Meridyen

Adım Erdem, İstanbul ve Hatay da yaşıyorum. Bu blog 2014 yılında hizmete açılmıştır.

[meridyenmeridyen]

Şu an ne mi yapıyorum?

Karanlıkta oturdum ve beni sevecek birine ihtiyacım var diyerek telefona bakıyorum.

Ama söz verdim kendime, ağlamayacağım.

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Keşke… Senin bana çektirdiğin acılar yüzünden yalnızlık içinde değil de…

Verdiğin sevginin mutlluluğu ile dizlerine yatıp yaşlanabilseydim.

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Sen benim zaman makinem gibisin.

Seninle beraberken, kurduğum hayaller yüzünden hep gelecekte yaşadım.

Sen gidince, anılarına takıldım ve sürekli geçmişte yaşadım.

Artık zihnimi durdurup sadece şu an ki zamanı yaşamak istiyorum.

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Gelecek sefer, beni sevme ihtimali olan birine değil…

Bana ihtiyaç duyabilecek birine aşık olacağım…

Artık birinin beni sevmeyeceğinden eminim. Bari ihtiyacı olan birini sevip, sevap kazanim.

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Küçükken aşkı sevdayı, evcilik oyununun bir parçası zannederdik.

Büyüdük, oyun olmadığını anladık. Ciddiye aldık. Olması gerektiği gibi sevdik.

Ama ne yazık ki sevdiklerimiz hala bunun bir oyun olmadığını öğrenemedi. Can yaktığını bilmiyorlar.

Keşke ya çocuk kalsaydık ya da hiç sevmeseydik.

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Ey hayat!!!

Neden kendimize gelebilmemiz için biraz rahat bırakmıyorsun?

Yeterince yormadın mı?

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Ne tuhaf değil mi?

Dünya da her şeyden daha çok sevdiğiniz bir insan, her şeye birlikte karar verirken, bir sabah tek başına bir karar verip, hayatınızdan çıkıp gidiyor.

Artık hayatınızda olmayan biri, verdiği tek bir kararla, sizin kalan tüm ömrünüzü yaşanmaz kılıyor.

Biz neden kendi kararlarımızla yaşamıyoruz?

Biz özgür değil miyiz?

Yoksa “Aşkımız” sadece yargısız bir mahkumiyet mi?

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Sayende gülerken ağlamayı öğrendim.

İnsanlar gülen yüzümü görüp mutlu sandılar.

Ama içim de gözyaşlarım sel olup, kalbimi sular altında bıraktı.

Boğulduğumu kimse anlamadı.

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Şu an ne mi yapıyorum?

Elimin tersiyle yanaklarımdan akan yaşları silip, kendime kızıyorum.

Neden hep sevmemem gereken kişiye aşık oluyorum ki?

Neden?

Neden?

Neden?

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Şu an ne mi yapıyorum?

Benim göz yaşları içinde yazdığım yazıları, insanların paylaşırken mutlu oluşlarını izliyorum.

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Şu an ne mi yapıyorum?

Karanlıkta oturdum ve beni sevecek birine ihtiyacım var diyerek telefona bakıyorum.

Ama söz verdim kendime, ağlamayacağım.

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Sana doğru yaptığım yolculuk neden hiç bitmiyor?

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Biz seninle beraberken Dünya'nın en güzel ikilisiydik.

Sonra sen gittim. Ben “tek” kalacağım sanıyordum.

Ama yanılmışım.

Sen gidince “yarım” kaldım.

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

O kadar derinden yaraladın ki beni.

Göz yaşlarım oraya ulaşamıyor.

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Sayende iki farklı hikaye yazdım.

Birincisi benim çok sevdiğim, insanların anlamadığı bir hikayeydi.

Seni ne kadar çok sevdiğimi anlatmıştım.

İkinci hikaye ise, benim hiç sevmediğim, insanların hayran kaldığı bir hikayeydi.

Senin beni terk edişini anlattığım.

“Şimdi umutla üçüncü bir hikaye yazmak için bekliyorum. Belki bir gün dönüşünü yazarım.”

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Birlikte kalırsak, sen mutsuz olacaktın.

Ayrılırsak, ben mutsuz olacaktım.

Peki ben ne yaptım, her zaman ki gibi senin mutlu olacağın seçeneği seçtim.

Yeter ki sen mutlu ol.

(Meridyen)

[meridyenmeridyen]

Ben bilmiyor muyum süslü püslü cümleler kurup, uzun uzun anlatmayı.

Ne gerek var. Bu yetmiyor mu?

“Seni seviyorum, çok özledim”

Bence yetmeli.

(Meridyen)