Πολυαγαπημένη μου Σελήνη,
Σου γράφω καθώς στέκεσαι εκεί ψηλά, η μόνη σταθερή παρουσία στο απέραντο σκοτάδι. Είσαι η σιωπηλή μούσα των ονείρων μου, το ασημένιο φως που ντύνει τις νύχτες μου με μια απόκοσμη γαλήνη. Κάθε βράδυ περιμένω να δω το πρόσωπό σου, είτε είσαι μια λεπτή υπόσχεση στον ορίζοντα είτε μια ολόκληρη, λαμπερή σφαίρα που φωτίζει τα μυστικά μου. Θαυμάζω τον τρόπο που αλλάζεις μορφή, παραμένοντας πάντα η ίδια—μαγική, απρόσιτη και πανέμορφη. Είσαι ο φάρος μου όταν όλα γύρω σιωπούν. Σου εμπιστεύομαι τις πιο κρυφές μου σκέψεις, γιατί ξέρω πως εσύ δεν κρίνεις· απλώς λούζεις τον κόσμο με το φως σου, κάνοντας ακόμα και τις πιο βαθιές σκιές να μοιάζουν με τέχνη.
Αν και είμαστε κόσμους μακριά, νιώθω την έλξη σου σαν την παλίρροια στην ψυχή μου. Θα σε κοιτάζω πάντα με δέος, ευγνώμων που ομορφαίνεις το δικό μου σκοτάδι.
Με αιώνιο θαυμασμό,
Ο δικός σου εραστής της νύχτας.
