[moja-wizja-swiata]

Czekałem…

Nie wiedziałaś. A może nawet nie mogłaś wiedzieć.

Że gdzieś po cichu czekałem.

Na wiadomość. Na telefon.

Na nasze rozmowy, które potrafiły trwać dłużej, niż planowaliśmy.

Czekałem na ten moment, w którym znowu usłyszę:

“Co u Ciebie?”

I choć udawałem, że to nic wielkiego, to w środku cieszyłem się jak dziecko.

Bo wróciłaś.

Wrócił Twój śmiech.

Wróciły nasze spotkania, wygłupy i historie, które rozumieliśmy tylko my.

I nagle zwykły dzień znowu stał się trochę lepszy.

Nie czekałem na coś wielkiego.

Nie na cuda. Czekałem po prostu…

na Ciebie.

Bo są ludzie, których obecność potrafi rozjaśnić dzień, zanim jeszcze powiedzą pierwsze słowo.

I właśnie taka jesteś dla mnie „M”

~pp

[moja-wizja-swiata]

Najbardziej żałuję, że zabrakło nam czasu i sposobności, żeby spokojnie porozmawiać. Tyle rzeczy chciałbym Ci opowiedzieć, tyle usłyszeć od Ciebie. Zanim się obejrzałem, znów trzeba było się pożegnać.

Wracam z poczuciem niedosytu. Brakuje mi naszych rozmów, Twojego śmiechu, Twojego głosu i tej zwykłej obecności, która dla mnie znaczy więcej, niż potrafię ubrać w słowa.

Chciałbym, żebyśmy mogli spotykać się częściej. Nie tylko wtedy, kiedy przypadkiem nadarzy się okazja. Chciałbym, żebyśmy mieli więcej takich zwyczajnych chwil tylko dla siebie.

Bo są osoby, za którymi tęskni się nie dlatego, że są daleko. Tęskni się za nimi dlatego, że sprawiają, iż każda wspólnie spędzona chwila wydaje się po prostu zbyt krótka.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Bardzo szybko się przywiązuję.

Do ludzi. Do miejsc. Do przedmiotów. Do codziennych rytuałów.

Do miast, które z czasem zaczynają przypominać dom. Wiele osób potrafi zamknąć jakiś rozdział i iść dalej.

Ja nie.

Zostawiam w każdym miejscu kawałek siebie. Dlatego każdy wyjazd, każde pożegnanie i każda zmiana kosztują mnie znacznie więcej, niż widać z zewnątrz.

Przez ostatnie pięć lat wracałem tutaj co roku. Z każdym kolejnym przyjazdem to miejsce przestawało być tylko punktem na mapie. Stało się częścią mojego życia. Zostawiłem tu wspomnienia, śmiech, rozmowy, ludzi i emocje. I dlatego tak trudno jest stąd wyjeżdżać.

Bo nie żegnam tylko miejsca. Żegnam kawałek siebie, który tutaj zostaje.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Przyjechałem tutaj przede wszystkim dla jednej osoby.

Dla tej, która trzy lata temu zupełnie nieświadomie stała się ważną częścią mojego życia. Dla tej, o której myślę częściej, niż potrafię się do tego przyznać. Dla której ten wyjazd przestał być tylko miejscem na mapie.

Bo czasami wystarczy obecność jednej osoby, żeby chcieć przejechać setki kilometrów.

Nie dla widoków. Nie dla atrakcji.

Tylko po to, żeby choć przez chwilę zobaczyć jej uśmiech i usłyszeć jej głos. I chyba dopiero teraz zrozumiałem, jak bardzo brakowało mi właśnie jej

~pp

[moja-wizja-swiata]

W tym roku nie mogłem pojechać na turnus.

Szczerze mówiąc, bardzo mi tego brakowało. To miasto jest dla mnie nie tylko miejsce na mapie. To wspomnienia, ludzie i chwile, które na zawsze zostaną częścią mojego życia.

To rozmowy do późna, śmiech, codzienność, której nie da się odtworzyć nigdzie indziej. Dlatego postanowiłem przyjechać choć na weekend. I wystarczyło zaledwie kilka godzin, żeby wszystko wróciło.

Znajome twarze. Te same uśmiechy. Te same miejsca.

Nagle poczułem się tak, jakbym wcale stąd nie wyjeżdżał. Są miejsca, do których wraca się nie dlatego, że są najpiękniejsze.

Wraca się do nich dlatego, że zostawiło się tam kawałek swojego serca.

I chyba właśnie takim miejscem jest dla mnie Iwonicz.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Są dni, kiedy ludzie nie potrafią mnie zrozumieć.

A wtedy włączam muzykę. Bo ona nigdy nie pyta. Nigdy nie ocenia.

Nie mówi, że przesadzam. Po prostu jest.

Czasami jedna piosenka potrafi powiedzieć więcej niż rozmowa trwająca kilka godzin.

Przypomina ludzi. Miejsca. Chwile, które już minęły. I te, które dopiero chciałbym przeżyć.

Lubię ten moment, kiedy zakładam słuchawki, zamykam oczy i na kilka minut świat przestaje istnieć. Zostaję tylko ja i melodia. I nagle okazuje się, że nie jestem z tym wszystkim sam.

Bo gdzieś po drugiej stronie ktoś kiedyś czuł dokładnie to samo. Dlatego muzyka nigdy nie była dla mnie tylko dźwiękiem. Była schronieniem.

Miejscem, do którego wracam, kiedy nie potrafię odnaleźć spokoju nigdzie indziej. Bo czasami jedna piosenka potrafi zrobić to, czego nie potrafią tysiące słów.

Po prostu… zostać z człowiekiem wtedy, gdy najbardziej tego potrzebuje.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Nauczyłem się milczeć.

Nie dlatego, że nie mam nic do powiedzenia. Po prostu zrozumiałem, że nie każdy chce słuchać.

Więc chowam słowa do kieszeni.

Uśmiecham się. Pytam innych, co u nich. Słucham. Zapamiętuję. Martwię się.

A o sobie mówię jak najmniej. Bo łatwiej jest być tym który niesie cudzy ciężar, niż przyznać, że własny od dawna jest zbyt ciężki.

Czasami marzę, żeby ktoś usiadł obok mnie i zamiast pytać, co robiłem w pracy, zapytał:

“Jak się trzymasz?”

I nie odchodził po pierwszym

“wszystko w porządku.”

Bo są odpowiedzi, które mówi się ustami. I są takie, które od dawna czekają tylko na człowieka, który zostanie na tyle długo, żeby je naprawdę usłyszeć.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Ludzie widzą mój uśmiech.

Widzą go prawie każdego dnia.

Myślą, że skoro się uśmiecham, to wszystko jest w porządku.

A prawda jest zupełnie inna.

Ten uśmiech jest tylko maską.

Sposobem, żeby nikt nie zadawał pytań. Żeby nikt nie zauważył, ile bólu, lęku i zmęczenia noszę w sobie.

Bo czasami najgłośniej cierpią ci, którzy nauczyli się uśmiechać wtedy, gdy najbardziej chciałoby im się płakać. I chyba właśnie dlatego tak trudno dostrzec, że nie każdy uśmiech jest oznaką szczęścia.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Ludzie widzą nas przez kilka minut dziennie i myślą, że wiedzą, jacy jesteśmy. Nie wiedzą, ile myśli przychodzi wieczorem. Ile razy wracamy do tych samych wspomnień.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Nie chodzi o godziny. Chodzi o chwilę. Bo czas nie zawsze pokazuje, jak bardzo komuś zależy, ale czasem jego brak sprawia, że człowiek zaczyna się zastanawiać, jakie miejsce zajmuje w czyimś życiu.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Wolę pisać niż mówić.

Nie dlatego, że nie potrafię rozmawiać.

Po prostu w słowach wypowiadanych na głos często czegoś mi brakuje.

Głos się łamie.

Myśli uciekają.

Emocje nie pozwalają powiedzieć tego, co naprawdę czuję.

A kiedy piszę, mam wrażenie, że w końcu ktoś może usłyszeć mnie naprawdę.

Każde zdanie jest przemyślane.

Każde słowo niesie ze sobą coś, czego nie umiałbym wypowiedzieć.

Pisząc, nie muszę udawać, że wszystko jest w porządku.

Nie muszę się spieszyć.

Mogę być sobą.

Bo czasami łatwiej jest napisać „jest mi źle” niż powiedzieć to na głos.

I chyba dlatego wybieram pisanie.

Nie dlatego, że nie mam nic do powiedzenia.

Tylko dlatego, że właśnie w nim najłatwiej odnajduję swój prawdziwy głos.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Czuję się ostatnio beznadziejnie, męczy mnie ból psychiczny i coraz częściej myślę o powrocie do tego co było kiedyś. To zagłuszania tego bólu- bólem fizycznym… wiem, że jest to coś czego później się żałuje ale nie wiem czy dam radę dalej to tłumić….

~pp

[moja-wizja-swiata]

Wiesz, co jest najbardziej przykre?

Nie to, że ktoś jest zajęty.

Najbardziej boli moment, kiedy zaczynasz mieć wrażenie, że na wszystko znajduje się czas, tylko nie na Ciebie.

Na kilka minut przeglądania telefonu.

Na kolejny odcinek serialu.

Na rozmowy z innymi.

Na setki codziennych spraw.

A Twoja wiadomość wciąż czeka. I nie chodzi o to, żeby ktoś był dostępny przez całą dobę. Każdy ma swoje życie, obowiązki i ludzi, którzy są dla niego ważni.

Chodzi o coś znacznie prostszego. O poczucie, że od czasu do czasu ktoś sam pomyśli o Tobie. Że znajdzie chwilę, żeby zapytać, jak się masz. Że nie zawsze będziesz tym, który pierwszy wyciąga rękę.

Bo relacje buduje się z dwóch stron.

Nie samymi obietnicami. Nie zapewnieniami, że „napiszę później”.

Tylko małymi gestami, które pokazują, że pamięć o drugiej osobie nie kończy się wtedy, gdy odkłada telefon.

Dlatego nie proś o uwagę za wszelką cenę. Nie przekonuj nikogo do swojej obecności.

Jeśli masz być ważny w czyimś życiu, nie dlatego, że ciągle się przypominasz, ale dlatego, że druga osoba sama chce znaleźć dla Ciebie miejsce. A jeśli tego miejsca nie ma, pamiętaj o jednym.

Szacunek do samego siebie zaczyna się tam, gdzie przestajesz błagać o coś, co w zdrowej relacji powinno przychodzić naturalnie.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Brakuje mi Twojego głosu, Twojego uśmiechu i naszych rozmów, które potrafiły trwać do późnej nocy, a czasem aż do rana.

Brakuje mi naszego śmiechu, tych chwil, kiedy mogliśmy być sobą, wygłupiać się, śpiewać rap i wszystko, co akurat przyszło nam do głowy.

Brakuje mi wspólnego oglądania 19+, tych pozornie zwyczajnych momentów, które z Tobą stawały się wyjątkowe.

Najbardziej jednak brakuje mi po prostu Ciebie.

Twojej obecności.

Tego, że mogłem usłyszeć Twój głos, zobaczyć Twój uśmiech i mieć poczucie, że jesteś gdzieś obok.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Czasami zastanawiam się, czy właśnie na tym polega moja rola. Być obok, wysłuchać, pomóc, poprawić komuś humor, sprawić, żeby choć na chwilę poczuł się lepiej. Zawsze znajduję czas. Zawsze odbiorę telefon. Zawsze postaram się pomóc, nawet jeśli sam ledwo stoję na nogach.

Paradoks polega na tym, że im więcej daję innym, tym częściej mam wrażenie, że sam zostaję z pustymi rękami. Jakbym potrafił zauważyć każdy smutek w oczach drugiego człowieka, a nikt nie dostrzegał tego, który noszę w sobie.

Czasami czuję się jak człowiek, do którego przychodzi się po spokój, rozmowę i wsparcie. A kiedy wszyscy odzyskają siły, wracają do swojego życia. Ja zostaję tam, gdzie byłem – z własnymi myślami, których nie potrafię już uciszyć.

Nie żałuję, że jestem dobry dla ludzi. Nie żałuję, że zależy mi na innych. Chciałbym tylko, żeby czasem ktoś spojrzał na mnie z taką samą troską, z jaką ja patrzę na innych. Żeby ktoś zapytał, jak naprawdę się czuję, i poczekał na odpowiedź.

Bo człowiek, który najczęściej daje wsparcie, też czasami go potrzebuje. Ten, który najczęściej pociesza, też miewa dni, kiedy sam chciałby usłyszeć: „Jestem przy Tobie. Nie musisz wszystkiego dźwigać sam.”

~pp

[moja-wizja-swiata]

Mam wrażenie, że nie jestem wystarczająco ciekawym człowiekiem.

Nie umiem być duszą towarzystwa.

Nie jestem spontaniczny.

Nie potrafię rozmawiać godzinami o wszystkim i o niczym. Często bardziej słucham, niż mówię.

Zanim coś powiem, zdążę to kilka razy przemyśleć. I czasami wydaje mi się, że ludzi to męczy.

Że potrzebują kogoś głośniejszego.

Bardziej otwartego. Kogoś, przy kim nie zapada cisza.

A ja chyba zawsze byłem człowiekiem spokojnym. Takim, który okazuje więcej obecnością niż słowami.

Tylko czasami zastanawiam się, czy w świecie pełnym hałasu jest jeszcze miejsce dla ludzi takich jak ja.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Mam 25 lat.

I czasami mam wrażenie, że stoję w miejscu.

Im dłużej o tym myślę, tym bardziej czuję, że życie wyprzedza mnie z każdym dniem.

Przerwałem studia. Nie mam prawa jazdy.

Nie mam stałej pracy, bo wciąż szukam miejsca, w którym naprawdę chciałbym być. Nie mam własnego mieszkania.

Nie mam osoby, z którą mógłbym budować wspólną przyszłość.

Mieszkam z mamą. Dokładam się do rachunków.

Po prostu… trwam.

Najgorsze jest to, że kiedy patrzę na innych, mam wrażenie, że wszyscy gdzieś doszli.

A ja wciąż szukam drogi.

I wtedy zaczynam zadawać sobie najgorsze pytania.

Czy zmarnowałem czas?

Czy jestem wystarczający?

Czy jeszcze zdążę?

Czy moje życie w końcu ruszy do przodu?

Najbardziej boli mnie nie to, że jeszcze czegoś nie mam. Boli mnie to, że czasami patrzę na siebie i nie potrafię dostrzec nic, z czego mógłbym być dumny.

Jakbym ciągle stał na starcie, podczas gdy inni od dawna biegną. I choć każdego dnia próbuję iść dalej, to są takie wieczory, kiedy naprawdę trudno uwierzyć, że jeszcze odnajdę swoje miejsce

~pp