Πήγα στο λαιβ στο σφάλμα προχθές, είχαν καλεσμένο τον ζωγράφο.
Ξέρεις ποιο κομμάτι είπε.
Ξέρεις κι εσυ ξέρω κι εγω.
Μακάρι να ήσουν εκεί να με κοιτούσες όσο μου το τραγουδούσες.
«…Για εσένα ήρθα στον κόσμο αυτό παίρνω χίλιους όρκους, εσυ είσαι ο λόγος που αγαπάω ακόμα τους ανθρώπους…»
«…Να λεν για την αγάπη μας τραγούδια…»
«…Να μου χαρίσεις 2 παιδιά που να χουμε τα μάτια σου…»
Κανείς εκεί μέσα δεν ήξερε.
Εγώ ήξερα όμως πως οποίος και αν είχε αφιερώσει αυτό το τραγούδι στον άνθρωπο του δεν θα το εννοούσε όσο το εννοούσες εσύ.
Μια ευχές έχω για τον καθένα εκεί έξω.
Να βρουν έναν άνθρωπο σαν εσένα, με τα χαρακτηριστικά σου, να τους αγαπάει όσο και όπως αγαπούσες εσυ εμένα.
Μα η διαφορά να ειναι πως η αγάπη θα ειναι αμοιβαία και να ειναι αρκετοί για να αξίζουν σε αυτό τον ανθρωπο.
Το είδος σου σπανίζει αγάπη μου.