[mlodzitworcy]

Zimą nie można płakać

Z Dominiką Gęsicką rozmawia Krzysztof Pacholak

Krzysztof Pacholak: Poznaliśmy się chyba w grudniu 2012 roku przy okazji premiery publikacji "Ja nie zabiłem", którą zrobiłaś w ramach Fotoprezentacji Towarzystwa Inicjatyw Twórczych "ę" z pomocą Agnieszki Rayss i Anny Nałęckiej. Co się u Ciebie wydarzyło przez te ponad 3 lata?

Dominika Gęsicka: Bardzo miło wspominam „Fotoprezentacje”, było to pierwsze wyróżnienie fotograficzne jakie otrzymałam i pierwsza taka praca nad projektem od momentu powstania idei do efektu końcowego, w tym przypadku publikacji. Od tamtego czasu wydarzyło się całkiem sporo: uczestniczyłam w Programie Mentorskim organizowanym przez Sputnik Photos, dostałam się na ShowOFFa i w związku z tym miałam pierwszą indywidualną wystawę podczas Miesiąca Fotografii w Krakowie, zaczęłam studia w Instytucie Twórczej Fotografii w Opawie, uczestniczyłam w kilku wystawach zbiorowych, a ostatnio dostałam grant fundacji Ideas Tap i Magnum Photos na dokończenie mojego najnowszego projektu.

W sierpniu 2015 r. pierwszy raz pojechałaś do Longyearbyen, czyli najdalej wysuniętej osady ludzkiej na świecie. Co chciałaś tam zobaczyć?

Przeczytałam książkę “Białe” Ilony Wiśniewskiej, w której opisane jest takie codzienne, normalne życie miasteczka. Mnie - i myślę że większości osób - Arktyka kojarzy się z takimi poważnymi wyprawami polarnymi, żywnością liofilizowaną, odmrożeniami i niedźwiedziami polarnymi. Zafascynowało mnie to, że jest tam miasteczko praktycznie odcięte od reszty świata, gdzie ludzie postanawiają - z różnych powodów - się przeprowadzić. Czasami są to przyczyny zawodowe, czy też finansowe, ale często też chęć przeżycia przygody lub ucieczka przed czymś. Chciałam doświadczyć na własnej skórze, jak to jest być prawie na końcu świata.

Longyearbyen oprócz tego, że jest miasteczkiem górniczym, jest również popularnym celem turystycznym. Pewnie mnóstwo tam ludzi, którzy przyjechali na chwilę przeżyć przygodę, poczuć dreszczyk emocji związany z ekstremalnymi warunkami atmosferycznymi, nocą lub dniem polarnym albo bliskością niedźwiedzi. Z tego, co mówisz, Twoją ambicją było sprawdzenie, jak tam wygląda codzienne życie. Jak przestać być turystą w miasteczku, które ma dwa tysiące mieszkańców?

Ja chyba nie przestałam tam być turystą. Byłam tam dwa razy za każdym razem dwa tygodnie. Za tydzień lecę kolejny raz, tym razem na miesiąc. Podobno poziom wtajemniczenia liczy się tam w ilości przebytych nocy polarnych. Jak już masz dwie-trzy za sobą, to chyba przestajesz być turystą. Z drugiej strony wszyscy są tam przyjezdni - średni okres zamieszkiwania wynosi dwa-trzy lata, a co roku jedna trzecia populacji się wymienia, więc w sumie ciężko określić, kto jest tutejszy, a kto jest turystą. Na pewno staram się nie kierować „niezdrową ciekawością” i respektować zasady zachowania, które tam obowiązują. Byłam świadkiem jak turyści pozowali tam do zdjęcia z nabitą bronią skierowaną w stronę budynków mieszkalnych. Pan z wypożyczalni broni mocno się zdenerwował. Ze względu na obecność niedźwiedzi, jeśli wyruszasz poza miasteczko, to musisz mieć broń, ale to nie znaczy, że możesz sobie strzelać do kamieni. Dostajesz dziesięć nabojów i jeśli oddasz mniej, musisz się z tego tłumaczyć, a jeśli już się zdarzy, że zastrzelisz niedźwiedzia, to jest prowadzone śledztwo, czy na pewno działałeś w obronie własnej. Ja nie cierpię broni, boję się jej i jeśli chcę wyruszyć poza miasteczko, zawsze znajduję kogoś z bronią, kto ze mną pójdzie.

Kogo tam poznałaś? Czy w ogóle interesowały Cię pojedyncze historie? Pojedynczy bohaterowie?

Poznałam wiele osób, zarówno takich, co przyjechały podobnie jak ja tylko na chwilę, ale też takich, które mieszkają tam ponad dziesięć lat. Na jednym z moich zdjęć jest Julia - dwunastoletnia Tajka, która tam przyjechała z rodzicami. Zaprzyjaźniłyśmy się. Chodzimy razem na gorącą czekoladę i opowiada mi o problemach w szkole, prosi o porady w sprawach sercowych. W pamięci mi utkwiło jak powiedziała, że zimą nie można płakać, bo łzy zamarzają w oczach. Każda z poznanych przeze mnie osób to osobna, ciekawa historia, ale nie chcę żeby to była suma pojedynczych historii. Bardziej interesuje mnie magia tego miejsca: dlaczego tak przyciąga? Dlaczego się je kocha, pomimo że bywa tak nieprzyjazne?

Rozterki sercowe, płacz, przyjaźń, rodzina, chodzenie na gorącą czekoladę, mieszkanie tam przez dziesięć lat - brzmi zupełnie jak prawdziwe życie. Skąd tytuł projektu "This is not real life"?

Jedna z bohaterek książki Ilony Wiśniewskiej powiedziała: „prawdziwe życie to to nie jest”. Jest w tym stwierdzeniu sporo prawdy. Pomimo, że jest tam szpital, szkoła, przedszkola, kościół, dom kultury, kilka naprawdę dobrych restauracji, to wszystko wygląda trochę jakby było zbudowane z klocków Lego. Na początku, kiedy zakładano Longyerabyen, była to tylko osada górnicza. Później postanowiono ściągnąć tam rodziny górników i stworzyć społeczność. Jednak nie jest to pełny przekrój społeczeństwa - wszyscy mają tam pracę, nie ma biedy, nie ma osób starszych, ponieważ nie mają zapewnionych żadnych świadczeń socjalnych. Możesz tam być, jeśli jesteś w stanie zapewnić sobie byt. Jeśli nie dajesz rady, musisz wrócić na kontynent. Jedna ze dziewczyn które tam poznałam mówi, że to jest bańka mydlana.

Co z konfliktami? Są widoczne na zewnątrz? Ze studiów antropologicznych pamiętam, że w takich niewielkich społecznościach żyjących w ekstremalnych warunkach, istnieją mechanizmy redukujące wyrażanie emocji. Pewnie z obawy, żeby ta bańka nie pękła?

Tak, też mnie fascynuje ten temat. Każdy ma tam broń, a w ogóle nie ma tam przestępczości. Największy skandal o jakim tam słyszałam to śladowe ilości marihuany w moczu kilku nastolatków, którzy właśnie wrócili z Amsterdamu. Między słowami dotarły do mnie opowieści o jakiś sprzeczkach sąsiedzkich, że ktoś jest za głośno, albo że ktoś naśmiecił na klatce schodowej. Raz też słyszałam, że ktoś komuś zarysował auto. Może jeszcze za mało wiem, a może sama świadomość, że jesteś na końcu świata sprawia, że nie przywiązuje się do pewnych spraw takiej wagi, że jest się bardziej wyrozumiałym, nie wiem…

Twoje zdjęcia z Longyearbyen mają wymiar nie tylko dokumentalny. Dużo masz abstrakcyjnych, surrealistycznych kadrów. Skąd ta potrzeba?

Tak jak wspomniałam wcześniej, najbardziej interesuje mnie magia tego miejsca, nie chcę opowiadać wprost, o tym jak wygląda codzienne życie miasteczka. Z drugiej strony to nie był do końca zamierzony zabieg - tam po prostu jest surrealistycznie, a przynajmniej ja się tam tak czuję. Ostatecznie to będzie również opowieść o mnie.

 Portfolio: http://dominikagesicka.com

***

Rozmowa przeprowadzona 30 stycznia 2016 r.

[mlodzitworcy]

Podglądanie miasta

Z Krzysztofem Sienkiewiczem rozmawia Krzysztof Pacholak

Krzysztof Pacholak: Kiedy ostatni raz fotografowałeś aparatem małoobrazkowym? Krzysztof Sienkiewicz: Lustrzanką na kliszę chyba w liceum. Gdzieś, kiedyś zdarzyło mi się używać dalmierza małoobrazkowego, ale to tylko chwilę, bo zupełnie mi to nie szło. Miałem też mju, ale zrobiłem nim trzy filmy i się zepsuł. Niedawno zrobiłem kilka zdjęć cyfrą.

Pytam, bo wszystkie prace, które prezentujesz, to starannie wykadrowane średnio lub wielkoformatowe fotografie krajobrazu miejskiego. Nie kusiło Cię kiedyś opowiedzieć o mieście „spontanicznie“ (czyli np. małym obrazkiem)? Kusiło, ale wyrosłem z tego w liceum. Zaczynałem, jak pewnie tysiące osób, od fotografii ulicznej. Jednak z czasem pracowałem coraz wolniej, robiłem coraz mniej zdjęć. Dziś, poza tym, co robię telefonem, fotografuję więcej „przed“, niż „po“ zrobieniu zdjęcia. Wolę zwiedzić miasto na rowerze, zapisać sobie w notesie miejsca, które w moim odczuciu pokazują coś istotnego, a potem wrócić i je sfotografować, niż rzucać się w wir wydarzeń. To na pewno trochę kwestia charakteru, jak i tego, że nigdy przesadnie nie ciągnęły mnie tematy stricte reporterskie. Tak po prostu - to nie moja bajka. Duży aparat to też zupełnie inny tryb pracy i to w nim najbardziej lubię. Wreszcie, choć kiedyś próbowałem, po prostu niezbyt mi wychodziło spontaniczne opowiadanie o mieście.

Miasto interesuje Cię od dawna. „Projekt jest próbą odpowiedzi na pytanie, jak wygląda krajobraz miejski, gdy obejrzymy go od strony kulis“. To fragment opisu Twojego cyklu zdjęć pt. „Backstage“ z 2012 roku, który realizowałeś podczas V edycji „Migawek“ Towarzystwa Inicjatyw Twórczych „ę“. Zatem - jak wygląda ten krajobraz miejski od strony kulis? Co Cię w nim pociąga? Na wstępie muszę powiedzieć, że nie jestem pewien, czy znalazłem odpowiedź na to pytanie. Nawet sam dla siebie. Gdy realizowałem ten projekt bardzo kręcił mnie minimalizm w formie. Podobały mi się kształty, kolory, jakie tak naprawdę bez większego trudu znajdowałem w miejskim krajobrazie. Krajobrazie zarośniętym betonem, szkłem i blachą falistą. Te motywy w „Backstage’u“ się do pewnego stopnia pojawiają, aczkolwiek niekoniecznie dlatego, że taki jest miejski krajobraz. Taka estetyka mi się wówczas podobała, takie kadry chciałem widzieć i je znajdywałem.

Natomiast inną kwestią jest to, co uważam za pociągające w miejskim krajobrazie. Myślę, że ów krajobraz interesuje mnie przede wszystkim z powodu tego, że w nim wyrosłem. Od zawsze mi towarzyszył i bardzo szybko się na moich oczach zmieniał. Jestem już na tyle stary, że zdarza mi się mówić, iż jakiegoś budynku w danym miejscu kiedyś nie było, wiedzieć jaki wyburzono, jakie były plany. Uważam, że zmiany, które obserwuję wokół siebie, są mi w stanie bardzo wiele powiedzieć o społeczeństwie, w jakim żyję, a pewnie i o mnie samym. To dlatego mam ochotę podglądać miejski krajobraz.

Bezpośrednio przed realizacją „Backstage“ fotografowałeś Warszawę nocą, a zdjęcia umieszczałeś na blogu Portret Ulicy. Zgłaszając się na „Migawki“ w 2012 roku, powiedziałeś nam, że „chcesz zapalić światło na swoich fotografiach“ i że masz już przesyt nocnym krajobrazem. Otworzyłeś kilka dni temu wystawę pt. „Nokturny“ (prace można oglądać w warszawskiej Klubokawiarni Towarzyska do 24 sierpnia). Co się stało, że znów pokazujesz tamten materiał? Jakiś czas temu przestałem jeździć nocą z aparatem, temat wydawał mi się zamknięty i trochę „z przeszłości“. Jednak traf chciał, że w tym roku zdawałem na studia w Opawie i właśnie te nocne zdjęcia polecono mi przynieść na drugi etap rekrutacji. Jak się później okazało, to nimi się do Opawy dostałem. Po powrocie Zuza Olejniczak, z którą znamy się z Migawek, zaproponowała wystawienie tego materiału w Towarzyskiej. Tym samym te zdjęcia trochę dla mnie odżyły. Wróciłem do nich, przemyślałem i ułożyłem jeszcze raz w wystawową sekwencję.

Po „Nokturnach“ i „Backstage“ zacząłeś pracę nad nowym materiałem. Pamiętam pierwszy tytuł „In wrong places“, czyli cykl zdjęć o miejscach niepasujących do otoczenia. Dziś nosi już nazwę „Urban collage“ i ma zostać pokazany jesienią w zinie „Normalizm III“. Co to za zdjęcia? Na co tym razem patrzysz? Myślę, że nie skłamię, jeśli powiem, że właściwie we wszystkim, co fotograficznie robię, chodzi o znalezienie klucza do opowiadania o moim mieście, Warszawie. Kiedyś próbowałem nocą, później za dnia, ale wciąż czułem, że to za mało, że ślizgam się po powierzchni. Nie wiedziałem, jak obrazem mówić o burzliwej historii tego miasta. Aż w końcu zaczęło do mnie docierać, że Warszawa do pewnego stopnia składa się przedziwnych miejsc, w których na bardzo małej przestrzeni spotykają się budynki z bardzo różnych okresów, często naznaczonych trudną historią miasta. Zauważyłem, że nierzadko jestem w stanie w jednym kadrze zmieścić i budynek przedwojenny, i socrealistyczny, jak i biurowiec z początku polskiego kapitalizmu. Zafascynowało mnie to tak wizualnie, jak i pod względem treści, jaką mogłem zawrzeć w jednym zdjęciu. Zacząłem więc szukać „budynków, które nie pasują do otoczenia“ i je portretować. Nie wiem, czy znalazłem wreszcie ten „mój klucz“, ale czułem, że robię coś właściwego.

Po pewnym czasie przyszła do mnie refleksja, że tego typu zdjęcia być może da się robić też w innych polskich miastach. Że może jestem w stanie utkać z tych zdjęć historię o wyższym poziomie ogólności, niż tylko jedno, duże miasto. W chwili obecnej jestem na etapie zamykania rozdziału warszawskiego i przyglądania się, co mogę zrobić w innych dużych, polskich miastach. Sądzę, że jeśli kiedyś ukończę ten cykl, będzie on wymagał opracowania tekstowego, do czego też się przymierzam.

Do jakich inspiracji się przyznajesz? Wiem, że kiedyś porównywano Cię do Łukasza Biedermana. Pojawiały się odniesienia do Todda Hido. Lubicie się też z Wojtkiem Wilczykiem i Wojtkiem Sienkiewiczem. Tak, zdecydowanie cenię wszystkich fotografów, których wymieniłeś. Bliscy są mi i ze względu na estetykę, jaką się posługują, jak i tematy, o których opowiadają. Przyznam się też chętnie do pewnej fascynacji Markiem Powerem i Alexandrem Gronskym. Mam ogromny sentyment do fotografii Ireneusza Zjeżdżałki, które w pewnym sensie otworzyły mi oczy jeszcze w dawnych, licealnych czasach.

Opowiedz coś o liceum. Wiem, że tam też miałeś nietypowych nauczycieli fotografii… W liceum miałem przyjemność uczęszczać na fakultet fotograficzny prowadzony przez Kubę Certowicza i Jędrka Sokołowskiego. Wiele się wtedy nauczyłem, a raczej zrozumiałem. Nie mam tu koniecznie na myśli jakichkolwiek technikaliów. Pamiętam, że Kuba i Jędrek lubili powtarzać, że „wszystko już było“, że w ogóle koniec i nie warto. Mnie chyba zafascynowało to, że fotografia potrafi wywołać u kogoś tak silną reakcję, nawet, jeśli jest ona negatywna.

Potem były studia ekonomiczne. Istnieje zawsze pokusa, żeby źródeł twórczości fotograficznej doszukiwać się m.in w wykształceniu. Przyznajesz się do jakiegoś rodzaju „ekonomiczno-społecznego“ patrzenia na świat? Chciałbym móc się nie przyznawać, ale trudno mi nie widzieć, jak dziki kapitalizm lat dziewięćdziesiątych przeorał krajobraz Warszawy. Myślę, że dziś o wielu sprawach trudno jest mówić bez jakiegoś odniesienia do spraw gospodarczych. Bliskiego lub dalekiego. Tym bardziej, jeśli dyskutujemy o miejskim krajobrazie, który jednak tworzony jest, choć na szczęście nie tylko, pod wpływem moich ulubionych „sił rynkowych“. Z resztą „Backstage“ był przecież spojrzeniem na przestrzenie użytkowe w mieście.

Zaczynasz za chwilę kolejny etap - dostałeś się do Instytutu Twórczej Fotografii w czeskiej Opawie. Czego się spodziewasz po tej szkole? Liczę na to, że po raz kolejny znajdę się w grupie, która będzie mnie stymulować do dalszej pracy. Tak, jak to było na moich Migawkach. Brakuje mi tej atmosfery i za nią tęsknię. Czy tak będzie, nie wiem, ale chcę się przekonać.

Portfolio: http://krzysztofsienkiewicz.com

Blog: http://portretulicy.blogspot.com

Wystawa „Nokturny“ w Klubokawiarni Towarzyska https://www.facebook.com/events/820819431320184/

[mlodzitworcy]

***

Skończyłam na dziś

Z Olgą Świątecką rozmawia Krzysztof Pacholak

Krzysztof Pacholak: Minęło już sporo czasu, odkąd wraz z Moniką Redzisz realizowałyście projekt „Wstyd“ w ramach Fotoprezentacji Towarzystwa „ę“. Jak po dwóch latach wspominasz tamten okres?

Olga Świątecka: „Wstyd“ był dla mnie niesamowitym projektem, nie tylko ze względu na poruszające rozmowy, które prowadziłam w trakcie jego realizacji. To był także jeden z pierwszych momentów, kiedy w fotografii pozwoliłam sobie podążać za intuicją. Zrobiłam to po swojemu, niedoskonale, ale w zgodzie z własnym sumieniem i estetyką. Od początku do końca. Dwa lata to bardzo długo w życiu każdego młodego człowieka. Mam wrażenie, że od tamtej pory bardzo wiele się wydarzyło. Każde doświadczenie odbija się na charakterze twórczości. W ubiegłym tygodniu widziałam się z Moniką. Przy kawie wyszło na jaw, ile to już czasu… Tamta współpraca pokazała mi, że mogę dzielić się swoimi spostrzeżeniami, bo jest na nie odbiorca. To był duży kopniak do dalszego działania w fotografii.

Miałyście z Moniką wystawę w galerii Nowe Miejsce w Warszawie. Potem przyszła publikacja w Dużym Formacie, a dwa miesiące później wystawa w krakowskiej galerii Pauza. Możesz powiedzieć, że „Wstyd“ odniósł sukces?

Było jeszcze wystąpienie na TEDxie [występienie podczas TEDxMarszałkowska* we wrześniu 2014 roku - KP], więc moim zdaniem ogromny - na pewno znacznie większy niż mogłyśmy się spodziewać. Myślę, że obie bardzo szybko, już od pierwszych rozmów, zapomniałyśmy o sukcesie jako celu realizacji tego projektu. Spotkania z bohaterami stały się celem samym w sobie. To, z jakim odbiorem spotkał się cykl, było więc nie tylko sukcesem, ale i dużym zaskoczeniem. Mam jednak wrażenie, że wystawa mogłaby odwiedzić jeszcze wiele galerii. Jest pięknie wyprodukowana, katalog dopowiada niewiadome ukryte w portretach. Szkoda, że o to nie zadbałyśmy.

Pamiętam, że pytałaś mnie o zdanie tuż przed zgłoszeniem się do projektu „Debuts“. Byłem sceptyczny i raczej Cię zniechęcałem (36 twórców na jednej wystawie!). Okazało się, że w Twoim przypadku był to „strzał w dziesiątkę“. Opowiesz, co się wydarzyło po wystawie?

Twórców według pierwszych założeń miało być nawet 100 i faktycznie zastanawiałam się czy w tak dużym gronie moje fotografie mają szansę być zauważone. Potrzebowałam jednak wtedy kolejnego bodźca. Spośród wybranych do publikacji osób, dwie (w tym ja) zostały dodatkowo wyróżnione przez Annę Fronckiewicz-Spodnik, założycielkę agencji AFPHOTO. Nagrodą miały być 4-miesięczne konsultacje i budowa portfolio. Już wtedy pracowałam nad swoim nowym projektem „Nie ma takiego miejsca dom“ i to nim Ania zainteresowała się najbardziej. Pomogła mi dojść do ostatecznej wizji zadając „te odpowiednie pytania“. Miała szansę poznać moje dotychczasowe fotografie i sposób myślenia. Coś musiało ją do mnie przekonać, bo teraz zostałam zaproszona do grona fotografów reprezentowanych przez jej agencję.

Obecnie po raz kolejny prezentujesz swoje prace w Pauzie. Zostałaś zwyciężczynią III edycji „Projektu Przetwórnia“ zorganizowanego przez Stowarzyszenie Fotograficzne FotoBzik. Pokazałaś tam - wspomniany przed chwilą - nowy materiał pt. „Nie ma takiego miejsca dom“. Opowiadasz w nim o ludziach spotkanych w Izraelu i Autonomii Palestyńskiej: o trudach poszukiwania swojej tożsamości i o poczuciu (braku) przynależności. Pytasz ich o tytułowy „dom“. Znowu intymnie, znowu bardzo blisko swoich bohaterów.

To bardzo ważny materiał, bo razem z nim przeszłam długą drogę. Od pytań stawianych sobie we własnym domu, do odpowiedzi uzyskanych tak z dala od niego. Cykl opowiada nie tylko o brutalnej niemożności posiadania domu, braku stabilności na tamtej ziemi, ale także o tym (stąd dwuznaczność tytułu i uniwersalność tej historii), że dom to poczucie przynależności, bezpieczeństwa, miłości i to nieludzkie nie móc go mieć. Więc szukamy go na każdy możliwy sposób - na drugim końcu świata, malując czołgi w kolory tęczy i żyjąc dniem dzisiejszym. Nie umiem inaczej niż intymnie, bo intymność jest najbliżej prawdy, jak się da, w nieobiektywnej z założenia fotografii, którą próbuję uprawiać. Nie potrafię wymyślić lepszego zdjęcia niż obraz, który czasem pojawia się przed moim obiektywem, gdy ktoś wpuszcza mnie w swoje życie.

I we „Wstydzie“ i teraz przy „Nie ma takiego miejsca dom“ równie ważne, jak zdjęcia, są teksty. Spisujesz pierwszoosobową narrację, dając swoim bohaterom głos. Czy to nie jest trochę ukrywanie się za nimi?

Jasne - staję się przez to tylko nośnikiem treści płynących od moich bohaterów. Pozornie nie wybijam na pierwszy plan swojej nieobiektywnej oceny sytuacji i oceny ich zachowań. Pozornie, bo jednak redaguję teksty, zadaję pytania, dobieram bohaterów, a ostatecznie publikuję swój komentarz na dany temat. Autorski, że aż boli. We „Wstydzie“ pozwoliłam mówić bohaterom. Teraz również zbieram wywiady, nagrywam rozmowy, spisuję wieczorne i poranne spostrzeżenia. Ale narratorem w „Nie ma takiego miejsca dom“ będę ja. Dużo pracy jeszcze przede mną, bo ten tekst to obszerny materiał. Obszerny, ale i dość istotny społecznie czy geopolitycznie. Chcę przemyśleć dobrze każde napisane tam słowo.

Temat praktycznie bez dna. Z tego, co pamiętam, nie planowałaś aż tylu wyjazdów do Izraela i Autonomii Palestyńskiej. Podejrzewam, że nie lada wyzwaniem będzie kategoryczne stwierdzenie „Skończyłam!“.

Lubię ten rodzaj podróży. Znalazłam temat i wracałam w te same miejsca, aż przestały mnie zaskakiwać. Mam mapę Izraela i Autonomii, na której niemal każda droga jest już zaznaczona, jako przejechana. Muszę skończyć, bo niedostatecznie znam jeszcze siebie samą jako fotografa. Chcę spróbować innych tematów, innej estetyki, znowu pójść za intuicją, ale w nową stronę. Sprawdzić, co sprawia mi przyjemność, co mnie porusza. Jak napiszę tekst, pewnie nie powiem „Skończyłam“, ale może „Skończyłam, na dziś“.

zapis wideo wystąpienia Olgi Świąteckiej i Moniki Redzisz podczas TEDxMarszałkowska dostępny pod adresem https://www.youtube.com/watch?v=PeLNKhQS-BM

[mlodzitworcy]

Uczestnicy tegorocznej edycji Migawek prowadzą konto na Instagramie. Polecamy odwiedzać - co tydzień kolejny twórca prezentuje swoje zdjęcia.

https://instagram.com/migotanie/

[mlodzitworcy]

Filip Skrońc "1/280"2013-2014

http://filipskronc.com

1/280" to wielopoziomowy projekt dokumentaly opowiadający o ostatniej części "Jarmarku Europa". Bazar oficjalnie zakończył swoją działalność wraz z rozpoczęciem budowy jednej z aren piłkarskich mistrzostw Euro 2012. Mimo planów, nie udało się jednak w pełni przemienić całej przestrzeni wokół dworca PKP Stadion. Nadal wypełniona przez prowizoryczne zabudowania, jest miejscem pracy prawie setki osób pamiętających czasy świetności Stadiony X-lecia

***

Projekt powstał w ramach Stypendium Spółdzielni Młodych Twórców Towarzystwa Inicjatyw Twórczych "ę"

[mlodzitworcy]

Adela Kaczmarek "O rządach Miłości" 2012

Mój film to animowany dokument o wyobraźni. Jego bohater żyje w kilku rzeczywistościach na raz. Postaci i wydarzenia ze świata realnego przeplatają się z tymi, które tworzy jego wyobraźnia. On sam, na swój własny sposób szuka w tych światach miejsca dla siebie. Snuje swoją opowieść, marząc o rządach miłości w Polsce. Jego świat, mimo swojej naiwności, skłania do refleksji nad egzystencjalnymi zagadnieniami dobra i zła.

Za pomocą animacji chcę pokazać życie wewnętrzne bohatera chorego psychicznie. W plastycznej warstwie filmu wykorzystałam prace stworzone spontanicznie przez bohatera.

***

Projekt powstał w ramach II edycji programu Polska.Doc Towarzystwa Inicjatyw Twórczych “ę” (opieka artystyczna: Jakub Piątek).

http://polska.doc.e.org.pl

[mlodzitworcy]

Katarzyna Zolich "Katalog miejsc niewidzialnych" 2012-2014

http://katarzynazolich.com

Tworząc Katalog miejsc niewidzialnych stawiałam sobie za cel dokumentację miejsc zorganizowanych i zaaranżowanych jako przestrzenie funkcjonujące w uniwersum idei oraz wartości.  

W skład projektu realizowanego od 2012 roku wchodzą zdjęcia około 70 głównych siedzib: - partii politycznych - wybranych organizacji pozarządowych - wybranych inicjatyw lokalnych na terenie całej Polski.

Każde ujęcie jest prostym i krótkim opowiadaniem, które dotyka wieloznacznej problematyki uwikłania w kontekst tego, co dla danej wspólnoty jest wspólne, co zostaje uwidocznione, kto staje się przedmiotem, a kto podmiotem ideologicznej narracji.

Zdjęcia pomyślane są jako sugestywne oraz atrakcyjne wizualnie obrazy posiadające jednocześnie wartość dokumentalną i historyczną.

Chciałabym postawić pytanie o estetykę polskiej demokracji i społeczeństwa obywatelskiego. Projekt realizowany był częściowo jako dyplom w Akademii Fotografii w pracowni dokumentu prowadzonej przez Wojciecha Wilczyka.

***

Projekt zrealizowany dzięki stypendium ze środków MDKiN. Prototyp książki, zaprojektowany w ramach warsztatów Kolektywu Papier bije kamień sfinansowany został dzięki stypendium Spółdzielni Młodych Twórców Towarzystwa inicjatyw twórczych "ę".

[mlodzitworcy]

Beata Wasilewska "Pół roku" 2013-2014

beatawasilewska.com

Suwalszczyzna – kraina, której część znajduje się na obszarze Polski zajmując północno-wschodni kraniec kraju. Jest to teren odrębny pod względem klimatu i krajobrazu znajdujący się głównie pod wpływem kontynentalnych i arktycznych mas powietrza. Zima przychodzi tu wcześniej i trwa dłużej. Temperatury spadają niżej, a pokrywa śnieżna jest wyższa. Pod względem ukształtowania jest to młody teren polodowcowy liczący 13 tys. lat z charakterystycznymi formami utworzonymi przez zalegający lodowiec: morenami wysoczyznowymi, kemami, ozami, dolinami rzecznymi czy głazami narzutowymi.

Tutaj także została odkryta anomalia w postaci wiecznej zmarzliny powstała w wyniku długotrwałego oddziaływania zlodowaceń, zwłaszcza ostatniego – zlodowacenia Wisły. Najzimniejsze skały w Europie zalegają tu na głębokości 357 m. Dla mieszkańców Suwalszczyzny zima często trwa pół roku. Jeśli nie jest jeszcze obecna w ich otoczeniu, to już występuje w ich myśleniu i rozmowach. Wymagający klimat wykształcił u nich zachowania pozwalające przetrwać zimne miesiące. Część z tutejszych osób z nostalgią wspomina dawniejsze zimy, które w ich ocenie były surowsze, zimniejsze, z większą ilością śniegu, kiedy chodziło się wąskimi tunelami wyżłobionymi w zaspach, a koń był jedynym środkiem transportu umożliwiającym kontakt z dalej położonymi domostwami. Teren, który zamieszkują postrzegają jako obszar krańcowy, graniczny, będący końcem, ale zarówno też początkiem.

*** Projekt powstał w ramach Stypendium Spółdzielni Młodych Twórców Towarzystwa Inicjatyw Twórczych "ę" (opieka artystyczna: Krzysztof Pacholak)