijken, maar om ooit zelf te proberen ... daar denk ik niet aan. Ik heb enorm veel respect voor de dansers en hun prestatie die ze die dag verrichtte, zelf zou ik het namelijk niet kunnen.
Extra: Stuk ongeluk
Op moederdag ben ik samen met mijn ma en oma naar Antwerpen geweest, daar hebben we ook dit keer een toneelstuk gaan bekijken.
'Stuk ongeluk' is een toneelstuk over een totaal misgelopen (toneel)stuk. Best verwarrend, niet? Het stuk gaat over een detectieve verhaal, maar er loopt zogezegd van alles mis. De decoratie blijft niet aan de valse muren hangen, de muren zelf vallen ook om, het materiaal ligt verkeerd, er worden acteurs bewusteloos geslagen etc.
Om de mensen op te warmen kwamen de acteurs, waaronder Britt Van der Borght, tussen het publiek al een beetje acteren voor het daadwerkelijk begon.
We konden op den duur niet stoppen met wenen van het lachen. De beste, grappigste acteurs vond ik Sven De Ridder, Kobe Van Herwegen en natuurlijk ook Britt Van der Borght.
Extra: 13 reasons why (2)
Na een lange tijd vol spanning, kwam ook voor "13 reasons why" een 2de seizoen uit. Het 2de seizoen gaat over de rechtzaak na de zelfmoord van Hannah Baker, vragen zoals 'Wie is er verantwoordelijk voor haar zelfmoord?', 'Wat was er de oorzaak van?' ... probeert men te beantwoorden in de rechtbank. Haar moeder wil de school er namelijk voor aanklagen.
Ik kijk wel vaker naar gewelddadige series, maar vooral een deel vanuit de laatste aflevering ging te ver voor mij. Ik krijg de gebeurtenis in de jongenstoiletten niet meer uit mijn geheugen. Hierbij is het wel maar goed dat er elke aflevering wordt verwezen naar hun site voor mogelijke slachtoffers.
Een 3de seizoen is te veel van het goede. Ik steun volledig hun manier van aanpak met de problemen die veel mensen meemaken. Zo wordt er alleszins over gesproken, maar ze hebben hun boodschap duidelijk gemaakt. Het wordt te langdradig naar mijn goesting.
Oscar en zijn wolf
De Morgen: "Vrijdag keek je uit op een uitzinnig spektakel, waarin bombast en branie een opgewonden nummertje met elkaar opvoerden, en waar megalomanie met moed verward mocht worden.Ā Die gotspe van de Wolf werd dan weer beantwoord met een aanzwellendĀ gejoel in de zaal, dat de decibelmeter vrijdag crescendo-gewijs in het rood stuurde.Ā De betonnen bunker die het Sportpaleis blijft, leek aan het eind zowaar over Ć©Ć©n collectieve puls te beschikken. Twintigduizend zielen, Ć©Ć©n hartslag. In Ć©Ć©n adem hoorde je die massa ook hun fragiele halfgod vooraan aanvuren en toejuichen."
De Standaard: "Het Biebermoment van Oscar and the Wolf. De afwachtende houding die de volgelopen arena aannam ā een schril contrast met de adorerende tent op Werchter deze zomer ā moet dan ook gewrongen hebben voor Max Colombie. Die is sowieso al niet de meest praatzieke frontman, waardoor de eerste helft van het concert meer weg had van een hermetisch afgesloten modeshow. Eentje waarin het codewoord āglitterā was: in de blinddoek voor Colombies ogen, in de glinsterende pseudo-badjas waarin hij rond tolde, en in de maliĆ«nkolder die de zanger droeg tijdens āMoonlightā ā alsof The Phantom of the Opera de nacht had doorgebracht in de stripclub."
Humo: "MaxĀ had op het laatste moment onze date een half jaar verzet. Aanvankelijk hadden we in april afgesproken in het Sportpaleis. De reden: de opname van zijn tweede album āInfinityā - de alles bepalende, erop of eronder plaat - duurde langer dan gepland. Het resultaat lag in de lijn der verwachting: hijg- en steunpop met de structuur van een met stroop doorweekte eierkoek. Maar: het klonk gepolijster, verfijnder en kende meer groeven, meer plooien en bovenal meer wellustige seks dan zijn voorganger."
Alle recensies hebben alvast Ć©Ć©n ding juist en met elkaar gemeen, de show was echt een top spektakel!
Een kennis van mijn ma kon last minute niet gaan en zo kon ze de ticketten een week ervoor nog bemachtigen. Persoonlijk heeft deze muziekstijl te veel beat voor mij, ik heb liever meer gezongen tekst (en dus niet zomaar gesproken tekst) waarbij ik kan meezingen. Maar iedereen zong/riep zo hard ze konden, als je de tekst niet kende viel het helemaal niet op.
De Standaard heeft zeker gelijk als ze zeggen dat het woord 'glitter' belangrijk was. Zijn kledij was bijna oogverblindend door alle glitter erop en meer op het einde kwamen er ook glitterslingers naar beneden. Meer dan eens kwamen er ook vlammen bij te pas. Als je naar 1 iets wou kijken had je een ander niet gezien.
Ik zou het dan wel geen 'Biebermoment' noemen zoals de Standaard, 'The Phantom of the Opera in de stripclub' volgens de Morgen en ook niet echt wellustig seksueel ~ Humo. Het was enorm gezellig en zeker iets wat ik nog wel eens wil meemaken.
Extra: Nazipropaganda WO II
Vorig trimester zijn we naar Brussel geweest met onze leerkrachten Curtuur- en Gedragswetenschappen om meer te weten te komen over de propagandatechnieken die o.a. door Hitler in de 2de wereldoorlog werden gebruikt. Het was een tijdelijke tentoonstelling in het parlamentarium. Spijtig genoeg was dit Ć©Ć©n grote flop.
Eerst wisten de mensen van de lobby niets af van onze komst. Vervolgens bleek onze gids niet zo veel af te weten van het onderwerp en las ze alles af van de fiches op de muur, maar zelfs toen vond ze de juiste personen niet op de foto's. Tot slot werd ons aanbevolen om nog iets anders te gaan bekijken in het gebouw, toen we daar aankwamen gingen we zitten en begreep niemand wat we moesten doen of zien dat zo spectaculair was.
Het was dan wel totaal de moeite niet waard, we hebben zeker en vast goed gelachen. š
Street Art London
Samen met een groep medeleerlingen, onze leerkracht esthetica en onze gids ben ik door Londen getrokken op zoek naar street art. Emily, onze gids, liet ons verschillende werken van enkele bekende en minder bekende street artists zien. Ook heeft ze ons geleerd dat al je werk als street artist meteen kan verdwijnen zodra je er klaar mee bent. Gelukkig maar want ook al zijn de werken ongelofelijk, street art is een tijdelijke kunst. Ik kan natuurlijk niet alles wat we gezien hebben bespreken, maar hier zijn er 5 die me zijn bijgebleven ...
ĆĆ©n van de bekendere kunstenaars was Banksy. Vroeger wou niemand street art op zijn gebouw, het was illegaal. Nu ... is het een heel ander verhaal. De eigenaars van die gebouwen weten hoeveel het waard is en proberen het werk zolang en goed mogelijk te bewaren. Wij zagen 'de agent en zijn poodle' achter glas bij een nachtclub. Emily vond het eerder erg dat mensen er glas voor gezet hadden.
Ook redelijk bekend zijn de 'Mushrooms' door Christiaan Nagel, een 35-jarige Britse artiest. Ze zijn over de hele wereld te zien, voornamelijk in Londen. Ze worden gemaakt met polyurethaanschuim en nadien in geverfd met een felle kleur. Nagel heeft zijn eigen website (christiaannagel.co.uk) waar je soms het geluk hebt van een origineel te kunnen kopen.
Er zijn nog 3 andere artiesten die ik zeker wil noemen: STIK (maakt simplistische stokmannetjes, meestal in zwart-wit), Ben Wilson (oftewel The chewing gum man) die legale street art maakt aangezien het niet op de straat maar op vuilnis is (zijn werken zijn ook te zien op de Millennium Bridge) en tot slot nog de wereldberoemde Space Invader. Space Invader haalt inspiratie uit het iets oudere videogame 'Space Invaders', met zijn werken kun je punten verzamelen op zijn website. Hij heeft eigelijk een nieuw spel bedacht met dezelfde aliens (alleen in tegels dit keer šš).
Ik heb echt genoten van de Street Art Walk ondanks het warme weer, het was echt de moeite!
De tante van Charlie
Om toch even te kunnen lachen tijdens de examens en eens te ontspannen, ben ik natuurlijk naar een toneelstuk gaan kijken.
De tante van Charlie was een grappige opvoering gespeeld door enkele fantastische acteurs in Antwerpen.
Gauguin
Ik ben voor de eerste keer echt naar Parijs geweest en niet gewoon Disneyland Parijs. Met de Meiboom (waar ik schilder- en tekenkunst volg) kon je voor een kleine prijs naar Parijs en Le Grand Palais bezoeken. Daar zijn wij Gauguin gaan bekijken. Het is een schilder & beeldhouwer die grotendeels probeerde te ontsnappen aan de Europese beschaving.
Stap eens in een schilderij van Magritte
In het Atomium is āMaĀgritte, Atomium meets Surrealismā van start gegaan. Kunstwerken worden er door middel van 3D tot leven gebracht voor de bezoekers, jong en oud. De expo viert de vijftigste verjaardag van het overlijden van RenĆ© Magritte. En dit doet men niet zomaar.
Ik snap dat sommige mensen, vooral kinderen, geen zin hebben om naar een stil museum te gaan en gewoon naar iets te kijken. Ik heb dit gevoel soms ook. Dus aan die mensen raad ik aan om toch eens een kijkje te gaan nemen in het Atomium in ons geliefde Brussel.
Wij gingen naar Brussel met de bedoeling om te gaan bowlen, door een onverwachte wending ging dit niet door. Toen kwam onze nicht met het idee om eens naar het Atomium te gaan waar (geloof het of niet) mijn broer en ik nog nooit waren binnen geweest. Zowel Magritte als het Atomium behoorde niet tot het oorspronkelijke plan, maar het was zeker de moeite waard.
Je kunt hier dan wel een paar fotoās zien, maar neem toch de tijd om eens te gaan kijken naar de prachtige 3D-expo die er nog tot 10 september 2018 staat.
En als je toevallig zoals mij hoogtevrees hebt, het is niet zo eng hoor ;)
http://m.nieuwsblad.be/cnt/dmf20170921_03086910//
"Lucio Silla"
Volgens B. Hertogs, die een recensie schreef over de opera "Lucio Silla" (wolfgang amadeus Mozart) voor de site Concertnews, verdiende de uitvoering een dikke onvoldoende. Hij zei dat Kratzer (de regisseur) het doel van het stuk uit het oog verloor. Hertogs zei dat Kratzer misschien zoveel fouten en een onlogisch verhaal bedacht omdat Mozart niet veel context gaf. De regisseur moest hierdoor veel verzinnen en kon hier mee falen of juist veel succes behalen.
Voor mij was het stuk geen grote teleurstelling, maar ik vond de kennismaking met "Lucio Silla" door een toneelgroep van de Munt toch leuker.
Ik snap dat Kratzer het verhaal met de vampier, weerwolf, zombies etc nogal verwarrend vond, want ik geef eerlijk toe dat ik het ook niet helemaal snapte.
Bv. Als Silla een vampier was, waarom werd hij dan op het einde toch ender schot gehouden door de politie? Hij overleefde de poging tot moord eerder in het stuk toch ook. Hij had dus geen dergelijke reden om zich over te geven.
Ook vermeld Hertogs dat de draaiende villa voor een paar problemen zorgde zoals het gevoel dat je een film keek ipv een opera, bovendien zouden mensen die beneden op de eerste rijen zaten een paar cruciale scenes hebben gemist wat ook zonde was.
Ik ben het niet eens met Hertogs dat het zo erg was dat het een filmgevoel gaf, ik vond het namelijk heel leuk dat het kon draaien en dat je daardoor het hele huis kon zien. Maar ik vind zoals Hertogs ook dat het zonde is dat mensen die meer betalen om beneden te zitten, belangrijke momenten moeten missen omdat het gewoon te hoog is voor hun om nog te kunnen zien.
Ook vond ik het soms wat langdradig worden en hier wordt ik door Hertogs gesteund in mijn mening.
Bv. Het moment waarin Cecilio probeerde de villa in te geraken maar er een "gevaarlijke" hond de wacht houdt.
Hierbij snapte ik niet waarom hij zo bang was van een tamme hond en waarom het moment zo verlengd was.
Volgens Hertogs zou het een fantastisch stuk kunnen worden als Kratzer nog een paar aanpassingen maakt. Ik vond ondanks de 'fouten' toch dat het een leuke ervaring was en ben dankbaar dat ik dit mocht meemaken.
Ik beschouw mijn lessen bij de meiboom niet als iets extra, maar nu wordt het daar toch voor gebruikt.
Om iets samen met mijn ma na een lange tijd te kunnen doen, hebben we de hobby 'oriƫntatie' gekozen bij de meiboom. Dit zijn verschillende aspecten, maar het houdt voornamelijk in dat je bezig bent met schilder- en tekenkunst. Het duurt een hele woensdagavond en ik ben super blij met mijn resultaten.
Ik heb enkele foto's om te tonen.