All that we share - TV2 Denmark
(Alt det vi deler)
The world needs more of this kind of advertising.
Unfortunately I don’t know which agency is behind it, if you do please let me know so I can credit them!
No title available

★

JVL

Discoholic 🪩
Claire Keane

@theartofmadeline
No title available

if i look back, i am lost
Alisa U Zemlji Chuda

tannertan36

izzy's playlists!
sheepfilms

titsay

shark vs the universe
Peter Solarz
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
No title available

No title available

roma★
🪼

seen from United Kingdom
seen from Luxembourg

seen from United States

seen from Netherlands

seen from Greece

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Brazil

seen from India

seen from Poland

seen from France

seen from Italy
seen from Germany
seen from France
seen from United States

seen from United States
seen from Italy
seen from Malaysia

seen from United States
@mrpetemy
All that we share - TV2 Denmark
(Alt det vi deler)
The world needs more of this kind of advertising.
Unfortunately I don’t know which agency is behind it, if you do please let me know so I can credit them!
Bitch, if grateful paid the bills we’d all be Bill Gates.
Το Ημερολόγιο Εκείνου Που Έκοψε Το Κάπνισμα: Μία Εβδομάδα Κοψίματος
Πέρασε κιόλας μια βδομάδα από τότε που έκοψα το κάπνισμα και πραγματικά πολύ θα ήθελα να γράψω πόσο δύσκολες στιγμές περνάω και πως δεν την παλεύω καθόλου γιατί εκτός από ένα παιδί, όλοι κρύβουμε και μια drama queen μέσα μας αλλά δυστυχώς ούτε που με νοιάζει. Αμ αμπσολούτλι φάην. Οκ, ήξερα πως είμαι τέρμα αναίσθητος σχεδόν με όλα, δεν είναι καμία έκπληξη, απλά δε φανταζόμουν ότι θα μου ήταν τόσο εύκολο να το κόψω, έτσι ανώδυνα. Αφού πραγματικά φοβάμαι ότι κάτι δεν κάνω σωστά. Σκέφτηκα μήπως υπνοβατώ τα βράδια και στρίβω τσιγάρα και τα καπνίζω στο μπαλκόνι αλλά θα μου πεις εδώ καλά-καλά ξύπνιος δεν μπορούσες να τα στρίψεις βρε κακομοίρη, φαντάσου να κοιμάσαι κιόλας. Κι όντως, δεν παίζει.
Το φιλοσόφησα γενικά το θέμα και προσπάθησα να καταλάβω για ποιο λόγο ακριβώς κάπνιζα και κατέληξα στο ότι δεν είχα τι να κάνω τα χέρια μου. Γενικά, τα χέρια μου με ενοχλούν πολύ και μέσα στη μέρα άπειρες φορές εύχομαι να μην τα είχα γιατί πραγματικά δεν ξέρω πού να τα βάλω. Θα ‘πρεπε τουλάχιστον να ‘ταν πτυσσόμενα ή να ξεβίδωναν και να έβγαιναν όταν δεν τα χρειαζόσουν, για παράδειγμα στον ύπνο δε βολεύουν καθόλου και τις περισσότερες φορές τα πλακώνω και μετά ξυπνάω το πρωί και αρχίζω να με χαστουκίζω και είναι σαν να με χαστουκίζει άλλος γιατί δεν τα νιώθω από το μούδιασμα ε και έχει πλάκα τέλος πάντων, εμένα μου αρέσει, όχι να με χτυπάνε άλλοι, να με χτυπάω εγώ χωρίς να νιώθω ότι είμαι εγώ.
Και όχι, δε δέχομαι τον χαρακτηρισμό “ο Πέτεμυ προσπαθεί να κόψει το κάπνισμα”. Bitch, please. Δε χρειάστηκε καν να προσπαθήσω, σόρρυ κιόλας αλλά καμία δυσκολία το προτζεκτάκι. Απλά μια μέρα το έκοψα. Ούτε όρεξη να ξανακαπνίσω έχω και ούτε ζηλεύω να βλέπω τους άλλους να καπνίζουν, αν μη τι άλλο, τους λυπάμαι που πρέπει να ζουν μες στο συνεχές άγχος για το αν τους τελείωσαν τα χαρτάκια, αν ξέχασαν τον καπνό τους, αν τους καβάτζωσαν τον αναπτήρα, αν μπορούν να καπνίσουν στο αυτοκίνητο που πάνε βόλτα, στο σπίτι που πάνε επίσκεψη, στο αεροπλάνο που πάνε ταξίδι.
Ένιγουεη, χέστηκα τι κάνουν, απλά θα ήθελα να ήταν λίγο πιο δύσκολη η αποτοξίνωση, έτσι να ‘χουμε να λέμε στα παιδιά μας μεθαύριο ότι οκ, εγώ πόλεμο δεν έζησα αλλά καθίστε να σας πω για τότε που έκοψα το κάπνισμα, τι τράβηξα ο καψερός, ένα γολγοθά τράβηξα. Εγώ με ονειρευόμουν να τρέχω να παίρνω αυτοκόλλητα να τα κολλάω πάνω μου, ν’ αγοράζω ηλεκτρονικά τσιγάρα με γεύση red bull, να μπαίνω σε rehab centers και να το σκάω απ’ την πίσω πόρτα με ξυρισμένο κεφάλι και γυαλιά ηλίου, ν’ αρχίζω να τρώω μανιωδώς μπιγκμπάμπολ, να βρίζω τους φίλους μου στα καλά καθούμενα και να μαχαιρώνω περαστικούς από τα νεύρα μου. Πού είναι όλο αυτό το δράμα που περίμενα να ζήσω κόβοντας το τσιγάρο; Ε; Είμαι έξαλλος και θέλω πίσω όλα τα λεφτά που χάλασα για να εθιστώ.
Νιώθω προδομένος και απογοητευμένος γιατί μου είπαν ψέματα και με κορόιδεψαν. Μου είπαν ψέματα ότι αν αρχίσεις το κάπνισμα, μετά πολύ δύσκολα το κόβεις. Sorry αλλά κι ένας πίθηκος θα μπορούσε να το κόψει. Καθόλου challenging το όλο σκηνικό, αν ήξερα ότι είναι τόσο βαρετό θα έλυνα Sudoku, λυπάμαι αλλά βάζω δύο αστεράκια βαθμό δυσκολίας κι αυτά επειδή είμαι σε ευχάριστο mood αλλιώς ούτε μισοφέγγαρο.
Το Ημερολόγιο Εκείνου Που Έκοψε Το Κάπνισμα: 4η Μέρα Κοψίματος
Αρχίζω και καταλαβαίνω πόσο ελεύθερο χρόνο έχει κάποιος όταν δεν καπνίζει. Οπότε λογικά όταν λένε ότι με κάθε τσιγάρο χάνεις 7 λεπτά από τη ζωή σου, εννοούν ότι τα χάνεις εκείνη την ώρα που το καπνίζεις. Και ειδικά αν κάτσω και σκεφτώ εμένα πόση ώρα μου παίρνει να στρίψω ένα και να το καπνίσω, γύρω στο τέταρτο συνολικά, βάλε μέσο όρο τη μέρα 12 τσιγάρα, 12x15 μας κάνει έναν πολύ μεγάλο αριθμό που θα τον υπολογίσω κάποια στιγμή μετά γιατί τώρα βαριέμαι.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι κόβοντας το κάπνισμα επιτέλους έχω χρόνο να κάνω άλλα πράγματα πολύ πιο παραγωγικά για τον οργανισμό μου. Να σήμερα π.χ είδα ολόκληρη την τελευταία σεζόν Game of Thrones στο οποίο ευτυχώς δεν καπνίζει ψυχή, έφαγα δύο κρουασάν βουτύρου, γύρω στις 4 σοκολάτες, μαγείρεψα μανιταρόσουπα χωρίς μανιτάρια γιατί ξέχασα να πάρω και έφαγα και κάτι λουκανικοπιτάκια για βραδινό και μία σοκολάτα για κλείσιμο. Γενικά ορκίστηκα στην Παναγία την Καπνικαρέα γιατί αυτή βρήκα σχετική με το όλο project, κάθε φορά που μου ‘ρχεται να καπνίσω, να τρώω κάτι. Μέχρι στιγμής δουλεύει. Απλά νιώθω πως δεν ήταν και η πιο κατάλληλη στιγμή να αγοράσω skinny jeans.
Επίσης φοβάμαι πως τόσες μέρες δεν έχω ίωση αλλά όλα αυτά είναι συμπτώματα της έλλειψης νικοτίνης. Είχα διαβάσει πως ο οργανισμός αντιδρά σ΄ αυτό το σοκ και φέρεται περίεργα, ναυτίες, ζαλάδες, πείνα, εκνευρισμός. Θα μου πεις αυτά είναι και συμπτώματα της εγκυμοσύνης, δεν ξέρω δεν ξέρω, αν είναι δικό μου θα το κρατήσω, τι να κάνω;
Σκέφτηκα να αποφεύγω οτιδήποτε μου θυμίζει τσιγάρο γι’ αυτό έκρυψα τα τασάκια, κάτι πούρα Αβάνας και έναν ναργιλέ που είχαμε στο σαλόνι. Επιπλέον, έσβησα το mad men από το laptop και πέταξα όλους τους αναπτήρες και τη συλλογή από κουτάκια σπίρτων της συγκατοίκου μου, αμ τέριμπλι σόρρυ φορ δε λαστ ουάν. Τέλος, σκέφτομαι να κόψω και όσους φίλους μου καπνίζουν ακόμα, αλλά μου είναι λίγο δύσκολο γιατί μετά θα ξεμείνω με τους βαρετούς, ουψ, σόρρυ φορ δατ ουάν του.
Το Ημερολόγιο Εκείνου Που Έκοψε Το Κάπνισμα (Πρώτες 2 μέρες)
Δε θέλω να μακρηγορήσω γιατί λίγο πριν μιλούσα με έναν τύπο που τον ρωτούσες τι έφαγε για μεσημέρι και απαντούσε ξέρεις εγώ γενικά μεγάλωσα σε μία πολύ μετρημένη οικογένεια, από μικροί είχαμε συνηθίσει στα λίγα, στο τραπέζι υπήρχαν τα βασικά, και δεν έμενε ποτέ τίποτα για πέταμα οπότε τι με ρώτησες θύμισέ μου, α ναι, μακαρόνια με κιμά έφαγα, ήταν πολύ ωραία, ναι και που λες η μάνα μου πάντα φρόντιζε ΟΜΑΓΚΑΝΤ ΣΚΑΣΕ ΣΕ ΜΙΣΩ.
Γι’ αυτό λοιπόν here’s the thing. Το Σάββατο αρρώστησα πολύ βαριά aka συνάχι και λαιμός που συγκρινόμενο με τον Ebola, το παραδέχομαι δεν είναι κάτι σοβαρό αλλά συγκρινόμενο με το ότι είχα μπροστά μου ένα ολόκληρο 4ήμερο που το περίμενα πώς και πώς για να ζήσω τη ζωή μου και αντ’ αυτού κλείστηκα μέσα και φυσούσα τις μύξες μου it’s a big deal. Κι επειδή όπως κάθε φορά που αρρωσταίνω σταματάω να καπνίζω μέχρι να γίνω καλά, αποφάσισα να εκμεταλλευτώ τη θανατίλα που με βάρεσε και να κόψω το κάπνισμα για πάντα.
Τη στιγμή που το γράφω αυτό, για να είμαι ειλικρινής, δεν πιστεύω πως θα τα καταφέρω αλλά ίσως φταίει και το ζώδιό μου γιατί έλεγε σήμερα θα είμαστε ιδιαίτερα ανασφαλείς με τις αποφάσεις μας οπότε ποιος είμαι εγώ που θα τα βάλω με τ’ άστρα; Παρ’ όλα αυτά είμαι αποφασισμένος να κάνω ό,τι μπορώ για να κρατήσω απασχολημένο τον εαυτό μου απ’ το να σκέφτομαι ότι Χριστέ μου, έχω να καπνίσω τόσες μέρες δεν το πιστεύω, κι όταν λέω τόσες μέρες εννοώ τρεις.
Όντας, λοιπόν, σε απελπιστική κατάσταση και ένα βήμα πριν στρίψω ένα τρίφυλλο για να πάρω το αίμα μου πίσω, ξεκινάω αυτήν εδώ τη στιγμή, το λέω κι ανατριχιάζω, Το Ημερολόγιο Εκείνου Που Έκοψε Το Κάπνισμα, όχι για κανέναν άλλο λόγο απλά γιατί πιστεύω πως όσοι περισσότεροι μάθουν ότι έκοψα το κάπνισμα τόσο περισσότερο δε θα θέλω να το ξαναρχίσω γιατί σε περίπτωση που το ξαναρχίσω μετά θα με δείχνουν και θα λένε α κοίτα είναι αυτός ο μαλάκας που καθόταν κι έγραφε ότι έκοψε το κάπνισμα και τελικά ξανακαπνίζει ο loser. Ε, αυτό το loser προσπαθώ ν΄ αποφύγω, το μαλάκας δεν το γλιτώνω με τίποτα.
Ημέρα Κοψίματος 1η
Δεν θα πω ότι παιδεύτηκα αρκετά. Για την ακρίβεια κοιμόμουν τις 16 από τις 24 ώρες οπότε πού χρόνος για τσιγάρο; Επίσης σκέφτηκα μία αποτελεσματική μέθοδο να κόψει κάποιος το κάπνισμα αλλά επειδή δεν έχω λεφτά για start-up κτλ. θα την πω κι όποιος έχει όρεξη να χάσει την περιουσία του ας μου την κλέψει. Λοιπόν, ο ασθενής θα πέφτει σε ελεγχόμενο κώμα για κανά εξάμηνο, ίσως και χρόνο, εξαρτάται απ’ το πόσο φουγάρο ήταν, κι όταν ξυπνήσει θα έχει καταφέρει ν’ απεξαρτηθεί. Βέβαια εκτός από το ν’ απεξαρτηθεί ίσως επιπλέον έχει καταφέρει να απολυθεί, διαζευχτεί, βιαστεί, ξεχαστεί, πεταχτεί απ’ το κρεβάτι ή στη χειρότερη θαφτεί. Δεν ξέρω, ίσως θέλει κι άλλη σκέψη το όλο project γιατί δεν το νιώθω ακόμα έτοιμο.
Ήμέρα Κοψίματος 2η
Σήμερα τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Δυστυχώς άρχισα να νιώθω καλύτερα, το συνάχι μου πέρασε και ξαναβρήκα τη γεύση και την όσφρησή μου, πράγμα πολύ κακό γιατί είχα ξεχάσει πόσο ωραία μυρίζει ο καπνός των αναμμένων τσιγάρων γύρω μου, σαν αρωματικά κεριά με εκχύλισμα γιασεμί. Πήγα για καφέ και ανακοίνωσα ότι έκοψα το κάπνισμα και δεν θέλω σχόλια και φυσικά οι supportive φίλοι μου άρχισαν να με κερνούν τσιγάρα για να λυγίσω και να δείξω πόσο αδύναμος χαρακτήρας είμαι, που είμαι στην τελική αλλά όχι, δε λύγισα, κυρίως γιατί κάπνιζαν βιομηχανικά τα οποία και μισώ, ας έκαναν Βιρτζίνια να το συζητούσαμε. Αφού πέρασα επιτυχώς τον σκόπελο του “Πάμε για καφέ” χωρίς να καπνίσω, άρχισα να πιστεύω περισσότερο στον εαυτό μου. Επόμενος σταθμός το “Πάμε για φαγητό”. Εκεί φέρθηκα αρκετά έξυπνα και όταν ερωτήθηκα “Nα κάτσουμε μέσα ή έξω;” προσποιήθηκα ότι κρυώνω και τους πήγα μέσα όπου το κάπνισμα δόξα τω θεώ απαγορευόταν. Suck it bitches.
Αφού φάγαμε και βγήκαμε έξω, τα πρώτα τσιγάρα άναψαν λαμπρά. Ευτυχώς , είχα φάει σα βόδι οπότε απλά καθόμουν και χάιδευα την κοιλίτσα μου για να χωνέψει την καρμπονάρα και το σκορδόψωμο. Γυρίζοντας σπίτι, συνειδητοποιώ ότι χαίρω άκρας υγείας και ότι στο δωμάτιό μου έχω ακόμα τα καπνά μου. Χωρίς να το σκεφτώ παραπάνω, τρέχω, παίρνω την καπνοθήκη μου και την πετάω στα σκουπίδια και πάω μπροστά απ’ τον καθρέφτη και μου λέω “Μπράβο αγόρι μου, είσαι ίνδαλμα”. Μετά βέβαια σκέφτηκα πως το σχέδιο με τα σκουπίδια είναι λίγο επικίνδυνο γιατί σε περίπτωση απελπισίας δεν θέλω και πολύ να χάσω τα υπολείμματα αξιοπρέπειας που έχω και ν’ αρχίσω να ψάχνω την τσάντα οπότε ντύθηκα και πήγα τα σκουπίδια δυο κάδους μακριά από το δικό μου, you know just in case I decide to go hobo.
Cats & The City S01E07 The One With The Blind Psychic
His name is Panos. He was born completely blind and he remains blind as we speak although he tries to convince people that he sees from the right eye with a laser machine he designed himself but in all honesty, it’s just decorative. While he was growing up and meeting other cats he heightened that sense which is very rare and known as the Eye of Thundera. With this special feature, he was able to say if one cat was trustworthy or just another phony, good-looking or an ugly face, if it had pure intentions or just wanted to harm him and grab his kidney while he was purring.
Well, the day-to-day life wasn’t easy for him. You see, cat society doesn’t really care about blind cats. It just leaves them at god’s mercy until they get hit by a SUV or fall off a balcony or kill themselves because of the unbearable cross they carry not to be able to see with their own radiant eyes how sublime it is to be a cat.
Despite all that, Panos managed the impossible and survived this mad world without even a scratch. He constructed a stick made of toothpicks and pasted it onto his front left paw. He also bought a pair of sunglasses and had the looks of a badass motherfucker, something like Tom Cruise in Top Gun but a bit more straight-looking. He made a name for himself and people, well cats actually, knew him with the name Gavos which in Greek means one who is blinder than Stevie Wonder. Anyways, his reputation rose and reached its peak in 2010 when there was no cat in the Hellenic grounds that hadn’t heard of his awesomeness.
His blindness attributed him an air of wisdom, a true knowledge of the universe and an ability to foresee the future. He began mastering the tarot cards and he became an expert at it very fast especially because not even one cat ever questioned his authority. For instance, he could see in a reading the Tower card which is the worst card ever and means total destruction and absolute chaos and he would interpret it as a good sign for the cat, like meeting a very interesting fellow under a tall building or finding an injured pigeon on top of a church and eating it without resisting at all and cats would believe all this gibberish and be over the moon and then out of nowhere they would go out for a stroll and be killed by a drooling Rottweiler or a gigantic Doberman for no reason at all.
However, Gavos had a lot of connections and every bit of information that could eventually hurt his reputation was always eliminated in order to keep his name clear. This holiness of his entire existence was an urban legend and cats never had a clue of what was actually going on. Or maybe they did but they were too afraid for their seven lives and they kept silent. Gavos had transformed into real horror, he was the catlike Kim Jong-un of the Greek region, the supreme leader of the pussies.
He always cited the saying “in the land of the blind, the one-eyed cat is king” as an inside joke among his counselors because he was totally blind and was ruling the two-eyed cat population. But at some point, all the great empires collapse and that’s what happened with Gavos’ Empire too. The fall was triggered by an insignificant matter which had to do with the haircut that every cat was bound to have. Well the haircut was, to put it nicely, repulsive. Cats had to be bald all over their body and just grow their whiskers extremely long. Some cats that had a hair-loss problem or their moustaches couldn’t grow more than the expected length were obliged to put extensions on, which was embarrassing and hideous.
They couldn’t stand living with this terrible look so they rebelled against him. The battle wasn’t easy. A lot of cats died from both sides and even more got amputated or ended up with sexy scars or a filthy fur. But shaved cats outnumbered Gavos army and finally defeated them.
Nonetheless, Gavos managed to escape from his fortress and left the country with a fake passport which wasn’t really necessary because at the end of the day Gavos was just a cat and nobody asked him for his ID or anything. He just run with his stick until he reached the borders and crossed over to Albania and after months, rumor has it that he reached London although he was planning to end up in Cairo but he was blind and with no GPS and lost his way. Until now, he lives in a container under terrible circumstances and he’s depressed for he’s not only just a blind cat, he’s a blind cat living in a city where it rains day and night, not only in the streets but also inside his tormented soul.
genius
Τον λένε Παχούμη κι είναι δυστυχισμένος γιατί οι γονείς του δεν τον χώνεψαν από την πρώτη στιγμή που τον είδαν να βγαίνει έτσι κατράμι και είπαν ωραία, πώς θα του ισοπεδώσουμε τελείως το είναι; Θα τον πούμε Παχούμη. Έτσι, εκείνος μεγάλωσε, βάζοντας μοναδικό στόχο στις ζωές του να καταφέρει ν’ αλλάξει κάποια στιγμή τ' όνομά του. 8 χρόνια τώρα, πηγαίνει κάθε πρωί στο ληξιαρχείο και κάθε πρωί ο υπάλληλος του λέει ακριβώς το ίδιο πράγμα μόλις τον βλέπει: Ξουτ καντεμόσαυρα σιχτίρι πρωινιάτικο, πετάξτε το έξω. Ε και τον βγάζουν έξω με τις κλωτσιές και κάθεται και κλαίει στα παρτέρια απαρηγόρητος που θα ζήσει ακόμα μία μέρα μ' αυτό το όνομα.
Ο Τάσος και η Καλυψώ είναι μαζί εδώ και 4 μέρες που για γάτες αυτό θεωρείται τεράστια σχέση γιατί συνήθως στο μισάωρο βαριούνται και χωρίζουν. Εδώ η Καλυψώ κρατάει μούτρα στον Τάσο γιατί χθες βγήκε με τους φίλους του και ήπιαν πολύ ληγμένο γάλα εβαπορέ από ένα κυπελλάκι σε ενα κακοφημο στενό και γύρισε σπίτι κουρουμπελο τραγουδώντας το "ήταν ένας γάτος μαύρος πονηρός κάθε που εβραδιαζε ντυνοταν γαμπρός" ε και έγινε το σώσε.
Η Τζέσι και η Τζέλα είναι δίδυμες αλλά όχι ακριβώς γιατί η Τζεσι μικρή κρεμόταν από τα δέντρα με αποτέλεσμα να ψηλώσει σε αντίθεση με την Τζέλα που έμεινε στούμπος. Μαζί έχουν γυρίσει πολλές ταινίες πορνό γιατί τα twins έχουν πέραση γενικά και στις γάτες. Εδώ τις βλέπουμε στα γυρίσματα της νεας τους ταινίας.
Τη λένε Μόλυ και είναι δημόσιος υπάλληλος. Πρόσφατα συνειδητοποίησε τι δουλειά κάνει κι έπεσε αμέσως σε κατάθλιψη. Ακούει σε λούπα το λουκιν ατ γιου θρου δε γκλας και περιμένει υπομονετικά να της τελειώσουν οι ζωές ή η μπαταρία στο αηποντ.
Τη λένε Άρια και είναι άσχημη. Δεν την ενοχλεί όμως γιατί το ξέρει. Ξέρει πως από όσα φίλτρα και να περάσει το σελφι, όσο και να αυξήσει τη φωτεινότητα, όσο και να παίξει με το saturation, θα εξακολουθεί να παραμενει το μαύρο της το χάλι.
Τον λένε Μίλτο και είναι ένας dreamer. Δεν καταλαβαίνει γιατί οι γάτες μισούν τους σκύλους, εκείνος τους συμπαθεί και τους κάνει παρέα. Μισεί τις ταμπέλες, τα στερεότυπα και τις διακρίσεις. Πιστεύει πως όλα τα ζώα πρέπει να είναι αγαπημένα μεταξύ τους και έτσι ενωμένα όπως θα είναι να καταστρέψουν επιτέλους τους ανθρώπους.
Τον λένε Πάνο και είναι ένα κουκλάκι ζωγραφιστό. Φοβάται τις δεσμεύσεις και τα μυρμήγκια. Πάντα κοιτάζει ψηλά και έχει φτάσει πολύ κοντά στο να κατανοήσει ότι τα λαμπάκια στον ουρανό δεν είναι αυτοκίνητα που έρχονται προς το μέρος του αλλά άλλοι Ήλιοι σαν και τον δικό μας που γύρω τους περιστρέφονται πλανήτες σαν και το δικό μας που πάνω τους κατοικούν εξωγήινα γατάκια ανώτερης νοημοσύνης και με περισσότερες ζωές.
wink wink
24 Ώρες
7 το πρωί. Ξύπνησε, έμεινε ακίνητος χωρίς ν' αναπνέει μέχρι που σφίχτηκε το στομάχι του, πήρε μια βαθιά ανάσα, σηκώθηκε αθόρυβα απ’ το κρεβάτι και πήγε στην κουζίνα να ετοιμάσει καφέ. Δεν του άρεσε ιδιαίτερα ο καφές φίλτρου όμως ήταν ο μόνος που ήξερε να φτιάχνει ο ίδιος, εννοώντας την καφετιέρα, οπότε είχε συμβιβαστεί μ’ αυτόν όπως και μ’ ένα σωρό άλλα πράγματα.
Στις 8 ήταν έτοιμος και έφευγε για το γραφείο. Δεν του άρεσε η δουλειά του αλλά πίστευε πως σε κανέναν δεν άρεσε να δουλεύει οπότε ποιος ο λόγος να ήταν εκείνος η εξαίρεση; Βέβαια τον κρατούσε απασχολημένο και εκτός σπιτιού το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας οπότε έπρεπε να της είναι ευγνώμων. Ήταν αμέτρητα τα πρωινά που φανταζόταν να μπαίνει στο γραφείο, να ορμάει στον διευθυντή και να τον πνίγει με τη γραβάτα του καθώς εκείνος τον παρακαλούσε να σταματήσει και αφού τον έπνιγε με το καλό μετά να τον έσερνε σε όλη την εταιρεία και οι συνάδελφοι του να ζητωκραύγαζαν ενώ εκείνος θα ένιωθε την απόλυτη ηδονή.
Στις 12 είχε ήδη αποφασίσει ν’ αυτοκτονήσει το συντομότερο δυνατόν. Τελευταία το σκεφτόταν πολύ έντονα, όχι ότι θα το έκανε ποτέ απλά ικανοποιούνταν στην ιδέα πως δεν του έμενε ακόμη πολύς χρόνος. Παρόλ’ αυτά εξακολουθούσε να βαριέται φριχτά. Σηκώθηκε για το καθιερωμένο διάλειμμα, παίρνοντας μαζί τα τσιγάρα του. Ανέβηκε τη μικρή σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα του κτιρίου με θέα το λιμάνι, άνοιξε την ελαφρώς σκουριασμένη πόρτα κι ένα μείγμα οξυγόνου και πολύ καυσαερίου τον χτύπησε απότομα στο πρόσωπο ξαφνιάζοντάς τον. Δεν ήθελε να είναι εκεί όπως δεν ήθελε να είναι και στο σπίτι ή πουθενά συγκεκριμένα. Δεν ήξερε αν είχε κατάθλιψη ή περνούσε μια δύσκολη φάση την οποία και θα ξεπερνούσε μόνος του με το χρόνο. Η αγαπημένη του Γυναίκα δεν ήταν πλέον το γεμάτο ζωή πλάσμα που είχε ερωτευτεί κι είχε παντρευτεί μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα. Πλέον ήταν ένα άψυχο κουφάρι, ξαπλωμένο σε ένα ξύλινο κρεβάτι να περιμένει τη λύτρωση που όμως ποτέ δεν ερχόταν.
Στις 2 το μεσημέρι μισούσε τους πάντες στο οπτικό του πεδίο, τον αηδίαζε το γέλιο των συναδέλφων του, τα πειράγματα μεταξύ τους, δεν άντεχε να βλέπει χαρούμενους ανθρώπους, του ανακάτευαν το στομάχι, του έφερναν εμετό. Είχε περάσει καιρός απ' την τελευταία φορά που θυμόταν να γελάει, κανείς δεν τον είχε δει να γελάει, κανείς δεν ήξερε αν είχε ίσια ή στραβά δόντια ή γενικότερα αν είχε δόντια.
Στις 5 ακριβώς ήταν στο αυτοκίνητο κι έβαζε μπροστά. Δεν είχε λόγο να βιάζεται κι όμως έτρεχε στο δρόμο σαν να τον κυνηγούσαν. Κάθε κίνηση γινόταν μηχανικά, δεν σκεφτόταν, δεν είχε καμία επίγνωση του τι συμβαίνει γύρω του. Ήταν θαύμα που δεν είχε τρακάρει ακόμα. Το σπίτι, ένα μικρό νεκροταφείο, με τη νοσοκόμα να αποτελεί τον μόνο κλινικά ζωντανό οργανισμό, όχι βέβαια ιδιαίτερα ζωντανό γιατί είχε αποκοιμηθεί. Δεν την ξύπνησε αποφεύγοντας έτσι τον τυπικό διάλογο τους για το πώς ήταν η μέρα του κι αν ήταν πολύ ή λίγο κουρασμένος και μπήκε αθόρυβα στο μπάνιο κλειδώνοντας πίσω του την πόρτα. Όταν βγήκε, η νοσοκόμα είχε ήδη φύγει, πολύ διακριτική στις κινήσεις της, του διευκόλυνε τη ζωή. Πλησίασε στο κρεβάτι, άναψε το πορτατίφ και κοίταξε το πρόσωπο Της. Σκληρό, άκαμπτο σαν πέτρα, σχεδόν τον αηδίαζε. Σιχαινόταν που δεν είχε προβλήματα και έγνοιες, που ο μοναδικός σκοπός Της πλέον ήταν να τον βασανίζει. Πάλευε να καταλάβει τι μισούσε περισσότερο, εκείνον για την αποστροφή που ένιωθε γι’ Αυτήν ή Εκείνη για ό,τι της συνέβη. Έσβησε το φως κι έφυγε απ’ το δωμάτιο αφήνοντάς Την στο σκοτάδι σαν τιμωρία για όλα αυτά που τραβούσε εξαιτίας Της.
Είχε πάει 8. Η ζωή που είχε δε θα γυρνούσε πίσω, το ήξερε, θα γινόταν μόνο χειρότερη μέχρι εκείνη τη στιγμή που θα τελείωνε. Ήταν σαράντα κι όμως αισθανόταν γέρος, ήταν όμορφος κι όμως φαινόταν άσχημος, ταλαιπωρημένος. Τα μαλλιά του είχαν γκριζάρει σε λιγότερο από ένα χρόνο και είχε αποκτήσει μαύρους κύκλους, όχι πως τον ένοιαζε πια η εμφάνισή του. Δεν άκουγε μουσική ούτε διάβαζε εφημερίδες, δεν ασχολιόταν με τα πολιτικά, δεν έβλεπε μπάλα ή ειδήσεις, δε ζούσε. Είχε μεταμορφωθεί σε φάντασμα, ίσως περισσότερο φάντασμα από την ίδια του τη Γυναίκα, δύο φαντάσματα που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους ποιο θα γίνει πιο τρομακτικό.
Στις 10 το βράδυ άνοιγε ήδη το δεύτερο μπουκάλι κρασί. Ήταν η δική του ιεροτελεστία, η μόνη απόλαυση που του είχε απομείνει, το δεύτερο μπουκάλι ήταν πάντα καλύτερο απ’ το πρώτο. Ζαλισμένος απ’ το αλκοόλ που έρρεε μέσα του, βγήκε στο μπαλκόνι και άναψε τσιγάρο. Σήμερα ήταν η επέτειος του γάμου τους, έκλειναν πέντε χρόνια μαζί αλλά στην πραγματικότητα ήταν μόνο δύο. Κάθε επέτειος έμοιαζε πιο επώδυνη απ’ την προηγούμενη, μια υπενθύμιση για την κόλαση που ζούσε και τη διάρκεια που είχε.
Στις 12 τα μεσάνυχτα ήταν ήδη μεθυσμένος. Το κρασί σε συνδυασμό με την κουφόβραση του καλοκαιριού έκαναν τα μέσα του να βράζουν βγάζοντας προς τα έξω μικρές αόρατες μπουρμπουλήθρες. Μπήκε στο υπνοδωμάτιο, έβγαλε τα ρούχα του και ξάπλωσε να κοιμηθεί μαζί Της για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Δεν ήθελε να είναι μόνος του. Ο επαναλαμβανόμενος θόρυβος απ’ τη μηχανική υποστήριξη όμως τον εκνεύριζε αυξάνοντάς του τους παλμούς. Δεν μπορούσε να αποκοιμηθεί αν υπήρχε ρολόι στο δωμάτιο, κι αν υπήρχε, έβγαζε τις μπαταρίες και άφηνε τους δείκτες να δείχνουν για πάντα την ίδια κατεύθυνση. Σκέφτηκε να κάνει το ίδιο και με το μηχάνημα. Ήταν μία κίνηση, ένα τράβηγμα της πρίζας και μετά απόλυτη ησυχία, κανένας θόρυβος να ενοχλεί τον ύπνο ή τον ξύπνιο του.
Στις 2 το πρωί, ακόμα ξάγρυπνος με κάθε ήχο απ’ το μηχάνημα να τον χτυπά στο κεφάλι σαν σφυρί, μέτρησε τις ώρες που του έμεναν για να σηκωθεί και αγχώθηκε πως δεν θα μπορέσει να ξυπνήσει, πως ήταν ήδη πολύ αργά να προλάβει να ξεκουραστεί. Σηκώθηκε, Την κοίταξε με οργή, έβγαλε το μηχάνημα απ' την πρίζα, γύρισε στο κρεβάτι και βυθίστηκε επιτέλους στην ηρεμία της νύχτας.
7 το πρωί, ξύπνησε, αποφάσισε να μην πιει καφέ, ετοιμάστηκε, τηλεφώνησε στη νοσοκόμα να μην έρθει κι έφυγε βιαστικά για τη δουλειά.
Cats & The City S01E06 The One With The Anatomy Class
His name is Morpheus and he’s a well-known biologist, mainly in the world of biologists because we live in a universe that it's considered big news when Justin Bieber gets arrested but not when a cat struggles to be a scientist.
Morpheus was a descendant of a family of scientists with an astrophysicist father and a plastic surgeon mother so he felt obliged to become successful at something. He was a very smart cat, which is common for cats so he decided to become a biologist because he thought he would discover where cats come from, since the explanation his mum gave him that a stork delivers the babies to the potential parents didn’t convince him at all; if anything, it confused him even more.
So he studied really hard, attended an afternoon cram school and passed the National Cat Exams securing a place in the Biology Department at the University, his grades ranking among the top candidates. At the beginning he was really satisfied with himself and the classes he attended but then Anatomy happened. At first they started to examine small animals like mice which he secretly ate after class for he was starving to death. After that, they cut some frogs open which he hated because they were ugly and green and disgusting creatures like aliens, which he was sure they exist. And one beautiful morning with bright sun and birds singing cheerfully, he was heading to the laboratory in a very good mood, ready to examine the corpse of a different species when he saw the horror. The body of a brown cat was lying on the table, the students standing above it with big sharp lancets in their hands, ready to cut open this poor distant relative of his. He collapsed, fell on the floor and lost his senses and maybe one or two of his lives. When he woke up he was inside his spacious bedroom box but no matter how hard he tried, he couldn’t remember what happened from the moment he glanced at the dead cat onwards.
He was traumatized, took medication to help him pull it together, but the truth is it didn’t help him at all because it is not normal for cats to take antidepressants because usually they don’t feel anything except hatred and awesomeness. When he finally started to feel better he skipped the anatomy class, graduated and decided to do a PhD, studying the nature of Alzheimer’s disease because he was really moved by the movie Notebook and he didn’t want the same thing to happen to him with the future love of his life. So he sacrificed most of his lives trying to find a cure for this nightmare but he didn’t really succeed plus he forgot to fall in love, which is really ironic.