Unrealistic
"I'm Dorothy Gale from Kansas"

gracie abrams
TMBGareOK. The Official They Might Be Giants tumblr
Sweet Seals For You, Always

Product Placement

titsay
🩵 avery cochrane 🩵

Jar Jar Binks Fan Club

Kiana Khansmith
𓃗
Cookie Run:Kingdom Official!
almost home
official daine visual archive
sheepfilms

#extradirty
Phantogram Three
No title available
One Nice Bug Per Day

tannertan36

oozey mess
seen from Malaysia
seen from Colombia
seen from Morocco

seen from Singapore

seen from United States
seen from Nepal

seen from Brazil
seen from Ukraine

seen from United States
seen from Mongolia

seen from Armenia
seen from Italy

seen from Malaysia

seen from South Korea

seen from United States
seen from Malaysia
seen from France
seen from United States

seen from United States

seen from United States
@mariaiwanna
Unrealistic
i either keep it all inside, or say exactly how I feel with no filter.
“Yes, I’m strong, but I am so damn tired too.”
— (via smoking-black-world)
“Την αγαπάω κυρία..”
“Μα κυρία την αγαπάω.”
Ένας μαθητής τρίτης Λυκείου έκλαιγε σήμερα στο σχολείο επειδή η κοπέλα που του είχε κάνει τη ζωή δύσκολη επί δύο χρόνια, αλλά παρόλα αυτά την αγαπούσε, τον άφησε οριστικά.
“Μην στεναχωριέσαι βρε Κώστα, έρωτας είναι θα περάσει, όλα καλά θα πάνε απλά θέλει να έχεις υπομονή.” του είπε η καθηγήτρια
“Κυρία τον βλέπετε αυτόν εδώ τον αναπτήρα; Εκείνη μου τον είχε δώσει τον πρώτο μήνα που γνωριστήκαμε. Ήταν καλοκαίρι και είχαμε πάει βόλτα σε μια παραλία και όταν νύχτωσε εκείνη άναψε ένα τσιγάρο. Καθώς το άναβε η φλόγα από αυτό τον αναπτήρα φώτιζε όλο της το πρόσωπο και νομίζω τότε ήταν η στιγμή που την ερωτεύτηκα. Της είπα αυθόρμητα πως είναι πανέμορφη και έμεινα για μερικά δευτερόλεπτα να την κοιτάω. Εκείνη με κοίταξε με ενθουσιασμό και χαμογέλασε. Μάλλον δεν της το έλεγαν συχνά..”
Ο μαθητής σκούπισε τα δάκρυα του και συνέχισε να μιλάει.
“Μου χαμογέλασε λοιπόν και χώθηκε στην αγκαλιά μου. Όπως σας είπα πριν εκείνο ίσως ήταν το βράδυ που την ερωτεύτηκα. Και πρέπει να το κατάλαβε αυτό.. Όταν φεύγαμε μου είπε πως θέλει να θυμάμαι αυτό το βράδυ μας πιο έντονα από κάθε άλλο και μου έβαλε στην τσέπη αυτό τον αναπτήρα που κρατάω τώρα στα χέρια μου. Είπε πως ξέρει οτι θα τον προσέχω και θα τον κρατήσω, μου χαμογέλασε, με φίλησε στο μάγουλο και συνεχίσαμε να περπατάμε χέρι χέρι.”
Η καθηγήτρια δεν μίλαγε, είχε κάτσει δίπλα στο παιδί και κοίταζε με θλιμμένη έκφραση το πάτωμα. Εκείνος συνέχισε να μιλάει.
“Έχουν περάσει πάνω από δύο χρόνια. Δεν φαντάζεστε πόσες φορές με έχει πληγώσει αυτή η κοπέλα, ποτέ όμως δεν πέταξα τίποτα δικό της. Τα αντικείμενα που μου έδωσε για να την θυμάμαι είναι τα μόνα που μένουν τελικά. Γιατί οι άνθρωποι πάντα φεύγουν. Όταν μυρίζουν αληθινή αγάπη τρομάζουν και φεύγουν. Μπορούσα να της δώσω ολόκληρο τον κόσμο αν μου το ζητούσε. Ακόμα μπορώ να το κάνω. Ήθελα να μείνω, εκείνη με έδιωχνε. Την αγαπάω κυρία..ακόμα και τώρα..”
Η καθηγήτρια δεν μίλησε.
Το κουδούνι χτύπησε.
Ο μαθητής έβαλε τον αναπτήρα στην τσέπη του και προχώρησε προς την τάξη.
Και είναι και κάτι στιγμές σαν κι αυτή,που κανένα τραγούδι δεν μοιάζει αρκετό να σε περιγράψει..Ακόμα και το πιο λυπητερο,σου δίνει μια αίσθηση "ευτυχιας" που δεν την θες.. Κανείς στιχουργός και κανείς συνθέτης δε κατάφερε να νιώσει τον πόνο σου.. Ίσως γιατί είναι μοναδικός.. Ίσως γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι δα και κάτι τόσο σημαντικό.. Δεν γνωρίζεις.. Δεν ασχολείσαι όμως..
Πετάς απογοητευμένη τα ακουστικά σου και ψάχνεις να βρεις κάτι αλλο να ξεσπάσεις. Το έχεις πραγματικα αναγκη. Τι να είναι αυτο που θα σε κανει πραγματικα να ξεχαστεις; Να μην νιώθεις τόσο άσχημα έστω και για λιγο;
Τίποτα. Δεν βρίσκεις τίποτα. Περνάς ατελείωτες ώρες κλαίγοντας και κοιτάζοντας το ταβάνι,ωσπου κουράζεσαι. Δεν γίνεται. Κάτι θα υπάρχει. Κι όμως. Το μόνο που υπάρχει είναι το κενό που νιώθεις. Είσαι τόσο γεμάτη από αυτό που κανένα άλλο συναίσθημα δεν χωρά. Είναι όλα περιττά και ανούσια. Όπως και η προσπάθεια σου να βρεις κάτι πέρα απ'τη μουσική.
Ξαναφοράς τα ακουστικά. Αποφασισμένη ότι θα βρεις το ιδανικό τραγούδι που εψαχνες, δεν σταματάς την αναζήτηση. Δεν θες να ξανανιωσεις την ίδια απογοήτευση. Δεν μπορείς άλλωστε. Είναι η τελευταία σανίδα σωτηρίας σου και σε αυτήν ελπίζεις.
Κανένας ναυαγός όμως δεν ψαχνει την σωτηρία του αποκλειστικά σε κάποιο πλοίο. Ακόμα και μια μικρή βαρκούλα του αρκεί. Έτσι λοιπόν κι εσυ. Δεν βρίσκεις το "τελειο" τραγούδι. Δεν τα καταφερνεις. Αρνείσαι όμως να το δεχτείς,οποτε απλα θα συμβιβαστείς με αυτά τα δήθεν "στεναχωρα" τραγούδια. Άλλωστε.. Η πρώτη φορά είναι που συμβιβάζεσαι;
“The sad truth is that the truth is sad.”
— Lemony Snicket // The Carnivorous Carnival
have u ever been attracted to someone’s voice?????????
cause it’s a real thing, i swear
Τα θέλω όλα
Θέλω να περάσουμε ένα βράδυ μαζί. Οχι, δε μιλάω για το σεξ. Ας υποβάλουμε τους εαυτούς μας στην απόλαυση του εγκεφαλικού έρωτα. Γάμα για λίγο τον σαρκικό.
Δε θέλω να ντυθώ καλά, δε θέλω να βαφτώ, δε θέλω να με περιμένεις σε κάποιον σταθμο του ηλεκτρικού. Δε θέλω να με βγάλεις έξω.
Θέλω εσένα στο κρεβάτι μου. Θέλω εμάς στο κρεβάτι μου. Θέλω να γεμίσεις το άδειο μου σπίτι με το που το πέλμα σου αγγίξει τα κρύα πλακάκια. Θέλω να γεμίσεις τα άδεια μου μάτια με το που διασταυρωθούν τα βλέμματά μας. Και έπειτα, να γεμίσεις εμένα.
Θέλω κάθε χιλιοστό του κορμιού σου να είναι σχεδόν προσκολημένο στο δικό μου, και τα χέρια σου να πιέζουν με δύναμη τη μέση μου σαν να προσπαθείς να με φέρεις τόσο κοντά σου ώστε να γίνουμε ένα. Και να με φιλάς. Να με φιλάς πολύ. Μέχρι τα χείλη μου να γινουν μωβ και η ανάσα μου να βγαίνει αργά και σιωπηλά, λες και κοντεύει να σβήσει.
Μετά πάρε το τετράδιό μου και διάβασε όλα τα κείμενα που έχω γράψει και πες μου ειρωνικά, “τι ωραία που γράφεις ρε μωρό μου” όσο εγώ γράφω με τα χείλη μου τα πιο όμορφα ποιήματα πάνω στον λαιμό σου.
Μετά έλα να συζητησουμε. Οσο είσαι ακόμα ξαπλωμένος κι εγώ στέκομαι ακουμπισμένη στον τοίχο με τα πόδια μου πάνω στο σώμα σου.
Ελα να πούμε τι μας κάνει χαρούμενους, και πότε ήταν η τελευταια φορά που δάκρυσες; και γιατί σε τρομάζει τόσο ο ουρανός; και πώς πιστεύεις πως δημιουργήθηκε ο κόσμος; Μίλα μου για κάθε συμβάν που σε αλλαξε. Πες μου και αυτές τις ιστορίες απο την παιδική σου ηλικία, ξέρεις μωρέ, όλες αυτές που βαριούνται να ακούσουν οι άλλοι. Πες τις σε εμένα. Και σταμάτα απότομα τον λόγο σου, μόλις με δεις να ανάβω το τσιγάρο μου. Μετά, μπορείς να συνεχίσεις.
Σήκω πάνω και ριξε μια ζακέτα πάνω σου, και έλα να περπατήσουμε λίγο στη γειτονιά μου. Να δεις πόσο όμορφη είναι η πόλη στις τέσσερις το πρωί, που το μόνο πράγμα που ηχεί στα αυτιά σου είναι ο σιγανός αέρας. Ελα να σου δείξω, εκείνο το μέρος που πηγαίνω όταν θέλω να μείνω μονη μου, ή εκείνο το σημείο που μπορείς να απολαυσεις το ηλιοβασίλεμα καλύτερα από καθε άλλο μέρος στον κόσμο, ή το διαμέρισα που μένει αυτός ο παρανοϊκός ανθρωπος που κάθε βράδυ πεθαίνει.
Ας γυρίσουμε σπίτι τώρα. Βάλε να δούμε όλες εκείνες τις ταινίες που πάντα ήθελες αλλά ποτέ δε το έκανες. Και έπειτα τις δικές μου. Και μόλις βαρεθούμε θα σχολιάζω τις δικές σου. Θα παιρνω υφος, και θα σου λέω πως δεν ξέρεις από καλές ταινίες ακόμα κι αν δε το εννοώ, μόνο και μόνο για να σε βλέπω να παίρνεις αυτό το δήθεν εκνευρισμέμο ύφος, και όταν θα ‘ρθω να σε φιλήσω να κάνεις πως με διώχνεις. Αλλά να μη μπορείς να αντισταθείς, γιατί στην τελική, είμαι εγώ.
Πάμε στην ταράτσα τώρα που χαράζει, κράτα με αγκαλιά και φίλησε με απαλά στα μαλλιά. Χάρισε μου λίγη ώρα απόλυτης σιωπής και μόλις έρθει η ώρα να φύγεις, φύγε. Να φύγεις όμως γεμάτος. Αυτό έχει σημασια, και κράτησε με κλειδωμένη στο μυαλό σου μέχρι να βρεθούμε ξανά.
Απόσταση
Τι άσχημη λέξη.Οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι να είναι ο ένας δίπλα στον άλλον.Μα πόση πίκρα μπορεί επιτέλους να σε κεράσει;
The perfect embrace.
“You look sad today.”
- Actually I’m sad everyday, but I didn’t have energy today to hide it.
Είμαι η Κατερίνα Ζώ καιρό στην Κοκκινιά & μου αρέσουν οι μαργαρίτες Ξεκίνησα το σχολείο για να με βοήθησει να γίνω αυτό που θέλω. Θα γίνω τραγουδίστρια , μεγάλη ηθοποιός , θα γράψω βιβλία και ιστορίες και θα συμβουλεύω συχνά παιδιά . Ήδη όταν με ρωταγαν τι θέλω να γινω απανταγα και είχαν όλοι την ίδια αντίδραση . Πίστευα ότι κατσουφιαζαν γιατί ζήλευαν που εγώ ονειρεύομαι παραπάνω . Πάω σχολειο Μα αυτή τη φορά 10 χρόνια μετά. Θέλω ακόμα να γινω τραγουδίστρια ,ηθοποιός, ζωγράφος … Μα με έγραψαν σε ένα φροντιστήριο & χθες το βράδυ έλυσα κάποιες ασκήσεις χημείας και φυσικής που δε καταλαβαίνω σε τι θα με βοηθήσουν στα όνειρά μου. Μαθαίνω εύκολα ξενες γλώσσες & έχω πάρει ήδη μόνη μου κάποια πτυχια . Περνάω ήδη σε διαγωνισμούς και οι επιθυμίες μου φαίνεται να ανοίγουν μα, Τελειώνω το σχολειο που περίμενα πως και πως από μικρή. Τώρα πρέπει να γράψω αλλά δε βλέπω το γιατί. Τα όνειρά μου είναι λίγο παραπέρα τελευταία . Αφού δε με αφήνουν να κοιμηθώ ακόμα . Ετσι είμαι 25 τώρα . Διδάσκω σε μια τάξη. Όπου να’ναι θα μαζεψω χρήματα να γράψω τα βιβλία που θέλω & να κάνω τη ζωή μου όπως θέλω. Έχω γράψει πολλά τραγούδια σπίτι και έχω μάθει να παίζω κιθαρα και βιολι . Αν συγκεντρώσω λίγα ακόμα χρήματα θα φύγω από εδώ και όλα θα γίνουν. Μα δεν έγιναν. Τώρα τα χρήματα δε φτάνουν . Ο έρωτας ήταν αρκετά ρομαντικός πίστευα , αλλά δε θα ήταν ποτέ τζάμπα . Τώρα είμαι 40 . Μου ειπαν πως είμαι καλή δασκάλα . Δε νιώθω ότι το λένε σε εμένα . Εγώ δεν είμαι αυτό. Δεν άκουσε κανεις σας ότι έχω ωραία φωνή; Ότι ζωγραφίζω και γράφω; . Τα παιδιά στην τάξη επιλέγουν τις ίδιες σχολές κάθε χρόνο . Έχω και δικά μου παιδιά τώρα . Οι λέξεις μου είναι σχεδόν αυτόματες μα σε 20 χρόνια έχουν φύγει από το σπίτι & σπουδάζουν αυτό που μάλλον ήθελαν. . Είμαι 60 απόψε . Έχω χρόνια να με κοιτάξω , Πως έγινε όλο αυτό; Τα μάτια μου είναι πιο κλειστά και μελανιασμένα Το πρόσωπο μου ζάρωσε σαν παλιά εφημερίδα και τα μαλλιά μου κοντινάν και άλλαξαν λίγο χρώμα. Θυμήθηκα πως έχω ξεχάσει να παίζω κιθαρα και βιολι πια. Και πως έχω χρόνια να τραγουδήσω . Βρίσκω τα τραγούδια μου στα συρτάρια Μα δε θυμαμαι τη μελωδια κανενός . Η φωνή μου όμως. Δεν την έχω πια. Τώρα με πόνο βγαίνει . Τα δάκρυα στα μάτια μου μένουν παγωμένα . Γιατί άφησα το χρόνο ετσι; Γυρνάω πίσω , θυμαμαι τα κλάμματα και τους τσακωμους, την κοροϊδία & την ταπείνωση .. φαίνεται προτίμησα τον εύκολο δρόμο. Θα μπορούσα να ήμουν ψηλά τώρα . Έλεγα αλήθεια ότι έχω να προσφέρω πολλά . Ότι θα αλλαξω λίγο τον κοσμο και θα με αγαπανε . Τώρα 75. Όταν πεθάνω σκέφτομαι πως δε θάναι σχεδόν κανεις εκεί. Τους ανθρώπους δε τους χωρίζει ο θάνατος . Αλλά η πικρία Λένε πως είσαι ευτυχισμένος αν κοιτάς τη ζωή σου και βλέπεις όσα πέτυχες . Μα τι πέτυχα; Χαρτιά , χαρτιά … δεν ήταν αυτό για εμένα 85 . Δεν έχει μείνει πια κανεις Τα παιδιά μου έχουν ξεχάσει ότι υπάρχω και δε ρωτάνε . Είμαι μόνη σπίτι . Απολαμβάνω την σύνταξη και τους φακέλους από τα προηγούμενα χρόνια και κοιτάω τις χαραμάδες τις πόρτας μόνη μου. Το έργο μου έχει μείνει σε συρτάρια ή σε κάδους ή έχει γίνει στάχτη. Αλήθεια ήμουν ποτέ ευτυχισμένη; Είχα τόσα να δώσω. Ήθελα να ζωγραφίζω να τραγουδάω να γραφω να είμαι χαρουμενη μα όλα πήγαν λάθος Μέχρι να με βασανίσουν αυτές οι σκέψεις -90- Είναι αργά για να τελειώσω τη ζωή μου . Αλλά εξελίχθηκε λίγο αλλιώς . Πάθος για ζωή . Στα μάτια μου , όσο γυαλίζει το σχοινί Πάθος για ζωή . Μα αν δεν υπάρχει; Τα χέρια μου δεν έχουν πια δύναμη . Και αποτυγχάνω ακόμα και στο να με κρεμάσω . Πάθος για ζωή . 96 , η στενοχώρια χτύπησε λίγο αργά. Μα ήταν το τελευταίο χτύπημα. Και αυτό το τελευταίο κείμενο . Δε θα’ρθει κανείς , και το σπίτι στα χρόνια θα λιώσει και θα πέσουν τα ξύλα και οι τοίχοι και θα Σχιστούν οι κουρτίνες & εγώ θα περιμένω . Νεκρή αυτή τη φορά , να ονειρευτώ για πάντα τη ζωή που θα ζούσα , αν αντίστεκόμουν μια φορά στα 17ζ