7 το πρωί. Ξύπνησε, έμεινε ακίνητος χωρίς ν' αναπνέει μέχρι που σφίχτηκε το στομάχι του, πήρε μια βαθιά ανάσα, σηκώθηκε αθόρυβα απ’ το κρεβάτι και πήγε στην κουζίνα να ετοιμάσει καφέ. Δεν του άρεσε ιδιαίτερα ο καφές φίλτρου όμως ήταν ο μόνος που ήξερε να φτιάχνει ο ίδιος, εννοώντας την καφετιέρα, οπότε είχε συμβιβαστεί μ’ αυτόν όπως και μ’ ένα σωρό άλλα πράγματα.
Στις 8 ήταν έτοιμος και έφευγε για το γραφείο. Δεν του άρεσε η δουλειά του αλλά πίστευε πως σε κανέναν δεν άρεσε να δουλεύει οπότε ποιος ο λόγος να ήταν εκείνος η εξαίρεση; Βέβαια τον κρατούσε απασχολημένο και εκτός σπιτιού το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας οπότε έπρεπε να της είναι ευγνώμων. Ήταν αμέτρητα τα πρωινά που φανταζόταν να μπαίνει στο γραφείο, να ορμάει στον διευθυντή και να τον πνίγει με τη γραβάτα του καθώς εκείνος τον παρακαλούσε να σταματήσει και αφού τον έπνιγε με το καλό μετά να τον έσερνε σε όλη την εταιρεία και οι συνάδελφοι του να ζητωκραύγαζαν ενώ εκείνος θα ένιωθε την απόλυτη ηδονή.
Στις 12 είχε ήδη αποφασίσει ν’ αυτοκτονήσει το συντομότερο δυνατόν. Τελευταία το σκεφτόταν πολύ έντονα, όχι ότι θα το έκανε ποτέ απλά ικανοποιούνταν στην ιδέα πως δεν του έμενε ακόμη πολύς χρόνος. Παρόλ’ αυτά εξακολουθούσε να βαριέται φριχτά. Σηκώθηκε για το καθιερωμένο διάλειμμα, παίρνοντας μαζί τα τσιγάρα του. Ανέβηκε τη μικρή σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα του κτιρίου με θέα το λιμάνι, άνοιξε την ελαφρώς σκουριασμένη πόρτα κι ένα μείγμα οξυγόνου και πολύ καυσαερίου τον χτύπησε απότομα στο πρόσωπο ξαφνιάζοντάς τον. Δεν ήθελε να είναι εκεί όπως δεν ήθελε να είναι και στο σπίτι ή πουθενά συγκεκριμένα. Δεν ήξερε αν είχε κατάθλιψη ή περνούσε μια δύσκολη φάση την οποία και θα ξεπερνούσε μόνος του με το χρόνο. Η αγαπημένη του Γυναίκα δεν ήταν πλέον το γεμάτο ζωή πλάσμα που είχε ερωτευτεί κι είχε παντρευτεί μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα. Πλέον ήταν ένα άψυχο κουφάρι, ξαπλωμένο σε ένα ξύλινο κρεβάτι να περιμένει τη λύτρωση που όμως ποτέ δεν ερχόταν.
Στις 2 το μεσημέρι μισούσε τους πάντες στο οπτικό του πεδίο, τον αηδίαζε το γέλιο των συναδέλφων του, τα πειράγματα μεταξύ τους, δεν άντεχε να βλέπει χαρούμενους ανθρώπους, του ανακάτευαν το στομάχι, του έφερναν εμετό. Είχε περάσει καιρός απ' την τελευταία φορά που θυμόταν να γελάει, κανείς δεν τον είχε δει να γελάει, κανείς δεν ήξερε αν είχε ίσια ή στραβά δόντια ή γενικότερα αν είχε δόντια.
Στις 5 ακριβώς ήταν στο αυτοκίνητο κι έβαζε μπροστά. Δεν είχε λόγο να βιάζεται κι όμως έτρεχε στο δρόμο σαν να τον κυνηγούσαν. Κάθε κίνηση γινόταν μηχανικά, δεν σκεφτόταν, δεν είχε καμία επίγνωση του τι συμβαίνει γύρω του. Ήταν θαύμα που δεν είχε τρακάρει ακόμα. Το σπίτι, ένα μικρό νεκροταφείο, με τη νοσοκόμα να αποτελεί τον μόνο κλινικά ζωντανό οργανισμό, όχι βέβαια ιδιαίτερα ζωντανό γιατί είχε αποκοιμηθεί. Δεν την ξύπνησε αποφεύγοντας έτσι τον τυπικό διάλογο τους για το πώς ήταν η μέρα του κι αν ήταν πολύ ή λίγο κουρασμένος και μπήκε αθόρυβα στο μπάνιο κλειδώνοντας πίσω του την πόρτα. Όταν βγήκε, η νοσοκόμα είχε ήδη φύγει, πολύ διακριτική στις κινήσεις της, του διευκόλυνε τη ζωή. Πλησίασε στο κρεβάτι, άναψε το πορτατίφ και κοίταξε το πρόσωπο Της. Σκληρό, άκαμπτο σαν πέτρα, σχεδόν τον αηδίαζε. Σιχαινόταν που δεν είχε προβλήματα και έγνοιες, που ο μοναδικός σκοπός Της πλέον ήταν να τον βασανίζει. Πάλευε να καταλάβει τι μισούσε περισσότερο, εκείνον για την αποστροφή που ένιωθε γι’ Αυτήν ή Εκείνη για ό,τι της συνέβη. Έσβησε το φως κι έφυγε απ’ το δωμάτιο αφήνοντάς Την στο σκοτάδι σαν τιμωρία για όλα αυτά που τραβούσε εξαιτίας Της.
Είχε πάει 8. Η ζωή που είχε δε θα γυρνούσε πίσω, το ήξερε, θα γινόταν μόνο χειρότερη μέχρι εκείνη τη στιγμή που θα τελείωνε. Ήταν σαράντα κι όμως αισθανόταν γέρος, ήταν όμορφος κι όμως φαινόταν άσχημος, ταλαιπωρημένος. Τα μαλλιά του είχαν γκριζάρει σε λιγότερο από ένα χρόνο και είχε αποκτήσει μαύρους κύκλους, όχι πως τον ένοιαζε πια η εμφάνισή του. Δεν άκουγε μουσική ούτε διάβαζε εφημερίδες, δεν ασχολιόταν με τα πολιτικά, δεν έβλεπε μπάλα ή ειδήσεις, δε ζούσε. Είχε μεταμορφωθεί σε φάντασμα, ίσως περισσότερο φάντασμα από την ίδια του τη Γυναίκα, δύο φαντάσματα που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους ποιο θα γίνει πιο τρομακτικό.
Στις 10 το βράδυ άνοιγε ήδη το δεύτερο μπουκάλι κρασί. Ήταν η δική του ιεροτελεστία, η μόνη απόλαυση που του είχε απομείνει, το δεύτερο μπουκάλι ήταν πάντα καλύτερο απ’ το πρώτο. Ζαλισμένος απ’ το αλκοόλ που έρρεε μέσα του, βγήκε στο μπαλκόνι και άναψε τσιγάρο. Σήμερα ήταν η επέτειος του γάμου τους, έκλειναν πέντε χρόνια μαζί αλλά στην πραγματικότητα ήταν μόνο δύο. Κάθε επέτειος έμοιαζε πιο επώδυνη απ’ την προηγούμενη, μια υπενθύμιση για την κόλαση που ζούσε και τη διάρκεια που είχε.
Στις 12 τα μεσάνυχτα ήταν ήδη μεθυσμένος. Το κρασί σε συνδυασμό με την κουφόβραση του καλοκαιριού έκαναν τα μέσα του να βράζουν βγάζοντας προς τα έξω μικρές αόρατες μπουρμπουλήθρες. Μπήκε στο υπνοδωμάτιο, έβγαλε τα ρούχα του και ξάπλωσε να κοιμηθεί μαζί Της για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Δεν ήθελε να είναι μόνος του. Ο επαναλαμβανόμενος θόρυβος απ’ τη μηχανική υποστήριξη όμως τον εκνεύριζε αυξάνοντάς του τους παλμούς. Δεν μπορούσε να αποκοιμηθεί αν υπήρχε ρολόι στο δωμάτιο, κι αν υπήρχε, έβγαζε τις μπαταρίες και άφηνε τους δείκτες να δείχνουν για πάντα την ίδια κατεύθυνση. Σκέφτηκε να κάνει το ίδιο και με το μηχάνημα. Ήταν μία κίνηση, ένα τράβηγμα της πρίζας και μετά απόλυτη ησυχία, κανένας θόρυβος να ενοχλεί τον ύπνο ή τον ξύπνιο του.
Στις 2 το πρωί, ακόμα ξάγρυπνος με κάθε ήχο απ’ το μηχάνημα να τον χτυπά στο κεφάλι σαν σφυρί, μέτρησε τις ώρες που του έμεναν για να σηκωθεί και αγχώθηκε πως δεν θα μπορέσει να ξυπνήσει, πως ήταν ήδη πολύ αργά να προλάβει να ξεκουραστεί. Σηκώθηκε, Την κοίταξε με οργή, έβγαλε το μηχάνημα απ' την πρίζα, γύρισε στο κρεβάτι και βυθίστηκε επιτέλους στην ηρεμία της νύχτας.
7 το πρωί, ξύπνησε, αποφάσισε να μην πιει καφέ, ετοιμάστηκε, τηλεφώνησε στη νοσοκόμα να μην έρθει κι έφυγε βιαστικά για τη δουλειά.
baratheonpilled
jacobvanloon
discoholicmusic
theartofmadeline
stormborns
tangentwithtanner
izzy806
titsay
yousharknotpass
germansingergirl
romaincrisis