Angelo Pejoto

Atheist•Dancer•Choreographer•Actor•Writer•Athlete•Skater•Debater•Poet Filipino•Sayk

[moveslikegelooo]

"..kaya't hayaan mong dumating ang mga bagyo, hayaan mong malusaw ako sa araw, hayaan mong kumbinsihin kita na kakampi rin ako." - Juan Mig Severo // Kapag Sinabi kong Mahal Kita

[moveslikegelooo]

Bakit mo hindi iboboto si Miriam Defensor Santiago? -eh kasi, wala na siyang pagasa manalo. -eh kasi may sakit siya at baka hndi niya magampanan ang pagiging presidente. -nasa hulihan na siya ng survey. -parang hindi interesado sa opisina. -walang campaign ads. Mali! Si Miriam Defensor Santiago lang ang karapat-dapat sa limang nagaasam sa pinakamataas na pwesto sa gobyerno! Walang palpak, walang issue, hindi corrupt, hindi sinungaling, matapang at marami nang nagawa. Naging pinaka epektibo sa paghuhukom, pagpapasagawa ng batas at pagpapatupad ng mga ito. Siya lang at wala ng iba! Kung hndi si Miriam, GG Philippines. Kung nagtataka kayo bakit wala masyado campaign ads si Miriam, simple lang. 120,000 per month lang ang sweldo ng presidente. Kung malakas mangampanya ang isang kandidato na gumagastos ng milyon-milyon para sa ilang buwang kampanya. Tanong ay, paano niya ito babawiin pag nanalo na siya? Ulol. Dalawa lang yan eh, it's either kukuha sa kaban ng bayan o maghahanap ng capitalista na susuporta sa kanila. Nakakatuwa lang isipin na siya lang sa lahat ng presidentiables eh walang isyung maibato kundi ang kanyang kundisyon. Lol, hindi katulad ng iba jan. TRAPO! Kung anu-ano pinagsasasabi. #PHVoteSantiago #Pilipinas2016 #Halalan2016 #MiriamTuloyAngLaban #MiriamFight

[thelovejournals]

But why, why, why can’t people just say what they mean?

Graeme Simsion, The Rosie Project  (via thelovejournals)

[wnq-writers]

I am a night sky, In my eyes there are galaxies, but there’s a black hole where my heart should be.

Lakotah Rose (via wnq-writers)

[wnq-writers]

When you don’t know what real love looks like, you fall for a lot of counterfeits.

norwegian-demon (via wnq-writers)

[moveslikegelooo]

[moveslikegelooo]

Angelo's Rule to a Happy life

1. Always be excellent. Don’t just settle for mediocrity. You are born to be excellent. Have confidence in yourself. No room for major mistakes. Always give twice of your abilities to everything you do. 2. Seek or create motivation in everything you do. Having less motivation is a factor in making a task less impressive or excellent. Find your gasoline to kick up your engine to start working excellently. Never be discouraged of the hindrances. Always be motivated. 3. Love. And be a person worthy of love. Without love, everything will be useless. Love keeps the fire burning. Love for humanity, for the people who care, love for your friends and love for yourself. This will be a major factor on being happy in life. 4. Honor your parents. Give them what they deserve. They may have committed mistakes and shortcomings, but they’re not perfect yet they gave you enough of what you need. Give them honor for raising you to be better. Love them. 5. Forgive. You cannot be completely happy without moving on from heartaches and trouble with others. Forgive. Don’t let a certain grudge settles in your heart forever. Let go, and forgive. 6. Don’t overthink. Overthinking doesn’t do anything necessary. There are no problems or instances that can be solved through overthinking and feeling guilty about a certain matter. Don’t self-inflict the pain. Never overthink. Instead, seek solutions. 7. Be humble. For the people to always honor and respect you, be humble. Keep it on the low. Relax. You don’t need to tell the people of what you have and what you can do. They will know it eventually without you telling them. 8. Respect. Honor and respect the rights and decisions of people around you. You don’t have to contradict with their decisions. You cannot interfere with what they want and what they do not. Respect them. You are not responsible of what other people think, but you are responsible of your actions. 9. Always reflect. React less, reflect more. During instances of confusion and abrupt verdicts to be made, reflect and weigh things. Always have your priorities first. Never forget morals and the rules. 10. Have fun. Enough said.

[therainbro-blog]

Statements #3: Affirmation

The moment I arrived at that coffee shop and saw your sulking face through the glass door, I knew it was going to be a tough night. We were not to fight over the most mundane matters like we’re used to, or get through a meal without talking because you were terribly late yet again. No. This is different. I was to hold your hand as tightly as I could. I was to trace the trembling surface of your thumb with mine. I was to bury my lips in the fields of your hair and whisper you a prayer. I was to sit beside you, quietly, stare at the dying smoke of the cigarette I’d lit but had forgotten, and numbly listen to that sad Bossa Nova version of a beloved song and wonder, “How is this enough?” The night has yet to begin and the spaces between my fingers began to call themselves ‘yours’. I understood. God. I have gotten too used to your sharp edges it’s now your delicate curves that wound.

Juan Miguel Severo - September 2014

[therainbro-blog]

Statements #2: Time X Distance

I want you to eat your meal restlessly, to constantly check your phone, as you await my reply. I want you to imagine me standing on the train platform, just a few feet away from you, when you’re on your way home. I want you to visualize bumping into me while you’re casually strolling at the mall. I want you to know how very far-fetched the possibility of me climbing up your window to steal a kiss at night is, but wish for it to happen anyway. 

Yes. I have so stupidly embraced solitude when it was out of fashion and I wish for a reality where I am missed when I am not around. No. I don’t want to be replaced. I am not a phased-out computer or a broken guitar string. I am a human being who has felt distance when it was fierce and time when it moved at a glacial pace. I want to be longed for. Juan Miguel Severo, June 2014

[therainbro-blog]

Statements #1: Saving you a place

No. This is not love. 

But I would always secretly save you the last slice of pizza, or the last piece of brownie, and ask for a bite while you’re eating it, when you’ve finally arrived. I’d procrastinate and make myself another cup of coffee only to still be awake by the time you’re finally free for a chat. I’d put a bag, a drink, or anything I could find, on the chair beside me only to have a seat to casually offer you should you surprise me with your presence.  

No. This is not love. This is sharing the little things. This is giving you the time of day. This is allowing you space and saving you a place. And nothing in this place is quite ripe for the harvest, but you come with a gentle rain so who am I to say what can and cannot grow?

Juan Miguel Severo - April 2014

[therainbro-blog]

A semi-colon and a closing parenthesis on their own are two harmless punctuation marks, but put them together and they can magically morph into an assumption.

[moveslikegelooo]

None but real niggas only

[moveslikegelooo]

Kunwari nag-iisip

[moveslikegelooo]

Kuyawa bataa lagi #throwback

[fyeahmimxy]

Una, napakatamis ng mga simula. Ng mga umaga na ang bumubungad sa'yo ay ang kanyang mukha. Nag aalmusal ka ng kilig, at pagdating sa gabi ay baon mo sya hanggang sa paghimbing. Dito, dito mo matututunan ang tunay na kapangyarihan ng isang ngiti. Ng ibang kamay na humahawi sa'yong buhok, ng mga mata na sumisisid sa'yong kaluluwa. Pangalawa, napakadaling maging kampante at masanay sa pagmamahal. Ang malunod sa kapangyarihan ng kami, ng tayo, ng atin. Pero paano naman ang kanya? Paano naman ang ako? Napakadaling malunod sa akalang ang iyo, ay mananatiling iyo. Pangatlo, mapapagod ka.  pero Pang-apat, ang tunay na pag-ibig hindi dapat sinusukuan dba? pero Pang-lima, ang tunay na pag-ibig ay hindi parating sapat. Kapag ang mga pakpak na binigay nito sa'yo ay bumigat at naging kadenang ni ayaw kang patayuin. Kapag ang langit na dating nilipad mo ay naging kulungan na nasaiyo naman ang susi at kandado pero ayaw mo parin pang lisanin. Pang-anim, ang pinaka mabagsik mang apoy ay mamatay. Maghanda ka sa sakit, pero h'wag kang mag aalaga ng galit. ito ang Pang-pito, iiwanan ka ng puno ng sugat at pilat at paltos nito. Iiwan ka nitong abo. Pang-walo, maghanda ka sa wakas. Pang-siyam, alam ko parang hindi ka pa talaga handa sa wakas eh. Wala naman yata talagang nagiging handa sa wakas eh.. pero Pang-sampu, andyan ang wakas.. At sa wakas, mahalin mo pa sya, sa tingin, sa tanaw, mula sa abo na iniwan ng dati nyong apoy. Mahalin mo pa sya. Pero kapag ang pakpak ng dati mong pag-ibig ay naging gapos na, kapag ang langit na minsan mong nilipad ay naging kulungan na… mahalin mo sya.. sa huling pagkakataon, pagkatapos.. bitaw na.

Sampung bagay na natutunan ko mula sa mga umiibig.

Juan Miguel Severo (OTWOL)

[tumblristangpinoy]

A piece from Juan Miguel, I just thought this is so beautiful not to share…

Mga Basang Unan ni Juan Miguel Severo

Noong iwan mo ako nang walang pasabi at pangako ng pagbabalik umiyak ako buong gabi. Umiyak ako nang sobrang tindi, kinailangan kong ibilad sa araw ang unan ko kinabukasan. Ang sarap pala sa pakiramdam ng patulugin ka ng sarili mong pag-iyak. Naisip ko, hindi pinakuluang dahon ng bayabas o alak ang sagot sa ganitong klaseng sakit. Luha ang pinaka-mabisang panglanggas sa sugat ng puso.

Kaya inaraw-araw ko ito. Sinisimulan at tinatapos ko ang araw na ginagamot ang mga sugat na iniwan mo. Binabalikan ko lahat ng alaala at hinahanap kung saan silang lahat bumaon sa puso ko. Nakakatawa. Akala ko noon, kung dumating man ang panahon na ‘to, puro mga away at hindi natin pagkakasunduan ang mga sugat na iintindihin ko. Na sila ang mahirap gamutin. Na sila ang, kahit ilang balde na ng luha ang aking pigain mula sa mata ko, magdurugo pa rin.

Pero mas nagdurugo ako para sa mga tawa mo. Mas nagdurugo ako sa mga patawa mo. Mas nagdurugo ako sa mga yakap mo. Sa kung paanong ang balat ko ay parang nalalapnos kapag dahan-dahan mo akong hinahaplos at kung paanong ang hininga ko ay nahahapo at kinakapos kapag niyayapos kita. Nadurog ako noong gabing umalis ka, pero mas nagdurugo ako sa unang gabi na pinili mong manatili. Nadurog ako noong gabing sinabi mong ayaw mo na, pero mas nagdurugo ako sa gabing tinanong mo ako kung puwede pa ba. Nadurog ako noong gabing tinalikuran mo ako, pero mas nagdurugo ako na noong pagtalikod ko, nandoon ka pa. Nadurog ako noong sinabi mong hindi mo na ako mahal, at nagdurugo ako, at nagdurugo ako, at nadudurog at nadudurog at nagdurugo pa rin ako sa alaala na ikaw pa ang mas naunang magsabi ng “Mahal kita.”

Mahal. Kita.

Kung titignan ko nang maigi ang mga salitang sinulat ng lahat ng mga sugat na naiwan mo, yang dalawang yan ang mababasa ko. Mahal. Kita. At sa inaraw-araw ng pagbibilad-unan ko, nagmamahid na sila. Mahal. Kita. At sa dami ng luha na pinanglanggas ko rito, naglalangib na sila. Mahal. Kita. At sa tagal niyang kumikirot dito sa dibdib ko, medyo nakakasanay na. Mahal. Kita. At sa tagal ng panahon na ginugol ko sa gamutan, sigurado magsasara na sila. Magsasara at magiging pilat na paulit-ulit kong mababasa at ang parati lang sasabihin ay “Mahal kita.”

Mahal, kung magkita tayong muli at tanungin mo ako uli kung puwede pa ba, ang hihilingin ko lang sa’yo ay mga bagong unan. Dahil lahat ng akin ay ‘kala mo naulanan dahil lahat sila ay akin nang naiyakan ng mga kwento natin at nag-iwan ng marka sa kanila at ayaw ko na. Ayaw ko nang matulog sa unang basa at malunod sa pagtulog sa alaala na mahal kita. Mahal nga pala kita. Mahal pa rin pala kita. At sa wakas, hindi na kasing sakit ng dati, pero mahal, masakit pa.

[justalittleparanoid]

Justalitteparanoid

“Ang mga lugar ay pawang mga lugar lamang Ang mga parke ay pasyalan. Ang mga kalsada ay para sa mga sasakyan. Ang mga puno, para sa lilim. Ang mga poste ng ilaw, tanglaw sa dilim. Sabihin mo sa sarili mo: Ang mga lugar ay mga lugar lamang. Huwag kang magkakamaling hanapin maski anino niya sa tabi mo o ang mga hakbang ng mga paa niyang dati’y sumasabay sa’yo. Walang kinalaman ang paglubog ng araw sa init ng kanyang kamay o ang simoy ng hangin sa ginhawa ng kanyang akbay, ang huni ng mga ibon sa iyong tawa. Wala na siya. Ito ang napatunayan ko: Kaya mong makabisa ang bawat liko ng isang siyudad nang hindi ito itinuturing na tahanan. Ang mga lugar ay pawang mga lugar lamang hanggang magkasama niyong namasdan ang mga ito. Ang sementong sahig ay mananatiling tahimik kung hindi niyo sinulat dito ang inyong kuwento - ang inyong kuwento, mga pangako, mga problemang binuo- paulit-ulit, paulit-ulit Ipapaalala ko sa sarili ko ang bawat kanto na pinalampas, bawat sulok na wala mo pang bakas, ang iyong mukha, ang iyong ulo sa aking dibdib. Maglalaboy ako hanggang maligaw sa siyudad itong nakasanayan kong pag-ibig. Maglalaboy ako hanggang matanggap ko. Itong mga lugar na pawang mga lugar lamang at hindi tahanan ng mga alaala mo…” - Juan Miguel Severo (Rico)

(Photo not mine, cto)