Kaakit-akit na ganda ang mayroon siya.
Isang likha na kay sarap pagmasdan, salatin o hawakan.
Humahalinang halimuyak ang taglay nyang dala.
Ngunit ako'y napaisip, at nagtanong.
“Masaya kaya siya gayong sa likod ng mga pag pansin at pagpuna'y, siya'y nagiisa?”
Kung makakapagsalita ba siya'y mayroon din siyang hinaing?
Hinaing, na dulot ng sakit ng mga tinik na sa kanyang katawan ay nakabaon at nakadikit.
Lungkot ng pagiisa sa pasong nagmistulang hawla.
Nagtatanong, nagtataka.
Nanangis at balisa.
Sa paso na yaon siya'y nahimpil,
Tumigil at yumabong upang lahat ay makapansin.
Ganda nyang taglay tunay ngang nakabibighani.
Ngunit sabi nya'y ganito.
“Batid ko ang inyong pagpuna, ngunit dama nyo ba ang aking dinadala?”
“Malungkot magisa sa paso na aking kinalalagyan, lalo na’t alam kong di kailanman maaring maisama sa iba.”
“Di matanggap ng puso ang pagsintang sa marami ay nanggaling, dahil sa pagdaan ng araw ako'y magisa pa rin.”
Ngunit, isang umaga'y may tila kakaiba.
May isang usbong na nun lang niya nakita.
Sa tabi niya'y may sumusulpot na tila isang sanga.
Nagtaka at napaisip,
Natuwa at nanabik.
Nagdaan pa ang maraming araw.
Siya'y naging abala sa paghihintay.
Di na alintana ang pag pansin sa kanyang ganda.
Dahil ang oras ay tumigil, pagkat alam nyang di na sya nagiisa.
Ang sanga ay nagkadahon at tuluyang yumabong.
Luntiang matingkad sa tabi nya ay umuusbong.
Patuloy na nanabik at sininta ng lubos.
Binantayan at pinagkaabalahan buong araw halos.
At dumating na ang kanyang hinihintay.
Ang makakasamang papawi sa lungkot na kanyang dinaranas.
Isang bulaklak na knyang kawangis ang nasilayan.
Nagalak siya at nagwakas na ang tinatamasang lungkot.
Dala ng pagiisang sa pasong ito'y tumaklob.
Sila'y naging masaya sa pagdaan ng mga araw
Minahal ng mabuti ang isa’t isa at patuloy na yumabong.
Ngunit ang unang bulaklak ay may napansin kakaiba. Tila siya na lamang ang natutuwa dahil siya ngayon ay may kasama na.
Ang isa ay laging batid at nagaabang ng iba pang kasama.
Tila ba gang hindi naging masaya sa piling niya at pakikisama.
Ang lungkot ay bumalik at ang pagtatanong sa sarili ay nanumbalik.
“Di ba ako masayang kasama kaya’t iba ang nasa isip?”
Di nya nabatid ang araw na lumipas, may ibang talulot na syang nalagas.
Pinagpatuloy nya ang pagsinta sa kasamang matagal hinintay.
Kahit pa alam nyang itoy sya winawaglit at iba ang inaantay.
Dumating na sa punto na ndi na sya ang tinatangi.
Ang mga tao ay sa pangalawang bulaklak na nakabaling.
Ganda nya ay lumipas at tuluyan nang di napuna.
Nalalagas na ang talulot ng kahapon na dati lang ay matingkad at nakakahalina.
At tuluyan siyang nalungkot at nagsabi,
“Tinulungan kita sa iyong pagyabong, upang maranasan ang pagsintang dati'y sakin lang natutuon. Ngunit kinuha mo nang lahat at ako'y naiwang nalalanta at lakas ay nauubos na. Wala nang maibibigay pa at dahil ganda ay unti unting naglaho na”
Sinabi rin nya “Sana ika'y maging masaya ngayon ikaw na ang may taglay na ganda.
At di maranasan ang lungkot na nadarama.
Ang maging magisa sa paso na hawla.
Ngunit sya ay nagulat isang umaga,
Sa tabi nya'y wala na ang bulaklak na minsang sininta.
Ito'y naglaho at tila'y pinitas na.
Nagtaka at nagisip
Nalito at napapikit.
Dumaan ang araw sya'y muling yumabong.
Napalitan ang talulot na nawala ng kahapon.
Ganda nya'y nanumbalik.
Halimuyak ay muling nabatid at siya'y napansin nang ulit.
Sa kabilang ibayo nakita nya ang isang paso, na may dalawang bulaklak ang isa'y maganda ang isa'y tila kakaiba.
Napansin nya ang kakaiba ay pamilyar, siya ang dating kasama na minsan din matingkad ngunit nagiba sa piling nang iba.
Ngayon marahil alam narin nya kung paano magmahal ng lubos.
Kahit lakas ay maubos ibibigay at di ipagdadamot.
Mapasaya lamang ang kasamang sinisinta at tinatangi.
Ako rin naman ay may natutunan din.
Di rin mainanm ang ibigay nang lubos ang sarili.
Minsan ay kailngan magtira ng konti.
Upang maging puhunan sa pagbangon muli.
gummygunk
yousharknotpass
blakekathryn
jbbartram-illu
vaporwave
areudirty
theartofmadeline
pixelskylines
janainaart