A bar with no sign, one of those you only find when someone has already drunk there before you. The entrance is off a courtyard, a door of unmarked metal, inside the light is the colour of whisky and the music is quiet enough to hear someone lying. Frankfurt has two sides, and this is the one bankers don't put on expense reports, though they come here more often than to church.
I walk in and I know from the threshold that something is different.
I always take in the whole room at once — who is drinking to forget, who is drinking to work up courage, who has already made the decision and is only waiting for the alcohol to give permission. I read the room like a balance sheet: assets at the bar, liabilities in the booths, one or two high-risk positions against the wall.
And then I see him. Or rather: I feel that someone is reading the room exactly the way I am.
He sits sideways to the bar, elbow on the counter, with a drink he is not drinking, and moves his gaze around the room in the same rhythm I use. He is not looking at women. He is assessing them. He watches the couple in the corner and within two seconds knows about them what I know: that they have been together three years and one of them is already thinking about someone else. I see him filing it away — not in a notebook, deeper, exactly where I file mine.
Past thirty. Maybe forty, well worn. A jacket without a tie, a shirt unbuttoned just enough to look like carelessness and be a decision. Well-kept hands. A good watch, not a loud one — a man who knows real luxury does not ask for attention. Everything about him is calculated so precisely that it looks like chance.
Zawodowy uwodziciel rozpoznaje w niej swój zawód. Pojedynek dwóch drapieżników — wygrywa ten, kto nie zapragnie pierwszy. Dark erotic, seria
Widzę, jak wchodzą — mężczyźni w koszulach, które ktoś im kiedyś prasował. Siadają przy barze, zamawiają jeden kieliszek na dwie godziny i patrzą w niego jak w lustro, w którym nie ma ich twarzy. Myślą, że są niewidzialni.
Mylą się.
Jest jedna, która ich widzi. Która siada obok, nie naprzeciwko — bo tak siadają obcy. Która dotyka nadgarstka w miejscu, gdzie puls bije najmocniej, i mówi: masz bardzo szybkie serce — jakby stwierdzała fakt o pogodzie.
Jej imię to Astariel.
I ona nie pyta, czy chcesz. Ona czeka, aż nie powiesz, że nie chcesz.
Siedziała przy końcu baru, oparta łokciem o ciemne drewno, i patrzyła na niego tak, jakby właśnie skończyła czytać o nim książkę.
Wstała powoli, jakby czas w jej ciele płynął inaczej, i przeszła te kilka kroków, które ich dzieliły. Pachniała czymś, czego nie umiał nazwać — dymem, może bursztynem, czymś jeszcze, co kojarzyło mu się z popołudniami z dzieciństwa, choć nie wiedział czemu.
— Mogę wstać i wyjść — powiedziała. — Powiedz słowo, a wstanę.
Nie powiedział słowa.
— No właśnie — szepnęła.
Weszła pierwsza. Odwróciła się. Wyciągnęła rękę.
Wszedł.
Drzwi zamknęły się za nimi z cichym, ostatecznym dźwiękiem.
Intymny dziennik, Miłość, Pożądanie, Erotyka, Ego, Świadomość, Cybersex, Seks
Dark erotic , opowiadania erotyczne
Not the morning after, not a week later — after four days, which is precisely the time a woman like her needs to stop pretending the night was only a night.
We meet at the Eiserner Steg at dusk. Frankfurt smells of wet asphalt and something sweet from the bakery behind the bridge. The padlocks above us ring softly when the wind comes off the river.
She says nothing for the first thirty seconds. She stands beside me and looks at the water.
"The keys are at the bottom of the river," I say at last, "and most of the couples have already parted. The locks remained. Metal is more loyal than feeling."
Annalena is quiet for a moment.
"Or more durable," she says. "It is not the same thing as loyal."
I glance at her sideways. That is a good distinction. Better than I expected.
Annalena wraca sama. Spacer nad Menem, jedna noc, poranna kawa. Pierwszy akt, w którym Astariel zostaje do rana. Dark erotic, seria Astariel
Widzę, jak wchodzą — mężczyźni w koszulach, które ktoś im kiedyś prasował. Siadają przy barze, zamawiają jeden kieliszek na dwie godziny i patrzą w niego jak w lustro, w którym nie ma ich twarzy. Myślą, że są niewidzialni.
Mylą się.
Jest jedna, która ich widzi. Która siada obok, nie naprzeciwko — bo tak siadają obcy. Która dotyka nadgarstka w miejscu, gdzie puls bije najmocniej, i mówi: masz bardzo szybkie serce — jakby stwierdzała fakt o pogodzie.
Jej imię to Astariel.
I ona nie pyta, czy chcesz. Ona czeka, aż nie powiesz, że nie chcesz.
Siedziała przy końcu baru, oparta łokciem o ciemne drewno, i patrzyła na niego tak, jakby właśnie skończyła czytać o nim książkę.
Wstała powoli, jakby czas w jej ciele płynął inaczej, i przeszła te kilka kroków, które ich dzieliły. Pachniała czymś, czego nie umiał nazwać — dymem, może bursztynem, czymś jeszcze, co kojarzyło mu się z popołudniami z dzieciństwa, choć nie wiedział czemu.
— Mogę wstać i wyjść — powiedziała. — Powiedz słowo, a wstanę.
Nie powiedział słowa.
— No właśnie — szepnęła.
Weszła pierwsza. Odwróciła się. Wyciągnęła rękę.
Wszedł.
Drzwi zamknęły się za nimi z cichym, ostatecznym dźwiękiem.
Intymny dziennik, Miłość, Pożądanie, Erotyka, Ego, Świadomość, Cybersex, Seks
Dark erotic , opowiadania erotyczne
yousharknotpass
2087
tangentwithtanner
romaincrisis
titsay
amandla
kianamaiart
areudirty