Meer suiker op de patatten.
Wel, 2014 zit erop. Dag en bedankt, ajuus! Voor mij persoonlijk een afsluiter van een rollercoaster die eigenlijk een kleine twee jaar duurde. Van starten in de horeca om wat extra budget te vergaren voor mijn reis, de on-ver-ge-te-lij-ke reis zelf, de moeilijke zoektocht naar een job nadien en de gevolgen daarvan op mijn gemoed, het co-housing in Genk met drie vrienden vanaf oktober, en tenslotte de mooie pointe in december met een superjob bij Het Belang van Limburg. Dat zijn de gebeurtenissen die me op persoonlijk vlak het meeste bijblijven.
Maar ook die verdomde verzuring. Argh, wat is het een tollende, zwarte kolk door de samenleving. Lees (lees: lees ze niet, don’t!) de reacties op artikels op Facebookpagina’s van kranten er maar eens op na, het gaat niet goed met ons gedachtegoed, laat staan het respect voor een ander. Ja, crisis, ja, besparingen, ja, grijs, maar zijn er dan zoveel mensen die ook maar één boterham minder eten of de sjovage bij vriesdagen toedraaien? Kom nu. Al klinkt het hautain, reizen rond de wereld doet je maar al te goed beseffen dat wij in een welvaart leven die onbereikbaar is voor minstens drie vierde van de mensjes op deze aardbol. Waarom we ons dan toch telkens weten te draaien in de modder van verzuring, ik word er soms niet goed van.
Maar laat ons niet veralgemenen, niet iedereen is 65+ en kwaad op de hele wereld omdat ze maandelijks een mooi pensioen krijgen en op de koop toe genieten van medische hulp en hongerloosheid tot het einde hunner dagen. Nee, niet iedereen is zuur. Kijk naar Music For Life! Ho, wat was ik eerst afstandelijk van de dit jaar toch wel doordrongen commerciële (‘SMS omdat Lenny Kravitz zegt…’, ‘SMS omdat Noel Gallagher zegt…’, Koop een warmbandje!) boodschap van Studio Brussel. Het kwam me over als een sell-out van een goede-doelconcept. Maar naargelang de tijd vorderde werd ik ontroerd. Amai. Tranen in de ogen bij ‘Mia’ om middernacht, krop in de keel bij de slotshow. En een mooie som geld, voor de talrijke mooie goede doelen. Nee, ‘verzuring, ze bestaat niet!’ was heel even mijn mooie hoop. Tot Facebook.
Maar om zelf niet zuur te worden van de verzuring, is het belangrijk om positief te blijven en net niet teveel te klagen rond verzuring. Want da’s ook verzuring.
Volmondig ‘Ja!’ dus aan nieuwe dingen die een positieve wind doen waaien. Voor mij persoonlijk was dat een nieuwe job, maar ook een nieuw concept om te ondernemen in mijn vrije tijd in Genk, Bar Boulot. En vooral het besef dat er tegenwoordig best wat mogelijk is in Genk. Dat er wat leeft, meneer. En het besef dat ik mijn plan wel trek, alles kan nog, willen is vaak kunnen.
Een andere positieve impuls kwam er op het einde van dit jaar, met de reportage van Panorama rond ‘Basisloon’, waarin nogal progressief wordt gepleit voor een loon van 1500 euro voor iédereen boven 18 jaar. Nog nooit was ik zo overtuigd na het zien van een reportage op tv. Het ‘Eureka’-gevoel, de ‘Kan-dit-écht?-Ik-geloof-van-wel!’-gewaarwording, nog niet meegemaakt, maar prettig. Ultieme vrijheid als je het mij vraagt, en ik ben nog steeds op zoek naar de juiste tegenargumenten, met open armen. Nadien discussiërend met vrienden bleef de idee van Basisloon ook overeind. Meer nog, we werden met zijn allen wat progressiever, zelfs –hou je vast- wat minder zuur! De reactie ‘Dan profiteren de profiteurs nu nog meer!’ kon worden gecounterd, een positiever mensbeeld kreeg vorm, suiker op die patatten! Het duurt nog even tot 2016, voor de stemming in Zwitserland, maar ik kijk er alvast naar uit. En ook vooruit voor België! Hop met de geit mensen, is er geen vakbond die dit wil opnemen als heilig doel, om eens een positievere perspectief te nemen op protest, om met een oplossing te komen in plaats van enkel een klaagmuur te zoeken en die vervolgens met eieren te bekogelen? U heeft een probleem, komt u dan ook met een oplossing?
Wel, dat was 2014 in grote lijnen. Maar wat met 2015?
Hmm, geen echt plan. En ik vind het niet erg eigenlijk. Een job hebben is belangrijk met het feit dat mijn periode bij Het Belang van Limburg afloopt. Dat ligt dan ook als prioriteit op tafel. In welke vorm die job zit, is een andere vraag. Wat ik vooral van 2015 verwacht is, opnieuw, nieuwe dingen. Nog steeds heb ik zin om in een vliegtuig te springen en te gaan reizen, maar ik zal het dit jaar beperken tot een maand. Omdat ik ook zin heb om erin te vliegen in mijn carrière. Zonder een echt spoor te volgen wil ik vooral mijn tijd in innovatie duwen.
En in de vrije tijd starten met mountainbiken. Verkocht sinds een aantal ‘start to mountainbike’-lessen, zijn we nu met een groepje op zoek naar een goede groepsaankoop van een fiets. Weekends in de lente naar een heuvellandschap in de buurt, of gewoon in mountainbikeparadijs Genk zelf, ik zie ze al voor me.
Voor 2015 lijkt het toch vooral de bedoeling, na twee boeiende maar ook vermoeiende jaren, om even terug in de juiste versnelling komen. Een wat normaler leven leiden en kijken of me dat nu eigenlijk ligt. Geen probleem als dat niet is, maar dan weten we dat ook weer. Weliswaar niet zonder de nodige uitschieters! Een mooi, langdurige reisje zit erin, een paar mountainbike-weekends, maar ook wat extra diepgang, zoals gedachten rond ‘basisloon’ en algemeen inzichten in dat normale leven, ze zijn ook welkom. En een lach, een lange lach doorheen 2015, da’s nog het meest essentieel.
Suiker dus, laat alles maar wat zoeter smaken, zodat naast de smaakpapillen ook andere items een impuls krijgen in mijn en ons leven. Een zoete lach voor iedereen!
PS: Toch een echt voornemen: wat meer bloggen!
dededos
annaxmalina
theartofmadeline
izzy806
vaporwave
discoholicmusic
andulkaphoto
stormborns
dailybridgerton