N E V O S

8 KASIM

[nevologg]

Sana söz veriyorum, gülen yüzümü hiç soldurmayacağım senin için. Sen benim en güzel yaşımsın. Seninle yaşım hep yirmi. Hep yirmi yaşında kalacağım. Seninle biriktirdiğimiz o güzel anılarda kalacağım her daim. Yenileri eklense de ben hep orada olacağım. Seninle olacağım, senle olacağım,sensizken bile…

Nevos’

[cileklipalet]

"sizi bütün sıkıntılardan yalnız Allah kurtarır."

en'âm | 64

[vanilira]

[mnsrykt]

"ayrılık ne biliyor musun? ne araya yolların girmesi, ne kapanan kapılar, ne yıldız kayması gecede, ne güz, ne ceplerde tren tarifesi, ne de turna katarı gökte. insanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık!"

[nevologg]

Sahi bak ne geldi aklıma ? İncinmemden en çok korkan sen, beni en çok inciten değil misin ?

[nevologg]

Oysa açılmamakta ısrar eden pencerelerde duvardan sayılmalıydı. Biz fazla ısrarcıydık sadece, pencereler açılmazken kapılar açmaya.

[nevologg]

Ben yaralarımı kendim sardım, kimse derman oldum sanmasın.

[nevologg]

Beş yaşındaki tertemiz masum bir kız çocuğu gibiydim sana. Düşüncelerim hep hayal diyarı, gülüşüm şımarıkça ve içtendi. Öyle içtendi ki gülmenin ne demek olduğunu bile seninle öğrenmiştim. Meğer gülmek bir eylem değilmiş. Refleks gibi tanımlıyorum daha çok. Ansızın, içten ve istemsizce... Tıpkı bir annenin gözlerinin parlaması gibiydi sana bakışlarım. Biraz ürkek biraz tedirgin biraz heyecanlı. Avuç içlerini bile doldurmayan o minik serçenin yüreği gibiydi hissettiğim her şey. Sevilmek için can verecekken, ölmekten de bir o kadar korkardım.

NEVOS’

[nevologg]

Varlığımı sonlandırmak istiyorum. Hiç bu kadar istemedim. Hiç bu kadar yok olmak istemedim. Herkesin sırtındaki ben yükünü yok etmek istiyorum. Birkaç gün acı versede omuzlarındaki yükü kaldırmaya değer görüyorum. Fotoğraf karelerinde gördüklerinde tatlı bi tebessüm bırakmak istiyorum daha fazla yük olmadan dert olmadan onlara. Kuş gibi rahatlasınlar istiyorum. Daha fazla her günlerine lanet okumalarını istemiyorum. Dökmek isteyip de bir türlü dökemediğin göz yaşlarını birkaç gün dökmelerini istiyorum. Sadece dökemediklerimi döksünler istiyorum. Beni anlamalarını istemiyorum artık. Anlayamazlar.Anlayamadılar. Anlamalarını beklemek aptallık gibi geliyor artık ama bu denli de aptal değilim artık. Kimseyle derdim yok. Kimselere nefret ve kin beslemiyorum. Ama öfkem beni bile aşıyor artık.

NEVOS’

[nevologg]

Bazen öyle konular oluyor ki insanın yazmaya bile gücü yetmiyor. Ne yazacağını bilemiyor. Kelimeler dilimden döküldüğü gibi parçalanıyor beyaz sayfada. Hiçbir kelime anlam bulamıyor yan yana gelseler dahi.

NEVOS

[nevologg]

Hala bıraktığın yerdeyim desem yalan olur. Saatler geçti, günler geçti. Hatta ayları doldurduk. Yok olmadın, unutulmadın. Sadece artık eskisi gibi pek fazla anlatmıyorum seni başkalarına. Bahsetmiyorum o derin bakan kahve gözlerinden. Söylemiyorum kimseye bakışlarınla içimi nasıl da titrettiğini. Bazen tanıdık bir yerlerden adın kulaklarımı dolduruyor ansızın. Ya da hiç gelmeyeceğin şehirlerde bile sana benzettiğim insanlar takılıyor gözlerime. Bir anda ciğerlerimi dolduran kokular da oluyor tabi. Hissettiğim bu şey ne tür bir bağımlılık bilmiyorum. Hangi organımı iflas ettirir bilinmez. Teşhisi koyulmaz. Bilinmeyen derdin dermanı olur mu orası meçhul işte.

NEVOS

[nevologg]

Sen çok güçlüsün diye diye sıçtılar ağzıma. Geçtiler içimden. Yıkılırken bile güçlüsün sen diyerek attılar son tekmelerini. Öyle ya öldürmeyen acı güçlendirirmiş. Sürekli güçlü kalmak zorunda olmanın nasıl bir his olduğunu bilemezsiniz. Nefes almak için oturduğunuz taşın bile hesabını sorarlar. Sonra sizi de o taştan farksız kılarlar. Aklınızı kalbinizi yok sayarlar. Hissiz bir varlık gibi görüp bu musun sen, bu kadar mısın derler. Hiç anlayamazlar sizi. Birkaç dakika da olsa güçsüz olmak benim de hakkımdı oysa. Bağıra bağıra ağlamak, yığıldığım yerde kalmak benim de hakkımdı. Herkesin bir beklentisi vardır ama senin bile senden o kadar beklentin yoktur. Kalkmaya mecalin yokken bile başkalarının istekleri uğruna sürünmeye başlarsın.

NEVOS

[nevologg]

Sanıyorlar ki insanlar sadece yolunda gitmeyen, tek taraflı olan veyahut aldatılan ya da ne bileyim mutsuz şeyleri bitirdikleri için üzülürler, canları yanar. Bazen mükemmel olan ilişkiler, arkadaşlıklar da bitebilir. Bazen bitirmek zorunda kalabilir bir şeyler. Sizler hayatlarınızda sadece güzel başlayan ama sonu bok olan şeyleri bitirip bunların acısını yaşadığınız için insanların bazen güzelliklerin bitmesine üzülmesine ihtimal veremiyorsunuz. Yaşayamadığınız için yaşayabilen insanları suçlamaktan vazgeçin. Mükemmel giden bir dostluk kardeşlik de bitebilir. Sizin mutlu edemediğiniz insanları bir başkası mutlu edebilir. Buna şahit olduğunuz zaman onları değil kendinizi sorgulamanız gerekir. Karşınızdaki insanlara çamur atmanız değil.

NEVOS’

[nevologg]

Ne zaman bardağımdaki su biraz taşacak olsa gelir buraya dökerim içimi. Şimdilerde ortada bardağı bırak taşacak su bile kalmadı. Ne kadar yazmak istesem o kadar yazamaz oldum. Sebebi nedir bilmiyorum. Boşluğa mı düşüyorum ? Yoksa artık yazacak kadar umursamıyor muyum bir şeyleri ? Derdimi yeteri kadar dert mi etmiyorum ? Derdim yok diye kendimi mi teselli etmeye çalışıyorum ? Küçük şeyler zamanında büyük gelse de gün geçtikçe aslında ne kadar küçük şeyleri büyüttüğünü görüyor insan. Aşana kadar pireyi deve yaparken, aştıktan sonra ne kadar önemsiz, değersiz ve saçma olduğunu anlıyor. “Buna mı üzülmüşüm bu kadar?” diyor kendi kendine. E tabi şu da var:  “Aşamadıklarımız”. Sahi onlara ne oluyor ? Aşamadıklarımıza ne oldu ? Rafa mı kaldırıyoruz ? Zamanla nasıl tozlandığını mı izliyoruz ? Zaman geçiriyor, unutturuyor mu diyoruz ? “ Zaman ilaçtır” diye kendimizi teselli mi ediyoruz yoksa. Zaman ilaç değildir. Zaman, bir uyuşturucu maddesinin günden güne beynimizi yok ettiği gibi ruhumuzu yok edendir. günden güne ruhumuzun her bir parçasından mahrum bırakan bir alışkanlıktır sadece. Zamanla geçer sandığımız şeyler aslında zamanla ruhumuzdan eksiltiyor. Hafifletiyor. Biz de yok oldu sanıyoruz. Sonra adına “geçmiş” koyuyoruz. Oysaki geçmiş, geçmemiş birçok şeydir. Geçtiğini sandıklarımızdır. Bu sebepten insanoğlunun en başarılı olduğu konu “kendini kandırmaktır”.

NEVOS’

[nevologg]

Gözünün içine bakarken içi titremeyenin; eli de titremez, dili de.

[nevologg]

Helal etmeyeceğim hakkımı tabi, edemem ki. Ben helal etsem Rabbim unutur mu ? Kalbimi kırık uyuttuğun, gözümden döktüğün her yaşın hesabını sormaz mı sana yaradan ? Yakmaz mı seni kor ateşte senin beni yaktığın gibi ?

NEVOS’

[nevologg]

8 Kasım,

“Hani derler ya dışarıya aslan bana kedi. Aynen de öyle biliyor musunuz ? Dışarda gider tek başına bir sürü adamın içinden geçerdi gücü yettiği kadar, dermanı kalmayınca da Allaha teslim ederdi kendini. Edebiyle de yerdi yiyeceği dayağı. Emanetsiz gezmezdi hiç. Kocaman karanlık bir dünyası vardı. O koca karanlık dünyasındaki tek ışığım da sensin derdi. Yanıma gelince nefes alırdı. Görürdüm, hissederdim. Kaybettiği gözlerindeki ışıltıyı bana baktığında görürdüm bir tek. Öyle de güzel bakardı ki vefasız sormayın. O bakardı, ben erir biterdim. İnsanların kalbi yumruğu kadar diyorlar ya, yalanmış. Onun kalbini hiç görmemişler. Kocaman kalbinde ne yükler taşıyor o. Bir bilseniz. Binde biri de olsa hissederdim. Derman olamazdım hiçbir zaman ama iyi geldiğimi de bilirdim. Öyle güzel severdi ki görenler bile anlardı. Derin derin bakışlarını bir bana bakarken görürlerdi. Geçmiş zamanlı cümleler kurmak istemezdim. Geçmişte kalsın istemezdim. Ama hayatıma girdiği ilk günden beri hissederdim bir gün benden, elinde olmayan sebeplerden öte gideceğini. Gitmek zorunda kalacağını. Hep derdim bir saniye sonramızın ne olacağını bilmiyoruz diye. herkes ölümle burun buruna fakat o ölümün ta kendisiydi. Bundan mıdır bilmem hiç incittiğini, üzdüğünü bilmem. Ufak bir gönül kırıklığı dahi bırakmamışken o bana sabrettiklerimin, içime attıklarımın, kabullendiklerimin altında bastırdığım o duygulara sonunda hakim olamayışım itti beni ondan tamamen. Pamuk ipliğinden olma birkaç bağımız vardı. Onları da kendi ellerimle koparıverdim. Beni bir kere bile incitmemiş olan adamın göğsünü yumruklarken neler düşünüyordum acaba ?  ne düşündüğümü bilmiyorum ama neler hissettiğimi dün gibi hatırlıyorum. Çaresizlik. Kendi ellerimle veriyordum onu başka başka ellere. O bile söylemişti biliyor musunuz ? “Hiç bu kadar çaresiz hissetmemiştim” diye. O koca bir dağdı benim gözümde, ben ise o dağın eteğindeki bir daldım sadece. Onun başaramadığı, arayıp bulamadığı çareyi ben nerden nasıl bulabilirdim ki ? Rabbim kimseyi çaresiz bırakmasın.

NEVOS’