Daha az yorgun bir sabaha uyandım ve bu satırları yazmak için metroya binmeyi bekleyemedim evdeki yemek masasından bildiriyorum duygularımı🙂
Hala rüyanın etkisindeyim, tamda hissettiğim herşeyin ifadesi oldu bu rüya, bu rüyayı görmesemde bende o masaya baktığımın ve bazı şeylerin derin izleri olduğunu ve silemeyeceğimin farkındayım ve çok üzgünüm…
Ama en acı olanı içimde bir yer hala o masaya oturma ihtimalini düşünüyor, yaşadığım bunca şeye rağmen çok kısa bir anda olsa bu masaya oturma yada o iletişimi tekrar kurma isteği geçiyor. Çok şaşkınım…
Dünya kadar işim var ve ben arkadaşımla Alaçatı ya gitmeyi düşündüm kafam dağılır diye ama bu sabah vazgeçtim aklım işlerde kalır ve tüm gün sokakta tezgah başında olmayı gözüm yemedi ve en önemlisi hala biraz yorgunum…
