Eskiden insanlar onuruyla yaşardı, şimdi “ne iş olsa yaparım” diyenler değil, “ne dolap çevirsem yürürüm” diyenler önde. Bu toplum çürümedi mi? Vallahi de çürüdü. Sadece meyve değil, insan da dalından düşmeden bozulabiliyormuş, biz bunu 85 milyonda deneyimledik.
Avukat kılığına girmiş üçkağıtçılar, doktor yeminine ihanet eden para avcıları, müteahhitten çok mezar kazıcısı gibi çalışan yapı sahipleri... Hepsi bu çürüğün mimarı. Gazeteci diye çıkan ama klavyesi saraya bağlı olanlar, öğretmen olup ahlak değil not dağıtanlar, polisse elini yasalardan çok rüşvetle ısıtanlar... Ne kaldı geriye?
Millet açken, ekranlara çıkıp “ekonomi şahlandı” diyenler... Hangi gezegenden geliyorsunuz? Şahlanan ekonomi değil, markete giren insanın tansiyonu.
Toplum niye çürüdü biliyor musunuz?
Çünkü dürüstlük yoksullukla eşleşti, yalan dolan ise kariyer planı oldu.
Çünkü torpil liyakatın, yandaş sadakatin, göz yummak ise adaletin yerine geçti.
Çünkü insan, insan olmaktan çıkarıldı yerine etiketler, mevkiiler, sahte diplomalar yapıştırıldı.
Ve en acısı? Bu çürümeyi izleyenlerin büyük kısmı alıştı.
Ahlaksızlık o kadar normalleşti ki dürüst birini görünce “salak” diyorlar. Yasaya uygun hareket edene değil, yasa dışı yoldan zengin olana “akıllı çocuk” diyorlar.
Ama kimse unutmasın
Bir ülkeyi çökerten deprem değil, liyakatsizliktir.
Bir toplumu bozan fakirlik değil, adaletsizliktir.
Bir halkı çürüten açlık değil, umut yoksunluğudur.
Bu ülkede adalet, sadece saray kapılarında yankılanan bir kelimeyse,
Ve gelecek, yalnızca birilerini zengin etmek için planlanıyorsa,
Kusura bakmayın ama bu çürümenin suç ortağı hepimiziz.
Artık gidişata süs cümlelerle değil, gerçeklerle bakmanın zamanı.
Siz hala ekranlardaki tiyatroya alkış tutun,
Biz bu çürümüş düzenin içine tükürmeye devam ederiz.
2087
tangentwithtanner
izzy806
dailybridgerton