shark vs the universe
roma★
No title available
Origami Around
Monterey Bay Aquarium
Cosimo Galluzzi
noise dept.
No title available
we're not kids anymore.
Show & Tell
tumblr dot com
izzy's playlists!
macklin celebrini has autism
Sade Olutola
Cosmic Funnies
One Nice Bug Per Day
h
untitled
PR's Tumblrdome
Love Begins
seen from Bulgaria
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from United Arab Emirates
seen from Russia
seen from Morocco
seen from New Zealand
seen from United States
seen from Morocco
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from China
seen from United States
seen from United States
seen from United States
@matalinongtanga
Have you ever?
Did you experience feeling good because you have achieved the goal that you are looking forward to a long time ago? That finally you can congratulate and say to yourself, “Ahh, this was once just a dream! I made it!”
But then, along the journey you start to question yourself..
“Is this the real path that I am truly passionate about or this is just the path that I took because I have to?”
Pause for a moment and take time to breathe.
The Dream
Have you ever experienced being lonely in the middle of a crowded place? You’re surrounded by people with their overwhelming presence and yet you still feel alone?
When I was still studying, I dreamed of being an Aircraft Mechanic, thinking that it was my calling; that fulfilling that one big dream will somehow complete me as a person, will define my existence in this lifetime.
And now that I am living the “DREAM” all I can think of is, “AM I STILL LIVING?”
Ikaw ang tahanan
Sa gabing wari'y hirap kaunin ng antok at nagpapalamon sa kalungkutan, nais kang mahawakan at mahagkan. Nais kang kumutan sa kay lamig na kapaligiran. Nais kang ikubli sa mundong makasarili. Kaunting oras na ika'y kasama animoy isang minuto lamang ang lumipas, hindi sa ako'y ganid, nais lamang ika'y masulit.
Puso'y di mawari. Iba ang nadarama. Sandali parang may mali. Sandali, nais kunin ang sandali.. kapain ang dibdib, kapain ang damdamin. Wag kang aalis. Pakiusap, please.
Kay daming tumatakbo sa isip, mga pagsubok na dapat malagpasan.. nais kang hagkan at mahawakan ngunit kay raming papel ang saaki'y humahadlang. Mahal, ikaw ang liwanag sa madilim na karagatan. Ikaw ang kasagutan sa maraming katanungan. Ikaw ang pag-asa, ikaw ang aking tahanan.
Madami nang napagdaanan, lugar na natagpuan, dagat na nalanguyan, pangarap na nakamtan nang magkasama.. magka hawak kamay. Mahal, aking dasal na nawa'y sa lahat ng karangalan, ikaw ay aking kasama. Kamay mo ang hawak at hindi haplos nino man ang kadantay sa umaga. Mahal, dito ka lang saaking tabi. Ang pangako kong aalagaan ka hanggang sa dulo ng pinakahuling gabi, aking tutuparin. Sapagkat ikaw ang aking tahanan.
Sa ilang taong nagsama, darating ang gabi na hindi na ako ang nais mong makatabi, darating ang araw na hindi ako ang nais mong kasulyap na ulap.. darating ang maghapong di ako ang iyong hanap. Isa lang ang pakiusap, mahal hawakan mo ang aking kamay. Sapagkat ang pagmamahal ay hindi lamang sa kasiyahan. Sa kakungkutan at sa di pagkaka-unawaan, ako ang iyong karamay. Hindi kita bibitiwan sapagkat ikaw ang aking tahanan.
Kung ako'y lilisan at makikinig sa mundong nagbabadya at nagsasabing ako'y marapat nang bumitiw at humanap na lamang ng panibagong mga kamay na hahagkan at mahahawakan, hindi iyon pag-ibig. Marahil ang konseptong ito'y isa lamang sa mga panandaliang kasiyahan na hindi karapatdapat na ipinag-lalaban. Mahal, mas malalim sa karagatan ang aking nadarama. Bawat pangakong iminutawi ng aking labi mula noong unang araw na ika'y nahagkan, lahat iyon, buong pusong panghahawakan.
Ang anumang apo'y ay marahil hindi nagtatagal ngunit kung ika'y magsisiga upang damdami'y malukuban, marahil ang apo'y hindi mapupusla.
Ang aking huling hiling mahal, sa malamig na gabi nawa'y hawakan mo lamang ang aking mga palad at h'wag isiping ako'y isang panibagong kamalian lamang. Nawa'y sa kalaliman ng gabi h'wag mo sanang ipabatid na ang niyebe sa aking puso'y marapat buhaying muli. Hindi singlalim lamang ng tabo ang aking pag-ibig, sinabi ko na sa iyo ng paulit-ulit. Mahal kita at hindi na nanaising maghanap pa ng iba.
Mahal, sa kalaliman ng gabi at nais mo ng katabi, isang bulong lamang ang agwat at di mag-aatubiling ikaw hagkan at yakapin. H'wag mo akong bitawan sapagkat sa muling paglisan, babalutin na ng kalungkutan. Hindi tulad ng iilan, pag-ibig ko'y hindi panandalian.
Ikaw ang aking tahanan.
Ano ang pinagkaiba ng naghihilom at gumagaling
Naghihilom, parang kapag nasugatan ka; in time, sumasara na yung open wound mo tapos napapatawad mo narin yung taong tumulak sayo kaya ka nasugatan tapos natututunan mo naring yakapin yung sugat na yon dahil parte na sya ng pagkatao mo. Ng sistema mo.Gumagaling, ito yung kapag nadapa ka tapos nasugatan ka, gagaling lang yung sugat pero yung galit mo sa taong gumawa sayo non, nandoon at nandoon parin. Wala, gumaling lang yung sugat na dinulot nya. Sa nagtanong nito, pasensya na ang tagal na yata nito. Sinilip ko lang si MT. Ginagawa ko lang to kapag nalulungkot ako e.
I just realized na sa relasyon, hindi pala pwede na kayong dalawa lang. Hindi pala pwede na kayo lang yung nag-e-exist sa mundo ng relasyon nyo. Hindi ko alam kung bakit nawala ako sa linya na ito. Marahil naging sobra lamang akong makasarili at hindi naisip na kailangan naming matuto at makaranas parin bilang isang indibidwal. Na masasabi mong nasa tama kang relasyon kung parehas kayong umuunlad bilang isang indibidwal at isang magka-relasyon. Kailangan parin ng mga kaibigan, ng kakwentuhan. Kailangan ng tiwala na kahit sino pa ang makasalamuha ng bawat isa, sa isa't isa parin babalik. Doon marahil nasusubukan kung gaano at kung hanggang saan ang kaya ninyong lakbayin para sa inyong relasyon. Hindi kayo maaaring mabuhay sa mundo lamang ng bawat isa dahil kung hahayaan ito, darating ang panahon na isa sa inyo o kayong dalawa ay mag-desisyon na lumabas na sa mundong binuo nyo lamang para sa sarili nyo. Mahirap tanggalin ang nakasanayan na pero may mga bagay na dapat itinutuwid bago mahuli ang lahat. Kailangan ninyong tulungan ang bawat isa na maranasan at maging isang mas mabuti at malagong indibindibidwal.
Pasensya ka na
Paulit ulit mong sinasabi na napapagod ka na, na nawawalan kana ng gana, na nagsasawa kana. Hindi naman siguro kita masisisi. Nakakapagod naman talaga siguro ako. Pasensya ka na. Aaminin ko, mali ako. Tama ka sa mga sinabi mo. Na may mga desisyon na tayong dalawa ang gumagawa at may mga desisyon tayo na gagawin ng isang normal na indibidwal. Pasensya ka na. Marahil naging makulit ako, naging isang tao na sa pananaw mo ay nais ka lang kontrolin. Pasensya ka na. Hindi ko sinasadya. Aaminin ko, mali ako. Tama ka sa mga sinabi mo na nakakasakal ako. Na pakiramdam mo dapat mo sabihin saakin lahat. Pasensya ka na. Kung sa tingin mo nagiging masama na ang epekto ko sayo, hindi ko sinasadya. Marahil, parte ito ng pagpapakita ko ng pagmamahal-- ang labis na pag-aruga at pag-aalala. Pasensya ka na. Aaminin ko, mali ako. Tama ka sa lahat ng sinabi mo. Sa lahat. O marahil hindi lamang ako sapat o.. hindi ko alam. Marahil nakalimutan ko na ang hapdi ng nakaraan ngunit hindi ang karanasan at sakit na idinulot nito. Pasensya ka na. Hindi ko intensyon na masaktan ka o saktan ka. Sa totoo lang, hindi ko na alam ang sasabihin ko. Nauubusan ako ng salita. "Mag-mahal kang muli gaya ng unang beses mo itong sinubukan." Ganoon ang aking ginagawa. Nagmamahal ako ng walang labis, walang kulang. Nagmamahal ako sa paraang alam ko, nagmamahal ako at nagpapakita ng apeksyon sa paraang alam ko. Minamahal kita sa paraang.. gusto mo. Pero marahil sumasablay parin ako ng bahagya o sobra. Sinusubukan ko. Sinusubukan ko ibigay yung nais mo. Ngunit hindi ko pwede ipilit na makita mo iyon. Hindi ko pwede palaging sabihin sayo ang halaga ko bilang tao. Ang halaga ko.. sayo. Marahil nasa proseso pa ako. O marahil, hanggang dito lang ang kaya ko. Dahil ganito ako. Ganito ako magpakita ng pagmamahal at pag-aalala. Napag-isip-isip ko, hindi ko maipakita ng lubos ang tiwala ko sayo dahil hindi ko pa mahawakan ng lubos ang tiwala ko sa sarili ko. Hindi ko alam kung kaya kong hawakan ang katulad mo na nagsasabing hindi ka katulad ng iba. Naniniwala ako ngunit hindi pa buo ang tiwala ko sa sarili ko kung kaya na ba kita panghawakan. Natatakot ako na baka ang napaka-gandang relasyon na mayroon tayo ay biglang mawala gaya na lamang ng istorya ng iba. Takot. Kaya ako ganito sa iyo. Sa mga tingin mong paghihigpit ko, sa mga tingin mong pagpipigil ko sayo. Marahil kaya ako ganoon ay dahil sa takot. Takot na mawala ka saakin, literal man o sa ibang paraan ng pagkawala. Marahil ay labis lamang kitang mahal. Pasensya ka na. Sinusubukan kong mas maging mabuting bersyon ng aking sarili sa paglipas ng panahon. Paki intay lamang ako dahil kung ako lamang, kahit ilang dekada pa, iintayin kong magtagumpay ka. Hindi ko man sinasabi sayo, ilang araw na akong hindi nakakatulog ng maayos at ilang araw na akong gulong gulo. Hindi lamang ikaw ang may problema pero mas nanaiisin kong kimkimin ang sarili kong kaguluhan kaysa dumagdag sa isipin mo. Pasensya ka na. Mahal kita. Walang duda. At isunumpa ko na hanggat mahal mo ako at mahal kita, hindi ako bibitaw.
Yung putanginang shit na nagkabagsak bagsak kana sa lahat ng exam mo tapos nawalan ka pa ng trabaho, nawalan ka pa ng ibang kaibigan, tapos di mo na alam gagawin mo sa buhay mo. Tangina lang talaga. Yung sobrang stressful na ng shitty mong buhay pero parang wala man lang nagpapaalala sayo na maging strong ka lang kasi matapang kang tao na kaya mo harapin lahat. Minsan kasi kailangan mo rin ng mga powerful scripts para lang tumatag ka pa lalo e. Di ko na nga alam kung gano ba ko kalakas emotionally at nadadala ko pa to at di parin ako sumusuko. Kasi sa totoo lang sobrang stressed narin ako sa buhay ko pero mas gusto ko wag na sabihin sa iba dahil ayoko makadagdag ng bigat nila sa mga buhay nila. Kaso minsan hinihiling ko rin na sana minsan sa buhay ko maranasan ko rin yung pakiramdam na may isang tao talaga na matatakot mawala ka o mamatay o kung ano mang shit na mangyari sayo. Kahit man lang best friend na magtatanong sayo kung nahinga ka pa ba e. Masama ba kong tao? Ano, nakarma ba ko? Minsan nakakapagod narin kasi mabuhay. Yung tipong wala ka nang naipanalo. Yung lagi ka nalang bokya tapos sobrang sensitive mo pa. Tangina lang kasi talaga. Nakakashit na tong kinginang buhay na to.
I over-love and I think that's my real problem. Dunno if I should continue doing this or just try not to care too much or loving too much.
Minsan pala nagiging one sided din yung relationship. Yung akala mo okay kayong dalawa tapos yung isa hindi ayos. Di na pala kayo pantay ng tingin.
Late night conversation
Ako yung tipo ng tao na minsan gising sa gabi kasi umiikot sa isipan ko yung mga thoughts ko. Yung tipong naglilipana sila sa utak ko. Naglilipit makawala. Sa mga ganitong pagkakataon ko rin gusto may kausap. Naniniwala akong late night convos are the best and the deepest. Alam mo yun? Naghahalo yung ideas mo and ideas ng kausap mo. Ang sarap sa pakiramdam na may kapalitan ka ng kwento sa gabing madilim. Yung tipong kung saan saan napupunta usapan nyo. Mula sa kashitan ng buhay hanggang sa pinakamalalim na pwede nyong pag-usapan. Ang saya. Nakakatuwa. Pero nakakalungkot din kapag yung taong gusto mong makapalitan ng kwento ay di sang-ayon sa gusto mo mangyari. Yung tipong sya lang gusto mo kausap pero ayaw nya. Medyo masaklap lang sa pakiramdam. Kungsabagay, may mga tao talagang di sanay. Intindihin mo na lang.
You told me that the way you are before with your ex's are way much different than the way that you are with me. You are much loving, caring, affectionate, and so much more with them. Sometimes I wonder, "Am I not enough?", "Am I not worthy?", "Don't I deserve all those?", "Am I not enough to bring you back to the way that you are when it comes to loving someone?" I'm silent and does not talk much regarding these deeper thoughts of mine. I want late night conversations too. I want loving and long messages too. I crave for your affection too. I need to see how you really care. I need to see the loving you. I want to experience the real you when it comes to relationship. Now you are asking me why am I so sensitive when it comes to your ex's? I appreciate everything you do for me. Every little efforts that means the world to me. Those soft kisses, warm hugs.. I appreciate everything. But.. I just can't get it off my mind. I can't help it. I'm sorry. It just hurts me to see those 'memories' of you and them in Facebook. I can see how you really care for them before. I can you how much you love them. I even saw that post 2 years ago how you got really scared to run out of load because she might text you and you will not be able to reply. It hurts. It is causing me pain in every single part of my nerves. Yes, I know that I shouldn't live in the past. That I shouldn't compare the past and the present. But I just really can't help it. I'm sorry but I really can't. I know you'll get pissed when you read this. But I can't resist it anymore. I'm sorry. And I feel sorry for myself too. And maybe I'm just really not enough.
Bakit baliktad ang sulat ng anbulance😊
Sorry anon. Sobrang late na to. Hahaha. Kasi, minsan may mga bagay talaga na dapat baliktad para makita talaga ang nararapat. (lol wtf)
Learn to appreciate while it is still in your hands.
You can't really force someone to love you back the way you love them. There's no thing such as that. Instead of grieving, be that someone whom they can rely with every single day. Be that someone to love them when they can't even love themselves. Be that someone that makes them happy till their lungs fucked up. Be that someone who can make their day a little brighter. Be that someone who can wipe up their tears. And most of all, be the best version of yourself when it comes to loving them. But that's not where it ends.. Be that someone who can love yourself more than anything else. Give your all to someone. Give your best shot in everything. After that? Leave. Leave when you have to. Leave while you still can. Leave after giving your best. Leave when you think it's time to leave. You deserve better.
“MAGMAMAHAL KA ULIT GAYA NOONG UNANG BESES MO ITONG SINUBUKAN.”
Halos 100 milyong bagong selyula ang nabubuo sa loob ng katawan natin sa loob lamang ng ilang minuto at halos 100 miyon din ang namamatay. Araw-araw, halos isang daang pirasong hibla ng buhok ang nawawala pero napapalitan din ito kaagad. Yung outer layer ng balat mo, napapalitan every 35 days. Yung patay na kuko mo tumutubo ulit after 6 months. Panibagong set ng red blood cells ang dumadaloy sa mga ugat mo every after 4 months. Nagkakaroon ka ng bagong skeleton every 10 years at nagreregenerate ang muscles mo every 15 years.
Kung kaya ng iba’t-ibang bahagi ng katawan mo, kaya rin ng puso mo. Darating din ang araw na yung taong itinuring mong malaking bahagi ng buhay mo ay magiging parte na lang ng malungkot mong dati na hindi na dapat balikan. Mawawala din siya sa sistema mo at hindi ka na kakainin ng nakaraan. Maghihilom ang lahat ng elemento ng sakit at galit. Hindi man ganung kadali, mahabang panahon man ang bilangin, ilang bilyong bagong selyula man ang magpapalit-palit sa loob ng iyong katawan, pero darating ka rin doon. Malay mo, sa pagpapalit na ‘yon, maaring dahan-dahan ding pinapalitan ang emosyon mo hanggang sa magising ka na lang na wala na yung dating pagtingin. At kapag nangyari ‘yon, para ka na ulit bagong nilalang. At ang bawat durog na piraso ng puso mo ay mabubuo ulit gamit ang natitirang pirasong hawak naman ng iba para ibigay sa’yo ng buo.
Magmamahal ka ulit sa panibagong pagkakataon gaya noong unang beses mo itong sinubukan.
This got me beybeh
Chicharon.
Ang ilang araw naging linggo. Ilang linggo naging buwan... dalawa, tatlo, apat.. hanggang sa naging taon. Lumang pag-ibig. Nakaraan. Dati. Noon. Ano pa bang marapat na bigkasin? Ex. Dating irog, kasintahang nilamon na ng panahon. Isang nakalipas na marapat ibaon sa limot sapagkat daig pa ang ampalaya sa lasa ng salimuot. Ngunit sa kabila ng maraming pagkukulang, sa kabila ng kay raming pighating ipinaranas, nais siyang s pasalamatan. Isang pait at sakit ang dinanas sa piling ng dating minahal. Sakit sa ulo. Mapait sa panlasa. Nag-iwan ng isang maka-salugsugat na nakalipas. Amino'y naglisan ng isang sugat na ilang panahon ang kinakailangan upang lubusang maghilom. Ngunit sa kabila ng lahat ng pasakit na ito, sa kabila ng lahat ng dinanas na sakit ng ulo, nais iparating ang isang pasasalamat. Isang pasasalamat na walang bahid ng kasarkastikuhan. Nais ipabatid na hindi man maganda ang naging resulta ng sandaling pagsasama, kay rami naman ang aking natutunan. Kay raming iniwang ala-ala at leksyon na saaki'y iniwan. Salamat sapagkat natutunan kong kahit papano'y maging pasensyoso; sa sobrang haba ba naman ng pasensyang kinailangan ko noong tayo pa. Salamat dahil natutunan kong h'wag basta bastang maniniwala sapagkat itinuro mo saakin na kahit gaano pa kalaki ang tiwala mo sa isang tao, sisirain at sisirain parin nila iyon. Salamat dahil pinatunayan mo saakin na sarili ko lamang ang aking tunay na masasandalan sa oras ng kasalanan. Tangina ka. Salamat, kaibigan.
Dawn Watch.
Isang patagong paalam. Paalam na animoy dinadaan sa ibang pangungusap Paalam na alam mong naririyan na ngunit wala pa sa ulap Paalam? Hindi kaya bigkasin sapagkat ika'y di kayang mawala saakin Ngunit anong magagawa? Desisyon mo'y naririyan na Ano pang aking mapapala kung naisin mang makasama ka? Tila wala na. Pagkat ika'y tapos na. Pagkat ika'y nagpapaalam na.
