MY FAIR LADY 1964 - costume design Cecil Beaton

@theartofmadeline

bliss lane

titsay
Not today Justin
The Stonewall Inn

roma★
noise dept.
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
Interview Vampire Daily
YOU ARE THE REASON
occasionally subtle
RMH
TMBGareOK. The Official They Might Be Giants tumblr
Cosmic Funnies
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
$LAYYYTER
almost home
Noah Kahan

tannertan36

Product Placement

seen from Türkiye
seen from Iraq
seen from Malaysia

seen from Brazil
seen from United States
seen from United States
seen from Singapore

seen from United States

seen from France
seen from Vietnam
seen from Australia
seen from United States

seen from Malaysia

seen from Italy
seen from Brazil
seen from United States
seen from United States
seen from Brazil

seen from Singapore
seen from Russia
@mariaaaammsblog
MY FAIR LADY 1964 - costume design Cecil Beaton
მე რომ გაფრენა არ შემიძლია
ეს უკვე ნიშნავს გარდაცვალებას
- ტერენტი 🥀
Sometimes you have to kiss her softly and tell her that she's good enough
I wanna be the only one you cum for.
ყველას თავისი სიმარტოვე ტანჯავს.
რთულია ემოციურად გაუწონასწორებელ ადამიანებთან ურთიერთობა
რთულია ყოველდღიურად იყო მათი ნაწილი
გინდა არ გინდა
შენდაუნებურად შენზეც ვრცელდება ეს ემოციები და ტყდები ფსიქიკურად
მაგრამ განა სხვაზე ავრცელებ ამ შეგრძნებებს ?
საკუთარ თავში იკეტები
ვეღარც საუბარი გშველის ან უფრო უარესი
არც გინდა რომ გიშველოს
ვფიქრობ რომ, რთულია ასეთ ადამიანებთან ურთიერთობა
რთულია იღვიძებდე და ხვდებოდე რომ ვიღაცის ფსიქიკური აშლილობის მსხვერპლი ხარ.
ცხოვრება გაუმაძღარი მხეცივითაა
არასდროს აქვს სისავსის შეგრძნება ისევე როგორც რეალურ სამყაროში ადამიანებს
იმედგაცრუება ტკივილი სევდა ეს ყველაფერი აცარიელებს ადამიანს და მარტოსულს ხდის
სრულიად მარტო დარჩენილს კი ძალა არ აქვს საბრძოლველად
ამიტომაცაა რომ ვიხრჩობით ტკივილებში იმედგაცრუებებსა და სევდაში
ტკივილის დასასრული ბენიერებააო გამიგია
ბებიაჩემი ყოველთვის მიმეორებდა ტკივილს თუ ვერ გაუმკლავდი შენი ცხოვრება ისეთივე სიცარიელედ იქცევა როგორიც ჩვენივე ჩრდილიაო
მეუბნებოდა და მართალიც აღმოჩნდა
ცხოვრების ის წლები რაც გავიარე ამ სიცარიელესთან ბრძოლაში გავატარე
მერე დავნებდიდა შორიდან ვუყურებდი როგორ ვუღებდი ბოლოს საკუთარ მეს
მერე უკვე მცდელობებსაც აზრი რომ აღარ ქონდა
ახალი ჭრილობებიც რომ აღარ მტკიოდა
შევეშვი
ყველაფერი დავივიწყე
იმ წარსულში დავტოვე რომელსაც არასდროს შევეხები
ცხოვრება ახალი ფურცლიდან დავიწყე და დღეს თამამად შემიძლია ვთქვა რომ ბედნიერი ვარ
ბედნიერი ვარ ჩემი ცხოვრებით
მაგრამ?!
ძლივს შეკავებული ცრემლები თვალებს მიწვავს და უკვე ვხვდები რომ აღარაფერს აქვს აზრი..
საბოლოოდ ყველაფერი უფერულდება
უსასრულობაში ვიკარებით და მის მიღმა არსებულ ცხოვრებას მხოლოდ ქვეცნობიერში თუ აღვიქვამთ..
აზრი არა აქვს..
არაფერს.
ნუ კვდები
ნუ კვდები
ნუ მოკვდები
აზრი არ აქვს მაგასაც
ადრე თუ გვიან გაივლის,ცოტახანი კარგად იქნები,ან მშვიდად უბრალოდ,და მერე ისევ დაგკრავს,მაგრამ გაუმკლვდები
და
მეგობრებსაც აქვთ მნიშვნელობა ჩვენს ცხოვრებაში
მეგობრები რომლებიც მხოლოდ მხიარულს გიღებენ? ...
ადრე თუ გვიან გაივლის, მაგრამ აზრი?
მეგობარი მწერს რაშვებიო.
ვპასუხობ რომ არაფერს..
გამბედაობა არ მყოფნის ვუთხრა რომ სუნთქვაც კი მიჭირს ისე ცუდად ვარ..
გამბედაობა არ მყოფნის ჩემს სისუსტეზე ველაპარაკო..
ვფიქრობ, რომ მისთვის ჩემს მდგომარეობას აზრი არ აქვს..
მან ხომ მხოლოდ იმიტომ მკითხა რომ შებრუნებულ კითხვაზე მისი ცხოვრების დეტალები გადმოელაგებინა ჩემს წინ და მე მომესმინა...
ახლა გაზაფხულის მეცამეტე დღეა
ღამის ორი საათი
გარეთ ძალიან ცივა
შეიძლება მოთოვის კიდეც.
ამბობენ უარესი ამინდები გველის წინო.
საწოლში ვწევარ და სიცივისგან ვცახცახებ
ირგვლივ ბნელა
ბუხარში ახლად შეყრილი შეშა სასიამოვნოდ ტკაცუნებს და ოთახში ყველაფრის სურნელი იყრის ერთად თავს
გაზაფზული სასიამოვნოა
უყურებ როგორ იზრდებიან ახალი სიცოცხლეები
თითქოს ბუნებაში არსებული თითოეული მცენარე თავიდან იბადება სიცოცხლის შეგრძნებას გიხანგრძლივებს და მერე ისევ თავიდან იწყება.. სიცარიელედან დიდ აფეთქებამდე.
საოცარია გაზაფხული
კვლავ ბუხრის დანთება რომ გიწევს გასათბობად.
უყურებ ოთახში გაუჩინარებულ ნამწვავის კვამლს და ღრმა ფიქრებში ეშვები
ახლა ამინდზე მეტად არეული ჩემი გონებაა და კიდევ უფრო მეტად ჩემი ფიქრები
ხომ იცი არა რატომაც მოვედი?!
დიდიხანია არ შევხებივარ ჩემი სულის ღრმა ფიქრებს და იმ უკიდეგანო სიბნელესთან არ ვდმგარვარ.
ვფიქრობ რომ უმისამართობას ვყავარ შებყრობილი
ვიცი ხვალ ჩუმად გამიღიმებს ბედნიერება და მერე ყველაფერი კარგად იქნება
ხელი არაფერზე ჩამიქნევია
უვრალოდ მიჭირს
ამ ეტაპზე ყოფნა რთულია
ეს არეული გონებაც მეტად მაბრკოლებს და ყოფის აუტანელ სიმსუბუქეს საეჭვოდ მიხანგრძლივებს
მეშინია მაგრამ ვიცი რომ არ დავმარცხდები.
ვიცირომ ისევ გავიღიმებ და ყველაფერი თავის ადგილს დაუბრუნდება.
ოთახში ჩუმი წიგნებიც დაბრუნდებიან
და ისევ წავლენ.
შენ თუ წახვალ?!
მაინც
სად?!...
Lately my soul just been craving complete silence, solitude and not being bothered.
The right eyes will know your worth
if it doesn't destroy you when it's over, then it wasn't love
Sophie Kulin