mirror @menilmontant - Tumblr Blog

Önce Bergman filmini çekip, ad vermiş: Sessizlik.

“Farketmiş miydin... En kötü durumda olan insanlar en az şikayet edenlerdir. Giderek hiç konuşmazlar. Elleriyle, sinirleriyle, gözleriyle canlıdırlar. Büyük cellat ve suçlu sürüleri! Bir yükselip bir batan o ağır ışık. Gelen soğuklar. Karanlık... Sıcak... Kokular... Her şey sessizdir.”

Sonra Behçet Necatigil yazmış: “Susanlara hiçbir şey sormayınız.”

#the silence #ingmar bergman #sessizlik #behçet necatigil

Filmin özgün adı, Fransızca "À Bout de Souffle" (1960), İngilizcesi "Breathless."Bu ad, boğuntuyu, soluksuz kalmayı ifade eder. Her şey tek bir nefese, bir tek soluk almaya, var olmaya bağlıdır.

Filmin yönetmeni (Godard) şunları söyler: “Önemli olan, insanın var olduğunu hissetmesidir. Gün boyunca geçirdiğimiz zamanın dörtte üçünde bu gerçeği hatırlamayız; çevremizi saran evlere ya da trafik ışığının kırmızısına dalmışken, birdenbire, o anda var olduğumuzu fark ediveririz."

Filmin adını Türkçeye "Serseri Aşıklar" olarak çevirene ne kadar teşekkür edilse azdır sanıyorum. Çok az filmin adı, içeriğiyle böylesine uyumlu ve güzeldir.

Ve evet; Serseri Aşıklar'ın Michel'i, yani Jean Paul Belmondo, hem serseri hem aşıktır.

Serseri aşık, filmin son sahnesinde, kendi gözlerini kendi elleriyle kapatır ve son nefesini verir. Rol kesme değildir bu çünkü ancak kendi yaşamını yaşamaya cesaret eden ve yaşayan bir serseri, kendi ölümünü ölmeyi hak eder.

Jean Paul Belmondo ölür ama serserinin son nefesindeki onurlu jesti, yaşama tutkusu, sonlu insan yaşamına sonsuzluğu sığdırır.

Bruno Ganz'dır ölen ama Sonsuzluk ve Bir Gün'ün Alexander'ı hep yaşayacak... Yaşayacak çünkü zaman, bir kumsalda çakıllarla oynayan bir çocuktur. Filmin karakterleri zaman ve mekan içinde, sanki zaman ve mekan yokmuşçasına yolculuk ederler. En önemli soru şudur: "Yarın ne kadar sürecek?" Bu sorunun yanıtı "Sonsuzluk ve Bir Gün"dür. Kumsaldaki çocuk imgesi yerini kansere yakalandığını öğrenen ihtiyar bir şaire (Alexander) bırakır. Tedavi olmak için hastaneye yatmak yerine, ömrünün son gününde yıllar önce kaybettiği karısının (Anna) hayaliyle yağmurlu bir denizin kıyısında dans ederken dünü, geçmişi bugünde yaşayan Alaxander, o soruyu bir kez daha hatırlar: -Anna yarın hastaneye gitmeyeceğim. Gitmeyeceğim Anna. Gitmeyeceğim…Yarın için bir plan yapalım. O yabancı bana hep aynı müzikle cevap verecek. Ve bana sözcük satacak biri her zaman olacak. Yarın. Bir seferinde yarın ne kadar sürer diye sormuştum. Sen de demiştin ki: Sonsuzluk ve bir gün kadar. -Seni duyamadım ne dedin? -Sonsuzluk ve bir gün kadar… -Anna. Anna… Bu gece ben de öbür tarafa geçiyorum. Sana geri getirdiğim sözcükle birlikte geleceğim Anna. Geleceğim. Geleceğim…Her şey gerçek. Ve her şey bekliyor. Gerçek için. Benim küçük çiçeğim. Yaban. Benim küçük çiçeğim. Gerçek için…Gerçek için…Gerçek… Gerçek, karanlık bir denize benzeyen sonsuzluğun ölüm; hayatın anlamının, yani sevginin ise bir gün olduğudur...

#bruno ganz #eternity and a day #theo angelopoulos

Gazete okumuyorum, tv izlemiyorum. Gündemi takip etmemeye çalışıyorum. Bu beni kültürsüz, duyarsız biri mi yapar emin değilim. Başımı kuma gömmüş veya bunu arzuluyor değilim. Dünyanın ne boktan bir yer olduğunu iliklerime kadar biliyorum.

Ülkelere, bayraklara, devletlere, politikacılara, marşlara, tarih kitaplarına, pasaportlara, hudutlara, hava-deniz-kara sahalarına, evlilik cüzdanına, tapulara, ordu komutanlarına, gazete haberlerine, merkez bankasına, kartvizitlere, futbol takımlarına, bağımsızlığa, fetihlere, kahramanlıklara, hesap cüzdanlarına, demokratik seçimlere, beyaz saraya, batı medeniyetine, siyasi partilere, sloganlara ve insanlığa inanmıyorum!

Akıl sağlığımı koruyabilmek için, delirmemek için, elimden bir şey gelmeyecek acılarda, takılıp merhem olabileceğim bir yarayı kaçırmamak için, okuduğum bir gazetede haberinin bendeki etkisi günlerce geçmediği için olan bitene kulaklarımı biraz tıkamaya çalışıyorum.

Ama kaçamayız, kaçamıyoruz, kaçamıyorum... Amacım kaçmak değil, aklımı korumak. Olan oluyor, insanlar biz görmesek de ölüyor. Anneler ağlıyor. Analar hep ağlıyor...

İki film, bir kalp..

- Altın olanın etrafında dönen gümüş gezegen miyim ben? Sen ışık ve sıcaklığın kaynağı mısın, ben suları çeken,soğuk bir gölgeyken? + Böyle bir anlam yoktu sözlerimde. Bir rakam.Bir kavram. Tek kalmayı yeğ tutarım,hepsi bu işte. - “Teklik’‘yanıltıcı bir kelime. Hayatın kendisi zaten bir kaynaşmadan evrilme. İki paylaşım,kendini bırakıştır, cezbetme ve reddetme, evet ve hayır. Solo kahır değil… Duvarlarla çevrili bir ev,ört kapıyı da,dışarıda kalsın vaveyla. + Boşluk… Yokluğun geniş ve bitimsiz halidir. Her şeyi içerir,barındırır.Tanrı gibi.

Yes - Evet (2004) Sally Potter

harikasın sen!

Çok uzun zamandır buralarda değilim ama teşekkürler ;)