aynaya bakmanın beni bir süredir üzdüğünü fark ediyorum. çirkin görünüyorum hüznü veyahut iyi görünmeliyim kaygısı sebebiyle değil. aksine güzel gördüğüm için içerliyorum. aynada gördüğüm güzel bir şeyi eskitiyorum vahlanması. yükseklerden yazmıyorum bu cümleleri-hoş, farklı anlaşılacak olması da mühim değil de işte ciğerlerimize kaçan o mütevazilik tozu. fakat durum böyle, o aynada gördüğüm her ne ise; paylaşmalı bunu diyorum, çoğaltmalı. ancak yalnız bir insanın pek çok şeyi tektir, yalnız insanın kapısı kapalı, açık olsa dahi kapılarını aşındıracak olanı yoktur. o yüzden beğenilmenin ve övgünün tadını bilmez, bilemez. yalnızca kendisi bilir işte gözüne o güzel görüneni ve kalp sarmaz, karın doyurmaz bi biilaçlık durumu.
garip buluyorum artık yalnızlıkla olan bu ilişkimi. bu düşünce sarmalını. sanki nerede bi fikir tomurcuklansam, yalnızlığın o sarmaşık bahçesinde açıyorum ve dolanıyor dallar kollarımdan boynuma. ferah olacak diyorum, nefes almaya çabala diyorum, suladıkça sanki o yaşanacağından emin olduğum geleceği inşa ediyorum. ve işte bir kez daha enseleniyorum. -bize bu dünyada kimse mutluluk sözü vermedi-
tüm bunlar aşama aşama çok umudumu kırdı, kendimi bildim bileli aşırı hayali olan bir insan olamadım. tutkum var mı benim acaba diye çok düşündüm, insanlara sordum ve aldım cevapları, ı ıh yatmadı yine kafama 5 sene sonra kendimi nerede gördüğüm tahayülleri. ama işte keyif alıyordum yaşamaktan- bana hayal gibi gelen buydu; yaşamakta olduklarım. yaşayacaklarım da güzeldi, bundan gayrı da zaman ilerisi düşüncelerim yoktu. ama hesapta yalnızlık da hiç yoktu.
büyük hayallerimi, tutkularımı falan bi türlü tam izah etmeyi öğrenemedim ama yalnızlığı hiç ama hiç sevmediğimi hep çok iyi bildim.
şimdi hayatımdaki bütün kaygıların ekseni bu olmuş durumda. çünkü dünya nimetlerinin geriye kalanıyla düşlediğim pek bir şey yok. ama gerçekten anlaşılmadan ve iki kelam etmeden ve sonbaharda o tarçınlı keki yapıp çayımızı kahvemiz içeceğimiz o insan ya da insanlar yokken, kahvaltı yapılmayan bir evde, yani iki kişinin bölmediği o ekmek ve dünyada, kendi dünyanda koskocaman bir sen.
sen ve başka bir şey yok.
hayatın bütün anlamı, bütün temaşası, amacı, renkleri ve ışıkları hepsi birer birer ölüyor yalnızlaştıkça dünyamda.
bilmiyorum ne demeli. sanırım bazı şeyler gerçekten şans ve bazılarımızın bileti çoktan kesilmiş.
snowghoul
kaledo-art
theartofmadeline
prguitarman
janainaart
gummygunk
romaincrisis
tangentwithtanner
titsay
