Jeśli słowem można ranić, to można słowem też przytulić
Chciałabym się przytulić.
Dawno się tak nie czułam. Od czerwca czuje jakbym wyszła z siebie i obok po prostu przyglądała się sobie. Brzydzę się sobą. Dzienny rollercoster, który sama sobie zgotowałam. Codzienna niepewność, lęk, strach. Przed czym? Przed tym, że już nie będzie jak dawniej, bo nie będzie. Więc czego się bać? Najłatwiej byłoby to zaakceptować, pogodzić się. Nie potrafię. Wiem, że też cierpisz, to jest oczywiste. I masz swój sposób na radzenie sobie z tym, a ja swój. Minusem mojej przypadłości jest to, że jestem odzwierciedleniem tego jak ktoś mnie traktuje i to w tym negatywnym sensie. Jak się oddalasz, ja też to robię i nie potrafię inaczej. Walczę, może tego nie widać, ale walczę. Chociaż największą walkę toczę teraz sama ze sobą. Codziennie myślę o jednym wyjściu z tego wszystkiego, a prędzej skończę ze sobą niż z Tobą.
Nie jestem ideałem, nie będę, chociaż przez pewien okres czasu taka byłam w twoich oczach i nadal chciałabym być, ale na to już za późno. Za późno na przepraszam. Za późno na wszystko. Jestem już tylko beznadziejnym dodatkiem do Twojego życia. Czuję się jak duch, budzę się, idę do pracy, robie trening, jem, myję się i idę spać.
Jak spytasz czy wszystko okej - odpowiem zawsze, że tak, bo ostatnio jak mówię co czuję kończy się tym samym.
Chciałabym mieć z kim porozmawiać - jak ty, chciałabym mieć z kim spędzić miło czas - jak ty.
Nie wiem już powoli kim jestem, ale wiem kim byłam jak byłam dla Ciebie ważna.
Nie chce już płakać, nie chce już tak się czuć jak teraz, nie chce już czuć nic.
germansingergirl
vaporwave
baratheonpilled
stormborns
jbbartram-illu
areudirty
yousharknotpass