Halep sokaklarında tayyareler bombalıyor
ellerinden öpülesi isyan dizelerini,
şiir ki mermisi daha hisli olur
Elleri ve ayakları kesilmiş bir ülke,
göğünden yıldızları koparılmış,
uğruna Selahaddin’in öldüğü bir ülke.
bir ülke ki nakarat bir çığlık,
sökün bayraklardan yıldızları,
sınırları olmayan ülkemin kalbine dökün,
tel örgülere takıldı sesimin fırtınası,
kurusun ölü denizlerin elleri
ve cırcırböceklerinin nefesi kurusun,
hala putlara tapıyor cüceler,
cüceler ki çamur ve kül ilahileri…
ulusal hırıltılar çıkararak
babalarınınmış gibi topraklarını yalıyor,
mezarlık bilinçlerini, it sevinçlerini
pankartlara bayraklara boşaltıyor,
ve “yaşasın ezilmiş halkların kardeşliği” mi?
cüceler hala putlarını yiyor.
hadi söyleyin nereye gömeceğiz,
bu halkın yalnızlığını nereye gizleyeceğiz?
romatizmaları azdı çağın,
Hama’ya, Humus’a, Dera’ya,
kan yağmurları yağıyor kan,
hep aynı sonla biten bir roman.
kapitalizmin borusunu çalıyor
solcular, tröstlerle aynı sloganı atıyor.
Ne sünnidir bu şiir, ne de şii,
Mezhepçiliğin alnından giren bir mermi,
Sakallarından öpülesi bir eylemdir.
Allahın yardımını esirgiyor
Allahın yardımına iman edenler,
demek ki Amerika’ya küfretmek yetmiyor.
Adaleti ve merhameti parçalıyor kurtlar,
Sınırlarına tapanlar bizden değildir ey halk,
KEVİR’e, bir çöl kadar küstüm,
demek ki bayraklara ayetler kazımak yetmiyor.
Nerden çıktı bu irin gölü,
Bu haşerat ufkuna iltica nerden çıktı.
ne Arap’ın ne de hamburgerin,
İkincil kimlikleri yoktur cihad şiirlerinin,
Şiir ki, firavunları yataklarında sokar,
Sonra gelir kınına dökülür.
Kelimelerin kanserine yakalananlar,
Huzurlu kentlerinizde, sıcak evlerinizde
Kurtlanacak gözleriniz kulaklarınız,
Mutluluğun veremine tutularak,
kazıklar çalarak dünyaya,
intihar ustalarına dönüşeceksiniz.
ve birbirinize konforunuzu bulaştırarak
İçinde ebedi kalacaklarmış gibi
Kendi uçurumlarınızı oyacaksınız.
Rabbim, şiirsizlere şuur,
tel örgülerin hemen ardında
Tuncay Yerlikaya/Islah Haber
dededos
areudirty
janainaart
theartofmadeline
titsay