Mutlu anıları saklamak adına topladığım deniz kabuklarımı incelerken buldum kendimi yeniden. Bir parça huzur bulmak, biraz da kendime rastlamak uğruna. Bu sırada açık olan penceremden gelen hayat zerrecikleriyle yeniliyordum kendimi. Sevdiğim bir şarkıyı mırıldanıp bastırmaya çalıştığım huzursuz düşüncelerim huzurlu olanlarına galip gelmeye başlıyordu. İçimdeki zehri akıtayım diye soydum kabuk bağlayan yaralarımı. Düşündüm de o yaraların tatlı acısıydı beni yaşama bağlayan. Hiç korkmadan daha çok kanattım onları. Söylemek istedim içimde salınan her bir kelimeyi. Ama nasıl ? Ama kime ? Susturdum kendimi. Bu sessizliğime alışkın olduğumdan mıdır bilinmez, İlginç bir şekilde mutsuz değildim. Umutla gözlerimi parıldatan güç, kabuğuma sığındığım anda içimi sızlatan esintiye dönüşüyordu. Ama hala mutsuz olduğumu söyleyemezdim. Şımarıklığa lüzum yoktu kainatta, usulca kabullendim. Artık, o mavi düşlü küçük kız olmadığımı fark ettim. O küçük kız, kaybolmasın diye takip edilen ayak izleri birbirlerine karışınca; kalbimi ve aklımı pusula edip kendi yolumu oluşturmuştum. Bu yolda edindiğim her farkındalık, geçmişe dair ezberlerimi bir bir bozmuştu. Kolayı hiç sevmediğimden midir nedir, zorlu sorulara tabi tutuldum. Beklenildiği gibi, tüm sonuçlara tek seferde ulaşamadım. Çoğu zaman, düşündüm sadece düşündüm. Düşündükçe, soruların daha da karmaşıklaştığını fark ettim. Uzaktan bakmaya başladığım zaman anladım; her sorunun cevabının bir diğerinin içinde olduğunu, hevesle çözmeye başladım. Her yanıt yolumu biraz daha genişletti, patikalarla birleştirdi. Yolum, kendi yollarının yolcusu olan bir çok kişiyle kesişti. Onlar seyahatime keyif kattı, bense onlarla sevgimi ve cevaplarımı paylaştım. Bazısı beni yolumdan ayırmaya çalışıp önüme engeller koydu, bazısı beni yolda bi başıma bıraktı. Uzun yol arkadaşlarım da oldu tabi; onlar, bazen yol ayrımına girdiğimiz ve her buluşma noktasında hasretle beklediğim arkadaşlarımdı. Yoluma engel koyup beni bi başıma bırakanlara kızılmamıştı. Onlar, bir sonraki cevabı bulmamı sağlayanlardı. Onlar, beni bir başka uzun yol arkadaşıma hazırlayanlardı. Böylelikle, anladım ki herkes yolundaki engelleri tek başına aşmak zorundaydı. Yinede ‘Yola yalnız çıktık ve onu yalnız bitireceğiz’ gibi klişe sözler söyleyemezdim. Bu, gözlerimin içine ışıl ışıl bakan, mutluluk kaynağı yol arkadaşlarıma ihanet olurdu. Evet, o mavi düşlü küçük kız değildim. O kız büyüdü, yolunun kesiştiği her bir yolcuyla büyüdü. Kalan yolunun kimlerle kesişeceği, nereye varacağı, ne zaman biteceği muamma. Gel gör ki; o, mavili düşlerden bir an bile vazgeçmedi.
2087
stormborns
tangentwithtanner
pixelskylines
snowghoul