Όταν όλοι μου λένε το πόσο χαρουμενη είμαι, ξέρω πως κάτι κάνω πολύ καλά
Jules of Nature
h
Three Goblin Art
Misplaced Lens Cap
will byers stan first human second

Kiana Khansmith

No title available

⁂
Lint Roller? I Barely Know Her
Keni
macklin celebrini has autism
Show & Tell
Cosmic Funnies

PR's Tumblrdome
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
TVSTRANGERTHINGS

pixel skylines

❣ Chile in a Photography ❣
almost home
we're not kids anymore.
seen from United States

seen from United States

seen from United Kingdom
seen from Argentina
seen from Morocco
seen from Germany
seen from United Kingdom

seen from South Korea
seen from Singapore

seen from Honduras
seen from Honduras
seen from Honduras

seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
@marineturbulence
Όταν όλοι μου λένε το πόσο χαρουμενη είμαι, ξέρω πως κάτι κάνω πολύ καλά
Αλλη μια νύχτα που το μυαλό μου δεν λεει να σταματήσει να σε σκέφτεται.
Λενε πως αλλοι την νυχτα περνούν αγκαλια την θλίψη τους, τα προβλήματα τους, τις σκέψεις και οι τυχεροί τον έρωτα τους.
Ανήκω σε όλες τις κατηγορίες εκτός από αυτή που θα ήθελα περισσότερο από όλες.
Θα σε ηθελα εδω.
Αγκαλιά να με έχεις.
Να εχω ξαπλώσει πανω στο στήθος σου και να ακούω την καρδιά σου.
Να χαϊδευεις τα μαλλιά μου και να νιώθω επιτέλους αυτη την ασφάλεια, που αναζητώ τοσο καιρο.
Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μου έχεις λείψει.
Καθε νυχτα τοσο βασανιστική μακριά σου.
Θυμίζει σαν αιωνιότητα μακρια σου.
Ποσο θα ήθελα να βρίσκεσαι εδω.
Να μου θυμίζεις ολους τους λόγους που σε ερωτεύτηκα σαν να μην υπάρχει αύριο.
Ποσο θα ήθελα...
- Σου λείπω καθόλου όταν πας στο μπαρ;
- Όχι είσαι πάντα εκεί.
Χτες στο ίδιο στρώμα αγκαλιά
Σήμερα ο ένας κοιμάται στην θάλασσα κι ο άλλος στην στεριά..
Ότι ήταν να πω το ήπια..
ΚΤΕΛ Κηφισού
Ένα σπίτι μπουρδέλο,
δύο μισοτελειωμένα ούζα
και μια αγκαλιά που κόπηκε βίαια στην μέση.
Κλάματα, πόνος, φιλιά,
και δυο υποσχέσεις για να συνεχίσουμε να ανασαίνουμε.
Πες μου αλήθεια,
υπάρχει χειρότερο μέρος από τα ΚΤΕΛ του Κηφισου
οταν σε παίρνουν μακριά μου ;
.
Δεν μπορώ να γκρινιάξω.
22 χρόνια μιζέριας,
πνίγηκαν για πάντα σε δύο αγκαλιές
και κάθε στιγμή που κρατούσα το χέρι σου,
ήμουν ευτυχισμένος που γεννήθηκα
.
Απλά φοβάμαι.
Φοβάμαι να πέσω μόνος μου για ύπνο.
Φοβάμαι να ξυπνάω και να μην είσαι εκεί.
Σήμερα πενθώ τον χαμένο εαυτό μου και ακόμα ελπίζω να πεθάνω.
Τα χείλη της καθηγήτριας διαβάζουν ποιήματα κι εγώ σκέφτομαι...
Λάθη.
Καλύτερα δίπλα στο φεγγάρι
Να με φωτίζει και με την σειρά μου εγώ να αντανακλω το φως του
Να κάνω κι εγώ κάτι σωστό και ομορφο
Ακόμη και τότε όμως το φως θα ήταν δανεικό...
Κι έρχεται η στιγμή που νιώθεις τόσο άσχημη που δεν ξέρεις αν όντως ισχύει ή απλά το μέσα σου επηρεάζει τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα
Νιώθω πως το ενδιαφέρον σιγά σιγά χάνεται και δεν μπορώ να καταλάβω τι κάνω τόσο λάθος
Δεν μπορώ να αναπνεύσω
Με πνίγουν τα συναισθήματα..
Η ζωή μου γεμάτη κατολισθήσεις όπου συνέχεια βράχια κατρακυλούν χωρίς σταματημό μέχρι στο τέλος να μην μείνει τίποτα
Τόσες μυρωδιές και αναμνήσεις.
sit with me for a while, won’t you?
Όταν είσαι σίγουρος ότι το άλλο πρωί τα μάτια σου θα είναι κατακόκκινα και πρησμένα ξέρεις ότι αυτήν η νύχτα θα είναι ατελείωτη
Ποναω και το εκφραζω με λάθος τρόπο