Herkesin “esas hikayem o”diyebilceği birisi vardır. Benimde esas hikayem “O”. Onunla olamadık ama kopamadıkta birbirimizden. Sevgili bile olmadığımız halde kavgalar ettik,aylarca konuşmadık ama çıktığımız yolun sonunda onun yanındaydım. Aşkta iki tane cahilin işi değil midir zaten biri olduramaz diğeri kopamaz ama biz öyle bir bütündük ki ikimizde olduramayıp,ikimizde kopamadık.Aramızdaki ilişkinin bir adı bile yok. Onunla son konuşmamda “benim adımı da numaramı da sil” dedi sildim zor da olsa ben yaptım ama aylar sonra o bir adım attı,o aradı buluşmak istedi. Buluşmak benim için çok zordu onu tam unutmaya başlamışken buluşursam duygularıma yenik düşerim diye düşündüm duygularımı kaybettiğimden haberim yoktu:) eskisinden iyi davrandı bi park köşesinde otururken buldum bizi. Konuşmuyorduk yine kavga etmiştik,sustuk. İkimizinde susmasının altında söyleyecek çok şeyimiz vardı ama ikimizde inatçıydık. Arkamı döndüm boşluğa dakikalarca baktım,gözlerim doldu ama ben güçlü gözükmek zorundaydım. Tek istediğim şey kollarına atlayıp çocuk gibi ağlamaktı,yapamadım. Sessizlik hala bozulmamıştı ben bozmayacaktım ki bana kalmadan kendisi bozdu yanına çağırdı ellerini ısıtmamı istedi. Elleri ellerime değdiği anda eskisi gibi birşey hissedemediğimi anladım ama yinede yabancı bir ten değildi alışmıştım ve özlemiştim işte o an boynuna sarıldım orası huzurluydu,güvenliydi. Kokusunu bile o kadar çok özlemiştim ki o an zaman dursun istedim. Kollarında ölmekte iyi bir seçenekti. Kısacası söylemek gerekirse dün akşam ait olduğum yerdeydim,yuvamdaydım.
origamiaround
blakekathryn
kaledo-art
vaporwave
