Fani cihanın dertleri üstüme üstüme gelirken, devâmı bulmaya çalışırken karşılaştığım bir çift gözde umut bulup bir gülüşte filizlendim. Özveriyle çalıştım,çalıştın, çalıştık… mevzular bitmişti,söylemem denen yalanlardan bezmiştim. Meğer bitti sandığımız şey benim umutlarımmış.! Korkmaya başlamıştım, isyana teşvik etmişti beni hayasızca! tanrıya baş kaldıran bir günahkar olmuşum meğer. Ne dersin, ne yaparsın? Nasıl yaparsın!? Günlük tutmadım hiçbir zaman, notlarım beynime kodlanmıştı, ucube bir yapay zekaya dönüşmüştü düşüncelerim, beynimi yağmalamaya çalışan. Dört kez intihar denedim ilkinde korktum, zaten… Allah’da izin vermemişti. İki ve üçüncüsünde tüfeğimin namlusuna dayadım kendimi, birinde sebep diye düşündüğüm şey beni geri çevirtti. İkincisinde ise henüz bunu düşünürken birden düşüncelerimde bir ışık gördüm!!! Bunun cevabı “ben neden hayatıma son vermeye çalışıyorum?” Diye zihnimde parıldayan mükemmel bir soruyla karşılaştım. Cevabını düşünürken vazgeçmişim zaten hıhı vazgeçtim. Vazgeçtiğim şey intihar değilmiş meğer fani şeylermiş… O gün karar verdiğim şey maneviyata önem vererek, güvensizliğinize ve kafama kazımamaya devam etmemekmiş… Ne yaşamışım beee hiç ölmeyecek gibi ve yapılanları hiç unutamayacak gibi. Aslında yine de unutmadım ama, aması var o amalara sığınan cümlelerimin içinde birkaç bin kelime yatıyor, bu aralar beynim çöldeki kum gibi düşüncelerle dolu olduğundan her şeyden vazgeçmişim şimdi öğrenmeye ve yalnızlığın zevki sefasına daldım. Hayatımda olmasını istediğim onlarca kişi var ama hiç kimse de yok, belirsizlikler içinde hayatıma yani benliğime dönmeye başlamışım. Ben buymuşum! Hikayemi anlatamayacağım, hislerime hükmettim ama düşüncelerime hükmetmek yerine serbest bıraktım. Artık eskisinden daha sakin eskisinden daha aksi eskisinden daha doğru yanlış kararlar vermeye devam ediyorum. Keşiş olamadım :) gerçi bi Kürt nasıl keşiş olabilir ki? Ona zaten Allah vermiş derdini keşişlere ders niteliğindeki hayatım gibi… sizleri seviyorum insanlar, bana zarar veremeyeceğiniz kadar… hoşçakalın umarım düşüncelerinizde yer kaplamamışımdır. Seyre doyumsuz dünya tatmayla bitmeyen güzel hisler ve doyumsuzluklar, bütün bunları bana yaşatamasanız da çabalamadığınız için de teşekkür ediyorum. Öpüyorum hepinizi saygıyla selamlarken…
