Ben, küçük bir kız çocuğuyum. Seneler öncesinde elinden aynası alınıp yere fırlatılan, gözleri önünde camların şiddetle paramparça oluşunu izleyen kişiyim. Kalbimin kıyametin olduğuna inanan küçük kızım, aynı zamanda içimde koskocaman bir şehir kuran ve orayı pamuk şeker tarlalarıyla süsleyen kişiyim.
Ben aslında kimim biliyor musunuz? Biliyorsunuz tabi. Ben senim, sen bensin. Noldu şaşırdın mı? Yoksa yanıldım mı? Herbirimiz içimizde çığlıklar saklamıyor muyuz?
Ve aynı zamanda ben kimim biliyor musunuz? İçimdeki çığlıkları tabutundan çıkartan kişiyim.
Kalbim, zihnime bazı çığlıklar gömmüştü seneler öncesinde. Acılarım ise avuçlarımdaydı. Avuçlarımda hayal kırıklıklarımın külleri kaldı. Beni baştan aşağı saran hüzün, gözlerimden avuçlarıma damladı. Küller ıslanarak kendilerine avuç içlerimde ıslak bir yuva kurdular. Küllerimi üflemek istemiştim çocuk aklımla, ellerimden kurtulmalarını istedim. Oysa hangi ateş kıvılcımlarının başladığı yuvadan tamamen ayrılabilir ki?
Avuçlarımdaki yaralar derinleşti, acının izleri kaldı. Ateşimin külleri bedenime daha çok bir bıçak gibi saplandıktan sonra dizlerimin üzerine çökmüştüm. Çığlık atmadan, sessizce.. Şimdi olsa boğazım yırtılana kadar çığlık atar, içime hiç bir şey gömmezdim. Ama bilmiyordum ki işte yıllar sonra acısını daha kötü çıkaracağımı.
Buğulu gözlerimle avuçlarımdaki yaraların kapanmasını izledim, küller derimin altında kaldı. Kendilerine adetâ ellerimde bir yuva kurdular, yerleştiler. Onları oradan çıkarmayıp, yaşamalarına izin vermiştim. Her his, yaşamaya değerdi bana göre.Ve hala orada yaşamaya devam ediyorlar, ama dediğim gibi ben onları oradan çıkaracak kişiyim. Çünkü ben kendimi düşünmezsem, yaralarım orada derinleşmeye devam edecekler, kaldıramam. Ama artık bitti, geçti. Olacağı varmış ve oldu işte masallarda da dediği gibi, olacağı varmış olmuş. Onu seviyorum ve kalbimde gömülü olan her bir tabutun kilidini beraber açacağımıza inanıyorum.
jacobvanloon
kaledo-art
prguitarman
germansingergirl
andulkaphoto
turnnoffyourmind
vaporwave