[moja-wizja-swiata]

„Człowiek od rzeczy, które zostają”

Są ludzie, którzy zbierają pieniądze, samochody, zegarki, domy.

Ty zbierasz rzeczy, które dla innych nie mają znaczenia.

Czyjś podpis na kawałku papieru.

Stare zdjęcie.

Płytę, której okładka pamięta więcej niż niejeden człowiek.

Bilet z koncertu.

Datę zapisaną drobnym drukiem.

Zbierasz dowody na to, że coś naprawdę się wydarzyło.

Że był tamten koncert. Że tamten człowiek naprawdę stał naprzeciwko Ciebie. Że podał Ci rękę. Że powiedział kilka słów. Że przez chwilę Wasze dwa światy znalazły się w jednym miejscu.

Może właśnie dlatego nie potrafisz przechodzić obojętnie obok historii.

Bo wiesz, że człowiek znika, głos cichnie, światło na scenie gaśnie, a po wszystkim zostaje tylko przedmiot.

Więc go zachowujesz. Jakbyś mówił:

„Nie pozwolę, żebyś całkiem zniknął.”

I może nawet nie zauważasz, że robiąc to dla innych, tworzysz powoli własne archiwum.

Kilka tysięcy podpisów. Setki płyt. Fotografie. Plakaty. Wspomnienia.

A kiedyś ktoś może zapytać:

Po co Ci tego wszystkiego tyle?

I trudno będzie odpowiedzieć.

Bo jak wytłumaczyć komuś, że nie chodzi o rzeczy?

Chodzi o chwile.

O to, że życie jest krótkie, a Ty próbujesz je trochę zatrzymać.

Nie zegarem. Pamięcią.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Kiedyś Ci opowiem, jak bardzo długo szukałem swojego miejsca.

Jak wiele razy zaczynałem od nowa, jak przywiązywałem się do ludzi, do miejsc, do chwil i jak trudno było mi później powiedzieć „żegnaj”.

Opowiem Ci o muzyce, która ratowała wieczory, o płytach, których szukałem godzinami, o autografach, za którymi jechałem setki kilometrów, i o tych kilku minutach spotkań, które potrafiły dać mi więcej radości niż całe tygodnie.

Opowiem Ci o moim miejscu, o ludziach, których tam poznałem, o miejscach, do których wracałem, bo zostawiłem w nich kawałek siebie.

Opowiem Ci też o tym, że czasami byłem bardzo samotny, nawet kiedy wokół mnie było mnóstwo ludzi.

Ale nie będę chciał, żebyś mnie naprawiała. Nie będę oczekiwał, że zabierzesz cały mój smutek.

Chciałbym tylko, żebyś czasami usiadła obok i powiedziała:

„Nie musisz teraz niczego udowadniać.”

A ja wtedy może pierwszy raz od bardzo dawna naprawdę odpocznę.

I może właśnie wtedy zrozumiem, że nie musiałem całe życie szukać miejsca, do którego należę.

Może wystarczyło spotkać kogoś, przy kim nie muszę udawać, że wszystko jest dobrze.

~pp

[moja-wizja-swiata]

List do samego siebie

Drogi ja, wiem, że jesteś ostatnio bardzo zmęczony.

Wiem, że czasami masz dość ludzi, rozmów, telefonów i tego ciągłego poczucia, że powinieneś coś robić, komuś odpowiadać, gdzieś być.

Wiem też, że nie zawsze rozumiesz własny smutek. Czasami wszystko wydaje się być w porządku, a mimo to w środku pojawia się ciężar, którego nie potrafisz nazwać.

Chciałbym, żebyś przestał wymagać od siebie, że zawsze musisz sobie radzić.

Nie musisz. Możesz mieć gorszy dzień.

Możesz nie mieć ochoty rozmawiać.

Możesz odłożyć telefon. Możesz powiedzieć „dzisiaj nie dam rady”.

To nie czyni Cię złym człowiekiem.

Nie jesteś maszyną, która ma być dostępna dla wszystkich przez całą dobę. I proszę, nie mierz swojej wartości tym, ile udało Ci się osiągnąć.

Masz dwadzieścia pięć lat.

Nie musisz mieć już poukładanego całego życia. Nie musisz wiedzieć dokładnie, dokąd zmierzasz.

Masz prawo szukać. Masz prawo się pomylić. Masz prawo zacząć jeszcze raz.

A kiedy któregoś dnia poczujesz, że wszystko jest za ciężkie, przypomnij sobie wszystkie miejsca, ludzi i chwile, które kiedyś sprawiły, że chciało Ci się czekać na kolejny dzień.

Twoje płyty.

Twoje autografy.

Muzykę.

Podróże.

Spotkania.

Rozmowy.

Te wszystkie małe rzeczy, które może dla kogoś innego nie znaczą wiele, ale dla Ciebie są kawałkami życia.

Nie musisz dzisiaj wiedzieć, co będzie za rok. Wystarczy, że przejdziesz przez dzisiaj.

A jutro?

Jutro zobaczymy. Nie musisz być silny cały czas. Wystarczy, że nie przestaniesz być dla siebie dobry.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Chcę ciszy

Ostatnio jestem zmęczony

bardziej, niż potrafię powiedzieć.

Męczą mnie rozmowy,

telefony, ludzie, ciągłe bycie dostępnym.

Chciałbym na chwilę wyłączyć cały świat.

Nie dlatego, że go nienawidzę.

Nie dlatego, że nie zależy mi na ludziach.

Po prostu nie mam już siły być dla nich.

Chcę zamknąć drzwi, odłożyć telefon i przez kilka godzin nie musieć niczego tłumaczyć.

Chcę ciszy, w której nikt niczego ode mnie nie chce.

Bo w środku mam tyle hałasu, że czasami marzę tylko o tym, żeby przez chwilę nie myśleć.

Nie wiem, skąd przyszedł ten smutek.

Nie wiem, dlaczego tak bardzo boli,

skoro przecież nic wielkiego się nie stało.

Po prostu przyszedł.

Usiadł obok mnie i został.

A ja próbuję dalej.

Wstaję rano.

Rozmawiam.

Uśmiecham się.

Żyję.

Choć czasami najbardziej chciałbym tylko odpocząć od wszystkiego i przez moment nie musieć być kimkolwiek.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Czekałem…

Nie wiedziałaś. A może nawet nie mogłaś wiedzieć.

Że gdzieś po cichu czekałem.

Na wiadomość. Na telefon.

Na nasze rozmowy, które potrafiły trwać dłużej, niż planowaliśmy.

Czekałem na ten moment, w którym znowu usłyszę:

“Co u Ciebie?”

I choć udawałem, że to nic wielkiego, to w środku cieszyłem się jak dziecko.

Bo wróciłaś.

Wrócił Twój śmiech.

Wróciły nasze spotkania, wygłupy i historie, które rozumieliśmy tylko my.

I nagle zwykły dzień znowu stał się trochę lepszy.

Nie czekałem na coś wielkiego.

Nie na cuda. Czekałem po prostu…

na Ciebie.

Bo są ludzie, których obecność potrafi rozjaśnić dzień, zanim jeszcze powiedzą pierwsze słowo.

I właśnie taka jesteś dla mnie „M”

~pp

[moja-wizja-swiata]

Najbardziej żałuję, że zabrakło nam czasu i sposobności, żeby spokojnie porozmawiać. Tyle rzeczy chciałbym Ci opowiedzieć, tyle usłyszeć od Ciebie. Zanim się obejrzałem, znów trzeba było się pożegnać.

Wracam z poczuciem niedosytu. Brakuje mi naszych rozmów, Twojego śmiechu, Twojego głosu i tej zwykłej obecności, która dla mnie znaczy więcej, niż potrafię ubrać w słowa.

Chciałbym, żebyśmy mogli spotykać się częściej. Nie tylko wtedy, kiedy przypadkiem nadarzy się okazja. Chciałbym, żebyśmy mieli więcej takich zwyczajnych chwil tylko dla siebie.

Bo są osoby, za którymi tęskni się nie dlatego, że są daleko. Tęskni się za nimi dlatego, że sprawiają, iż każda wspólnie spędzona chwila wydaje się po prostu zbyt krótka.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Bardzo szybko się przywiązuję.

Do ludzi. Do miejsc. Do przedmiotów. Do codziennych rytuałów.

Do miast, które z czasem zaczynają przypominać dom. Wiele osób potrafi zamknąć jakiś rozdział i iść dalej.

Ja nie.

Zostawiam w każdym miejscu kawałek siebie. Dlatego każdy wyjazd, każde pożegnanie i każda zmiana kosztują mnie znacznie więcej, niż widać z zewnątrz.

Przez ostatnie pięć lat wracałem tutaj co roku. Z każdym kolejnym przyjazdem to miejsce przestawało być tylko punktem na mapie. Stało się częścią mojego życia. Zostawiłem tu wspomnienia, śmiech, rozmowy, ludzi i emocje. I dlatego tak trudno jest stąd wyjeżdżać.

Bo nie żegnam tylko miejsca. Żegnam kawałek siebie, który tutaj zostaje.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Przyjechałem tutaj przede wszystkim dla jednej osoby.

Dla tej, która trzy lata temu zupełnie nieświadomie stała się ważną częścią mojego życia. Dla tej, o której myślę częściej, niż potrafię się do tego przyznać. Dla której ten wyjazd przestał być tylko miejscem na mapie.

Bo czasami wystarczy obecność jednej osoby, żeby chcieć przejechać setki kilometrów.

Nie dla widoków. Nie dla atrakcji.

Tylko po to, żeby choć przez chwilę zobaczyć jej uśmiech i usłyszeć jej głos. I chyba dopiero teraz zrozumiałem, jak bardzo brakowało mi właśnie jej

~pp

[moja-wizja-swiata]

W tym roku nie mogłem pojechać na turnus.

Szczerze mówiąc, bardzo mi tego brakowało. To miasto jest dla mnie nie tylko miejsce na mapie. To wspomnienia, ludzie i chwile, które na zawsze zostaną częścią mojego życia.

To rozmowy do późna, śmiech, codzienność, której nie da się odtworzyć nigdzie indziej. Dlatego postanowiłem przyjechać choć na weekend. I wystarczyło zaledwie kilka godzin, żeby wszystko wróciło.

Znajome twarze. Te same uśmiechy. Te same miejsca.

Nagle poczułem się tak, jakbym wcale stąd nie wyjeżdżał. Są miejsca, do których wraca się nie dlatego, że są najpiękniejsze.

Wraca się do nich dlatego, że zostawiło się tam kawałek swojego serca.

I chyba właśnie takim miejscem jest dla mnie Iwonicz.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Są dni, kiedy ludzie nie potrafią mnie zrozumieć.

A wtedy włączam muzykę. Bo ona nigdy nie pyta. Nigdy nie ocenia.

Nie mówi, że przesadzam. Po prostu jest.

Czasami jedna piosenka potrafi powiedzieć więcej niż rozmowa trwająca kilka godzin.

Przypomina ludzi. Miejsca. Chwile, które już minęły. I te, które dopiero chciałbym przeżyć.

Lubię ten moment, kiedy zakładam słuchawki, zamykam oczy i na kilka minut świat przestaje istnieć. Zostaję tylko ja i melodia. I nagle okazuje się, że nie jestem z tym wszystkim sam.

Bo gdzieś po drugiej stronie ktoś kiedyś czuł dokładnie to samo. Dlatego muzyka nigdy nie była dla mnie tylko dźwiękiem. Była schronieniem.

Miejscem, do którego wracam, kiedy nie potrafię odnaleźć spokoju nigdzie indziej. Bo czasami jedna piosenka potrafi zrobić to, czego nie potrafią tysiące słów.

Po prostu… zostać z człowiekiem wtedy, gdy najbardziej tego potrzebuje.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Nauczyłem się milczeć.

Nie dlatego, że nie mam nic do powiedzenia. Po prostu zrozumiałem, że nie każdy chce słuchać.

Więc chowam słowa do kieszeni.

Uśmiecham się. Pytam innych, co u nich. Słucham. Zapamiętuję. Martwię się.

A o sobie mówię jak najmniej. Bo łatwiej jest być tym który niesie cudzy ciężar, niż przyznać, że własny od dawna jest zbyt ciężki.

Czasami marzę, żeby ktoś usiadł obok mnie i zamiast pytać, co robiłem w pracy, zapytał:

“Jak się trzymasz?”

I nie odchodził po pierwszym

“wszystko w porządku.”

Bo są odpowiedzi, które mówi się ustami. I są takie, które od dawna czekają tylko na człowieka, który zostanie na tyle długo, żeby je naprawdę usłyszeć.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Ludzie widzą mój uśmiech.

Widzą go prawie każdego dnia.

Myślą, że skoro się uśmiecham, to wszystko jest w porządku.

A prawda jest zupełnie inna.

Ten uśmiech jest tylko maską.

Sposobem, żeby nikt nie zadawał pytań. Żeby nikt nie zauważył, ile bólu, lęku i zmęczenia noszę w sobie.

Bo czasami najgłośniej cierpią ci, którzy nauczyli się uśmiechać wtedy, gdy najbardziej chciałoby im się płakać. I chyba właśnie dlatego tak trudno dostrzec, że nie każdy uśmiech jest oznaką szczęścia.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Ludzie widzą nas przez kilka minut dziennie i myślą, że wiedzą, jacy jesteśmy. Nie wiedzą, ile myśli przychodzi wieczorem. Ile razy wracamy do tych samych wspomnień.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Nie chodzi o godziny. Chodzi o chwilę. Bo czas nie zawsze pokazuje, jak bardzo komuś zależy, ale czasem jego brak sprawia, że człowiek zaczyna się zastanawiać, jakie miejsce zajmuje w czyimś życiu.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Wolę pisać niż mówić.

Nie dlatego, że nie potrafię rozmawiać.

Po prostu w słowach wypowiadanych na głos często czegoś mi brakuje.

Głos się łamie.

Myśli uciekają.

Emocje nie pozwalają powiedzieć tego, co naprawdę czuję.

A kiedy piszę, mam wrażenie, że w końcu ktoś może usłyszeć mnie naprawdę.

Każde zdanie jest przemyślane.

Każde słowo niesie ze sobą coś, czego nie umiałbym wypowiedzieć.

Pisząc, nie muszę udawać, że wszystko jest w porządku.

Nie muszę się spieszyć.

Mogę być sobą.

Bo czasami łatwiej jest napisać „jest mi źle” niż powiedzieć to na głos.

I chyba dlatego wybieram pisanie.

Nie dlatego, że nie mam nic do powiedzenia.

Tylko dlatego, że właśnie w nim najłatwiej odnajduję swój prawdziwy głos.

~pp

[moja-wizja-swiata]

Czuję się ostatnio beznadziejnie, męczy mnie ból psychiczny i coraz częściej myślę o powrocie do tego co było kiedyś. To zagłuszania tego bólu- bólem fizycznym… wiem, że jest to coś czego później się żałuje ale nie wiem czy dam radę dalej to tłumić….

~pp

[moja-wizja-swiata]

Wiesz, co jest najbardziej przykre?

Nie to, że ktoś jest zajęty.

Najbardziej boli moment, kiedy zaczynasz mieć wrażenie, że na wszystko znajduje się czas, tylko nie na Ciebie.

Na kilka minut przeglądania telefonu.

Na kolejny odcinek serialu.

Na rozmowy z innymi.

Na setki codziennych spraw.

A Twoja wiadomość wciąż czeka. I nie chodzi o to, żeby ktoś był dostępny przez całą dobę. Każdy ma swoje życie, obowiązki i ludzi, którzy są dla niego ważni.

Chodzi o coś znacznie prostszego. O poczucie, że od czasu do czasu ktoś sam pomyśli o Tobie. Że znajdzie chwilę, żeby zapytać, jak się masz. Że nie zawsze będziesz tym, który pierwszy wyciąga rękę.

Bo relacje buduje się z dwóch stron.

Nie samymi obietnicami. Nie zapewnieniami, że „napiszę później”.

Tylko małymi gestami, które pokazują, że pamięć o drugiej osobie nie kończy się wtedy, gdy odkłada telefon.

Dlatego nie proś o uwagę za wszelką cenę. Nie przekonuj nikogo do swojej obecności.

Jeśli masz być ważny w czyimś życiu, nie dlatego, że ciągle się przypominasz, ale dlatego, że druga osoba sama chce znaleźć dla Ciebie miejsce. A jeśli tego miejsca nie ma, pamiętaj o jednym.

Szacunek do samego siebie zaczyna się tam, gdzie przestajesz błagać o coś, co w zdrowej relacji powinno przychodzić naturalnie.

~pp