“Beni hoyrat bir makasla ah eski bir fotoğraftan oydular”
hello vonnie

titsay

if i look back, i am lost
occasionally subtle
No title available

No title available
No title available

Kiana Khansmith
DEAR READER

Kaledo Art

shark vs the universe
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
Jules of Nature
Lint Roller? I Barely Know Her

JBB: An Artblog!
One Nice Bug Per Day

tannertan36

⁂
trying on a metaphor

seen from United States
seen from Spain
seen from T1

seen from Pakistan

seen from United States

seen from United States

seen from Malaysia
seen from Argentina
seen from Taiwan
seen from United States
seen from Argentina

seen from United States
seen from Malaysia

seen from United Kingdom
seen from Italy

seen from Australia
seen from Romania
seen from United States
seen from United States
seen from United States
@mavidenizinde
“Beni hoyrat bir makasla ah eski bir fotoğraftan oydular”
“Hiç umulmadık bir sabahın ilk ışıklarıyla karanlığa gitmiş babam… Ne bir elvada, ne son kez göz göze geliş ne de son kez sarılmak. Hiç umulmadık bir anda ansızın karanlığa uğurladık babamı. Beton yığınlarının arasında soluksuz koskoca 4 günün ardından önce annem, sonra sen. Kaç yıl geçerse geçsin asla sönmeyecek bir yangın içimde, hasretim bir ömür.”
Belirli yaşanmışlıkların sonucunda ilk defa intihar edenlere hak vermeye başladım,
“geyiğin ayağında kocaman bir taş yarası, bakıp üzülüyorsun. ama nasıl kaçmış. koşmasaymış ölürmüş o geyik, sana anlatamaz. üzülme. o yara iyi ki var.”
“Hiç umulmadık bir sabahın ilk ışıklarıyla karanlığa gitmiş babam… Ne bir elvada, ne son kez göz göze geliş ne de son kez sarılmak. Hiç umulmadık bir anda ansızın karanlığa uğurladık babamı. Beton yığınlarının arasında soluksuz koskoca 4 günün ardından önce annem, sonra sen. Kaç yıl geçerse geçsin asla sönmeyecek bir yangın içimde, hasretim bir ömür.”
Dışarda akıp giden bir hayat var biliyorum. Ama ne yapsam o hayata dahil olamıyorum. Eğreti duruyorum her yerde. Başkaları yapınca tecrübe dediklerine, ben yapınca hata dediler. Başına gelen her zorluğa kafa tutabilenlerden değilim, denedim ama olmadı.
Anlaşılamamak insanı anlatamayan biri haline getiriyormuş onu anladım.
Gerçek sevginin iyilestirmedigi yara yok
Ait olmadığım yerlerle savaşım bitti
Hayat geriye dönüp bakmayacak kadar hızlı ve yoğun, önümde beni bekleyen ne var bilmiyorum ama artık uzaklara bakıp yürümek gerek.
İnsanların arasına karışınca şurdaki siyah at gibi hissediyorum sanki herkes düzene ayak uydurmuş da bir ben uyduramamışım gibi.
Bir yandan bakılınca bu güzel bir şey gibi tınlasa da diğer yandan aidiyetsizlik gibi bir his veriyor insanın içine ne bileyim garip...
Biraz yaşayacaktık biraz da gülecek. Sonra ölüp gideceğiz zaten. Neden bu kadar ağır yaralar açılır ki ruhumuzda? Niye bu kadar kırgınlık birikti ki kalbimizde? Anlamadım, anlayamadım.
"Biliyor musun, her şeyden haberim var ama bazı şeyleri bilmek istemiyorum."
~Tolstoy~
Aniden olan şeyler güzeldir, mesela aniden gelen gülümseyip kafama sıkma isteği en güzeli.
"beni hep aynı yerimden yaralayan o ev."