marna poezja

tylko tutaj mogę krzyczeć szeptem

[marnapoezja]

najpiękniejsze słowa chuja warte bez czynów

[marnapoezja]

chyba odkryłam nowy sens życia

[marnapoezja]

najgorsze jest to

gdy nie potrafisz już nawet płakać

nic już nie daje ukojenia

nawet ból

[marnapoezja]

gdy przechodziłeś obok mnie obojętnie

zostawiając mnie samą

nie wiedziałam czy jestem coś warta

nie byłam

nie jestem

nie będę

nigdy nie uwierzę już w to

że nie mam zimnego serca

gdy ty odwracałeś wzrok od mojego cierpienia

ja chciałam jedynie

byś na mnie spojrzał

[marnapoezja]

nie potrafię za tobą płakać

choćbym chciała

wybacz

[marnapoezja]

kocham cię

każdego dnia

chcę zostawić w twym sercu ślad

bo w moim jesteś na zawsze

to nie jest na niby

to wszystko naprawdę

[marnapoezja]

a gdy świt nastanie

znów nastąpi nasze rozstanie

rozejdziemy się w dwie strony

a serca i tak będą połączone

więc, póki noc ciemna i czarna

ukryję się w twoich ranach

dłonią zwiedzę każdą twą bliznę

nie chcę, tak bardzo nie chcę by ktoś zrobił ci krzywdę

lecz takie życie, krzywdzi każdego niezmiennie

uważaj, bo zło czai się za zakrętem

tak wiele bym wyznać ci chciała

lecz nie potrafię, boję się że pojawi się kolejna rana

ta najgorsza, bo na sercu

dobrze wiemy, jak zabliźnić ją ciężko

więc trwajmy tak w ciszy, wtuleni w siebie

póki gwiazdy skrzą się na czarnym niebie

nie uciekniesz przed przeznaczeniem

ja jestem twoim, ty moim

dziś powiedziały mi to gwiazdy na niebie

[marnapoezja]

proszę, przyjdź do mnie

daj mi swoje dłonie

nie chcę dłużej być sama

trwać bezczynnie w czterech ścianach

serce moje boli z żalu

świat mój różową kredką pomaluj

[marnapoezja]

w marcu to jak w życiu

raz piękne słońce radości

raz deszcz i chmury smutku

[marnapoezja]

Mimo, iż mam już dużo więcej wiosen, czasem czuję się jak ta mała, kilkuletnia dziewczynka, którą byłam kiedyś. Zagubiona, nie potrafiąca się odnaleźć w świecie, który wydaje się jej tak wielki i złowrogi. Ludzie tacy zabiegani, chmury takie ciemne, a ona po prostu stoi ze szklanymi oczami pośrodku tego chaosu, nie wiedząc co zrobić dalej, w którą stronę pójść, kogo poprosić o pomoc. Chce wskazówki, złapania za rękę i poprowadzenia w odpowiednim kierunku, do domu. Bo dom zawsze jest taki bezpieczny i ciepły. Tylko gdzie jest jej dom? W czyich ramionach? Chce kogoś, kto podejdzie do niej i powie "chodź, tutaj jesteś bezpieczna, ze mną nic ci nie grozi". Bo dom to nie budynek, dom to człowiek, który zawsze cię wysłucha, weźmie w ramiona i powie "już dobrze, masz mnie, nie martw się już".

Każdy potrzebuje domu.

[marnapoezja]

w miłości liczy się to, aby pokochać niedoskonałości drugiej osoby

wtedy jest prawdziwa

wtedy, gdy akceptujesz każdą bliznę, tą widoczną czy też nie

każdą wadę

wszystko to co odbiega od ideału

a może to właśnie jest ideał?

ideał nieidealny

[marnapoezja]

oczy mam tak jasne

nadzieje wyblakłe

boję się jutra

i co przyniesie los

ty podaj mi rękę

nim pod powiekę

wedrze się znowu

słona łza

ja chcę tylko szczęścia

i wziąć w objęcia

ciebie znowu

tak jak za dawnych dni

nic nie pragnę więcej

tylko dać ci serce

i zobaczyć znowu uśmiech twój

[marnapoezja]

jeszcze będzie dobrze

pójdziemy za ręce na łąkę

gdzie kwiatów morze

w przeróżnym kolorze

i ubrana w letnią sukienkę

pocałuję cię jak najpiękniej

wietrzyk orzeźwi nam ciała

spokój

tak bardzo bym go chciała

w czasach podłych i zimnych

gdzie nikt już nie jest niewinny

gdzie miłość przez wielu zapomniana

umiera

cichutko

całkiem sama

gdzie rządzi pieniądz i sława

a w sercach nieczułość się zakrada

no cóż

tak przystało nam żyć

cóż poradzić

można tylko śnić

[marnapoezja]

Piszę to tu bo chyba tak jest łatwiej. Ostatnio zdałam sobie sprawę z tego, że nie tylko moja poezja jest marna, ale także ja. Bariery w moim umyśle coraz bardziej dają o sobie znać a traumy z przeszłości boleśnie nie pozwalają o sobie zapomnieć. Ataki paniki są tak mocne jak nigdy. Miewam myśli o różnych rzeczach. Przeraża mnie przyszłość, ale też przeszłość od której nie potrafię się uwolnić. Nie śpię nocami bo płaczę prawie do rana. Czemu to wszystko tak wygląda? Chcę wreszcie żyć normalnie oraz w zgodzie ze samą sobą. Boję się.

[marnapoezja]

kocham cię tak

niewyobrażalnie

kocham cię tak

aż nierealnie

kocham cię też

gdy czuję się marnie

i gdy jest dobrze

gdy jest chujowo

nie ważne jak

ważne że z tobą

[marnapoezja]

nie chcę być twoją walentynką tylko 14 lutego

przez pozostałe dni w roku nadal chcę nią pozostać

[marnapoezja]

w nocy chcesz mnie bardziej

gdy łapiesz moją dłoń

ciała wirują w tańcu

miłość to nasza broń

słowami jak aksamit

myśli gładzisz me

bądź ze mną już do końca

rok, miesiąc, albo dzień

a gdy życia przyjdzie kres

pożegnaj ze mną się

i w sercu miej mój uśmiech

grzejący serce twe

wspominaj tylko dobrze

to co spotkało nas

tą naszą wspólną drogę

tak szybko mija czas

lecz teraz jeszcze nie pora

wiele przed nami jest

jak puste strony księgi

piszemy własną treść

złożyłam obietnicę

pragnę dotrzymać jej

i na zawsze być przy tobie

na zawsze kochać cię