Ruh eşimin gerçekten bir ruh olma ihtimali git gide artıyor.

⁂

if i look back, i am lost
Peter Solarz
cherry valley forever

❣ Chile in a Photography ❣
RMH
Game of Thrones Daily
Alisa U Zemlji Chuda

pixel skylines
Cosimo Galluzzi
hello vonnie

Discoholic 🪩
Lint Roller? I Barely Know Her
styofa doing anything

#extradirty
Monterey Bay Aquarium
noise dept.
ojovivo

Love Begins

blake kathryn

seen from Spain
seen from United States
seen from Türkiye
seen from Malaysia

seen from United States
seen from Canada

seen from Russia
seen from United States

seen from France
seen from United States
seen from China

seen from Malaysia

seen from Saudi Arabia
seen from Austria
seen from Netherlands
seen from Malaysia

seen from Malaysia

seen from Türkiye

seen from Malaysia

seen from United States
@mrspyy
Ruh eşimin gerçekten bir ruh olma ihtimali git gide artıyor.
Çok iyisinn herkese iletine gel der misin???
Tabii ki derim insanlarla sohbet etmeyi seviyorum çünkü
Seni anladım tatlı ve iyi birisin
Teşekkür ederim 🙃
Bana yapılmasını istemediğim şeyleri başkasına yapmıyorum (:
Abi podcast ne zaman atıyorsun yenisini
Bu aralar bayramdan ötürü bayağı bir sıkıntı çekiyorum en yakın zamanda hazırlayıp atmaya çalışacağım
Samet bazı insanları unutmaya çalışmıyordu. Çünkü bazı insanlar unutulmazdı; sadece insanın içinde sessizleşirdi. Ailesinin eksik bıraktığı
3. Bölümü yayınladım. Umarım kelimelerimi doğru seçmişimdir. Fikirlerinizi söylerseniz mutlu olurum...☺️
Uzun zamandır düşündüğüm ve ilk defa hayatımda başarabildiğim bir hayalimdi kendisi. Geçmiş hayatımda başıma gelen sıkıntılar ve hissettiğim şeylerin zaman ve mekanını değiştirerek yazmaya çalıştığım kitabın ilk bölümünü paylaşmış bulunuyorum. Umarım benim için güzel bir sonuç olur. Aklımda olan şeyler belki de benden gitmek için böyle bir anlatımı bekliyordur. Zamanla göreceğiz...
Samet bazı insanları unutmaya çalışmıyordu. Çünkü bazı insanlar unutulmazdı; sadece insanın içinde sessizleşirdi. Ailesinin eksik bıraktığı
Sanırım yakında ilk defa yapacağım birşeyi yapacağım... Yıllardır hayalim olan zaman ve mekan hariç tüm herşeyini kendi hayatımdan yazdığım bir kitaba dönüştüreceğim. Umarım hayallerimde kurduğum gibi güzel bir kitap olur.
Allah vermeyi istemeseydi istemeyi vermezdi.
Biraz eksik kaldığımı düşündüğüm bir bölüm olsa da sizler için yeni bölümü paylaştım...
Bazen bir karar verdiğimde; siz eleştirin diye değil, kendim istediğim için veriyorum. Eleştirmek istiyorsanız kendi çevrenize bakın.
Bir yazı yazmıştım yıllar önce, belki üstünden 10 sene geçmiştir. Öylesine bir dönüm noktası yaşamışım ki, yazdığım yazıda o anı hissettim bende sizlerle paylaşmak istedim...
Önce sevdiğin terkeder seni, sonra uykuların. Ne sevdiğin döner geri, nede uykuların. Kalakalırsın karanlık mahzenlerde. Gözlerin dolar, içindekiler dökülür tane tane. Sen ne kadar istemese de, kırılır kalbin naçizane parçalara. Özlersin, belli etmeden fotoğraflarına bakarsın fakat o an tek bir çaresi bile olmadığını anlarsın. İşte o zaman yıkılışın boy gösterir. Önce dizlerinin üzerine düşer ruhun, sonra sol yanına devriliverir. Hep bir ukte kalır orda sevdiğin. Neler geçerse geçsin unutulmaz anılar olarak kalır ama bir nokta vardır, artık yeter diyebildiğin, o noktadan sonra istesede dönmezsin. Sizde böyle idiniz işte eski anılar. Bir zamanlar yollarını beklediğim, özlemine imkansızlar ettiğim o bağ duvarlarını yıktım. Beni o kasıp kavuran vicdanımı da yıktım. Bütün tarihleri yaktım. Hiçbir şey kalmadı. Bundan sonra aklı dinlemenin vakti geldi. Kalp ise derin uykularda...
İnsanların benim hakkımda düşündüklerini ilk duyduğumda, sevilmenin sandığım şey olmadığını anladım. Herkes kendi doğrusu ile insan seçerken, seçilen insanların nasıl olduğunu düşündüm hep. Onlar gibi olabilir miyim? diye kendime sorarken şunu fark ettim. Birinin sevgisi için ne kadar değiştiğimi fark ettiğimde, geriye kalan şeyin ben olmadığını anladım.
Valizinde Hayat¹
En ağırı ne biliyor musun?
Sığamadım. Ne bir çınar gölgesine, ne ucu bucağı olmayan büyük bir yüreğe. Öylece ortada durarak, birilerinin saçımı okşamasını, omuzuma elini koyup kulağıma her şeyin geçeceğini fısıldamasını bekledim yıllarca. Gözyaşlarımı saklamadım. Omuzlarımı dik tutamadım. Belki biraz insafa gelirde bir el uzatırlar diye umut ettim ama umutlarımın bir enkaza dönüşmesini ıslak gözlerimle izledim. İnce ince işkence edildim. Ne mental çöküşteyim diyebildim, ne iyiyim deyip odamda rahat bir çay içebildim. Kendime ait odaya bile hiç sahip olmadım. Hayallerimi, oyuncaklarımı ve kitaplarımı hep bir valize sığdırdım. Sonra anladım ki; bir odadan ziyade “Valizinde hayat’a”sahiptim. Nefesimi bu farklındalığı kazanmak için harcadım, nefessiz kaldım. Çırpındıkça daha da derine battım, yanlız başıma kaldım.
Ama artık bitti…
Artık inanmak bitti, güvenmek bitti, menfaatini düşünen insanlara tüketilen nefes bitti. Artık kendimi düşüneceğim. Kendimi seveceğim. Aynada kendime güleceğim. Artık kendimle barışacağım…
Kendimle güzel günlere…
Benim için çok derin bir bölüm oldu. Hiç böylesine bir bölüm düşünmemiştim. Kendiliğinden gelişen ve içimi dökmemi sağlayan bir bölüm oldu. Umarım güzel şeyler hissedersiniz...🤗🤗
İnsan en çok, kalmak isterken gidebildiğinde büyür...
Keyifli dinlemeler...🤗